Kendimi hep bir mutsuz hissediyorum

Merhaba,

Yazdıklarını okurken en çok şu cümle içime dokundu: “Ben her koşulda varım, yardım ediyorum ama yaptıklarım görülmüyor.” Görülmemek insanı yorar. Sevilmemek kadar, görülmemek de insanın içini sessizce tüketir. Çünkü insan sadece vermekle değil, karşılık bulmakla da beslenir.

Bir anda modunun düşmesi, hayattan soyutlanmak istemen… Bunlar genelde birikmiş duyguların işaretidir. Sürekli güçlü duran, anlayan, yardımcı olan taraf olunca, içerde bir yerde “Peki ya ben?” diye soran bir taraf büyür. Ama o taraf çoğu zaman sesini çıkaramaz. Çünkü sen alışmışsın güçlü olmaya, idare etmeye, alttan almaya.

Şunu fark etmeni isterim: Hep veren tarafta olmak bir erdem gibi görünse de uzun vadede tükenmişlik yaratır. Eğer ilişkilerinde denge yoksa, bir süre sonra değerli değilmişsin gibi hissetmeye başlarsın. Oysa sorun senin yetersizliğin değil; karşılıklılığın eksikliği olabilir.

“Yetersizmiş gibi davranılıyor” demişsin. Bazen bu dışarıdan gelen gerçek bir eleştiri değil; içerideki hassas bir inancın tetiklenmesi de olabilir. Eğer insanın içinde “yeterince iyi değilim” diye eski bir kayıt varsa, küçük bir eleştiri bile büyük bir kanıt gibi hissedilir. Ama bu his, gerçeğin tamamı değildir.

Modunun aniden düşmesi de önemli bir işaret. Bu genelde bastırılmış kırgınlıkların ya da karşılanmamış ihtiyaçların sonucudur. Sürekli anlayan olmak, ihtiyaçlarını ertelemek demektir. Ertelenen ihtiyaçlar ise bir noktada mutsuzluk olarak geri döner.

Rainer Maria Rilke’nin bir sözü vardır: “Belki de aradığımız şey, bizi arıyordur.”

Sen değer görmek istiyorsun. Anlaşılmak, emeklerinin fark edilmesini istiyorsun. Bu çok insani bir ihtiyaç. Zayıflık değil.

Kendine şu soruyu sor: İnsanlara verdiğim şefkati, kendime ne kadar veriyorum? Çünkü bazen başkalarına gösterdiğimiz anlayışı kendimize göstermiyoruz. Kendini sürekli eleştiren bir iç ses varsa, dışarıdaki eleştiriler daha da ağır gelir.

Şunu da düşünmeni isterim: İnsanlara güzel yaklaşmak çok kıymetli ama sınır koymadan yapılan iyilik zamanla içsel bir kırgınlığa dönüşebilir. Belki de biraz “Ben de önemliyim” deme pratiğine ihtiyacın var. Küçük küçük. Herkese yetişmeye çalışmadan. Her sorumluluğu üzerine almadan.

Eğer mümkünse şunu dene: Bir hafta boyunca, biri senden bir şey istediğinde otomatik “tamam” demeden önce bir nefes al ve şunu sor: “Şu an gerçekten bunu yapmak istiyor muyum?” Küçük bir sınır, büyük bir iç huzur başlatabilir.

Unutma, sürekli mutsuz hissetmek senin kimliğin değil; bir sinyal. İçeride bir ihtiyaç karşılanmıyor. Belki görülme, belki takdir, belki eşitlik.

Ve şunu bil: Değer, başkalarının fark etmesiyle başlamaz. Senin kendine verdiğin yerle başlar.

Umarım yardımcı olabilmişimdir, ihtiyaç halinde benimle iletişime geçebilirsin🤍

Psikolog Lara Yelda Aktaş