Kendimi her zaman mutsuz hissediyorum
Hayatımda büyük bir sorun olmamasına rağmen, gün içinde sürekli düşük enerjili ve mutsuz hissediyorum. Çoğu zaman hiçbir şey yapmak istemiyor ve motivasyon bulmakta zorlanıyorum. Özgüvenim düşük; konuşurken kendimi rahat ifade edemiyor, doğru kelimeleri bulmakta zorlanıyorum. Bu da hem iletişimimi hem de kendime olan güvenimi olumsuz etkiliyor. Çabuk sinirleniyorum ve sabrım çabuk tükeniyor. Bir şeye başlasam bile kısa sürede sıkılıp bırakıyorum. Disiplinli ve istikrarlı ilerlemekte zorlanıyorum. Yapmam gereken işler (mailleri silmek, fotoğrafları düzenlemek, düğün planı yapmak gibi) gözümde büyüyor. Bunları düşündükçe anksiyete hissediyorum ve bu yüzden kaçınma davranışı gösterip hiçbirine başlayamıyorum. İş hayatımda da zorlanıyorum. Yaklaşık 4 aydır ihracat departmanında çalışıyorum. Küçük bir hata yaptığımda müdürümün bana “kızım” diye hitap etmesi, hatta bazen “çekirge” demesi beni rahatsız ediyor ve saygısız hissettiriyor. Elimden geleni yapmama rağmen, çok sayıda mail ve mesaj atsam da online bulduğum kişiler sipariş vermiyor. Buna rağmen müdürlerim sürekli benden satış beklediklerini söyleyerek baskı kuruyor. Çok çalışmama rağmen iş yükümün artması ve beklentilerin sürekli yükselmesi beni bunaltıyor. Kendimi başkalarıyla kıyaslıyor ve üzerimde yoğun bir beklenti baskısı hissediyorum. Bu durum özgüvenimi daha da düşürüyor. Kendimi yeterince güzel ya da iyi bulmuyorum. Kilo vermeye çalışıyorum ancak bu süreçte bile kendime karşı çok eleştirel davranıyorum ve motivasyonum düşük. Hareket etmek bile istemediğim zamanlar oluyor. D vitamini eksikliğim var ve bunun için ilaç kullanıyorum, ancak buna rağmen enerjimde ve ruh halimde belirgin bir iyileşme hissedemiyorum. Eskiden istediğim şeylerden artık emin değilim; ne istediğimi tam olarak bilmiyorum. İçinde bulunduğum, mutlu olmam gereken anlarda bile kendimi gerçekten mutlu hissedemiyorum. Bu durum beni daha da huzursuz ediyor. Geçmişi sık sık düşünüyorum. Aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen, eski toksik ve narsistik ilişkilerim aklıma geliyor ve bu durum beni hâlâ kötü hissettiriyor. Sürekli bir kaygı hali içindeyim. Kendimi çoğu zaman anlaşılmamış hissediyorum; sanki kimse beni gerçekten dinlemiyor ya da anlamıyor. Sosyal hayatım oldukça sınırlı. Genelde işe gidip geliyorum ve hafta sonları da benzer şekilde geçiyor. Bu da kendimi yalnız, geri kalmış ve başarısız hissetmeme neden oluyor.
Bu soru 29 Mart 2026 15:41 tarihinde Klinik Psikolog Ahmet Safa Yıldız tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Öncelikle şunu söylemek isterim: Tek bir mesaj üzerinden tüm yaşadıklarınızı tam olarak anlamak ve kesin çözümler sunmak mümkün değil. Ancak birlikte bir bakış açısı çalışması yapabiliriz. Bu, yaşadığınız döngüleri fark etmenize ve küçük ama etkili değişimler denemenize yardımcı olabilir.
Anlattıklarınızda birkaç önemli tema öne çıkıyor:
- Düşük enerji ve isteksizlik
- Kaçınma ve erteleme
- Yoğun öz eleştiri ve özgüven düşüklüğü
- Kaygı ve geçmişe takılma
- İş yerinde sınır ihlali ve baskı
Bu durumlar genellikle düşünce–duygu–davranış döngüsü içinde birbirini besler.
Küçük bir yerden bakmayı deneyebiliriz.
Her gün “hiçbir şey yapmak istemiyorum” dediğinizde ve gerçekten yapmadığınızda süreç sizce nasıl ilerliyor?
Genelde şu döngü oluşur:
İsteksizlik → Yapmama → Birikme → Kaygı → Kendini suçlama → Daha fazla isteksizlik
Peki bu döngüde küçük bir değişiklik yapmak nasıl olurdu? Acaba her gün aynı şekilde işleyen bu çarkta sadece bir dişliyi tersine çevirmek nasıl hissettirirdi? Yani canınız hiç istemese bile çok küçük bir şeyi yapmak… Bunu deneme fırsatınız oldu mu?
Aklınızdan geçen “yetersizim”, “kimse beni anlamıyor”, “başarısızım” gibi düşünceler geldiğinde, bunların ne kadarının kesin bir gerçek olduğunu, ne kadarının o anki ruh halinizin bir yorumu olabileceğini sorgulamak faydalı olabilir. Bu düşünceler geldiğinde “Bunun kanıtı ne?” ve “Bunun tersine küçük de olsa bir kanıt var mı?” diye sormak, düşüncenin etkisini biraz esnetebilir.
İş yerinde müdürünüzün size “kızım” ya da “çekirge” diye hitap etmesi sizi rahatsız ediyor gibi görünüyor. Dışarıdan bir gözle bir çalışan bu durumu dile getirdiğinde, bu kişi sınırı aşan ya da saygısızlık yapan biri gibi mi görünür? Rahatsızlıklarını dile getiren bir insan sizin için nasıl bir görüntüye sahiptir?
Geçmişteki toksik ilişkilerin aklınıza gelmesi, zihnin tamamlanmamış bir konuyu tekrar tekrar işlemeye çalışmasıyla ilgili olabilir. Bu düşünceler geldiğinde onların peşinden gitmek yerine “şu an bununla ilgilenmek zorunda değilim” diyerek dikkatinizi bulunduğunuz ana yönlendirmek mümkün olabilir. Bu düşünceler size şu an ne kazandırıyor?
Kendinize karşı oldukça eleştirel olduğunuzu fark ediyorsunuz. Aynı durumda bir yakınınız olsaydı ona bu kadar sert davranır mıydınız? Bu durumda kendinize nasıl bir dil kullanmak daha dengeli olurdu?
Şu an yaşadığınız durum büyük ve karmaşık görünüyor. Bu çok normal. Ama değişim genelde küçük başlangıçlarla olur.
Yarın sizi sadece %1 daha iyi hissettirebilecek küçük bir adım ne olabilir?
💪 Psikoloğun Önerdiği Egzersizler
Objeye Odaklanma
Taşla Duyusal Farkındalık Egzersiz
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
