Kendimi ifade edemiyorum

Merhabalar,

Yazdıklarını okuduğumda bunları yazabilmen bana aslında ne kadar yorulduğunu ama hâlâ ayakta kalmaya çalıştığını gösteriyor.

Yaşadıkların üst üste gelmiş büyük kayıplar ve yükler. Annenin kaybı, eşinle yaşadığın duygusal kopukluk, maddi zorluklar, aileden yeterince destek görememek gibi.

Bunların her biri tek başına bile insanı sarsacak şeyler. Sen bunların hepsini aynı anda taşımışsın. Bu yüzden “zayıfım” diye düşündüğün şey de aslında tükenmişlik ve yasın hâlâ devam etmesi aslında.

Sürekli kaybetme korkusu yaşaman, onaylanma ihtiyacı duyman, her şeye ağlama halin ise ; “güçsüzlük” değil, güvende hissetememenin işaretleridir. İç dünyanda şunu yaşıyor olabilirsin: 

“Birini kaybedersem bir daha toparlanamam. O yüzden tutunmalıyım, görünmeliyim, onaylanmalıyım.”

Buna bakarsak bu bir savunma mekanizmasıdır. Ruhun aslında kendini korumaya çalışıyor burada.

Annenin kaybı senin için sadece bir veda değil; aynı zamanda da  “koşulsuz sevildiğim yer”i kaybetmek olmuş olabilir. O boşluk dolmadığında ise insan kendini hep eksik, yalnız ve değersiz hisseder. Bu yüzden bugün ilişkilerinde “beni gör, beni seç, beni bırakma” ihtiyacını çok güçlü yaşıyorsun.

Ailende “hep suçlu olan benmişim gibi” hissetmen ve sesini yükseltmen de önemli bir nokta. Büyük ihtimalle bağırarak değil, duyulabilmek için bağırıyorsun. Çünkü sakin anlattığında fark edilmediğini öğrenmişsin. Bu da zamanla sende öfke gibi durumlarla dışarı çıkıyor.

“İçimde bir kıyamet var ama kimseye güvenemiyorum” demen bizim için çok kıymetli bir cümle. Bu, senin içinde hâlâ anlatılmamış, tutulmamış, sarılmamış çok fazla acının var olduğunu gösteriyor. Ve sende bu acıları tek başına taşımaya çalışıyorsun.

Sen zayıf değilsin.Sen çok uzun süredir yalnız başına güçlü olmaya çalışan birisin. Güçlü olmak, ağlamamak değildir. Güçlü olmak, “yardıma ihtiyacım var” diyebilmektir. Ve sen şu an tam olarak bunu yapıyorsun.

Psikolojik olarak şu anda şunlar iç içe geçmiş olabilir:

• Uzamış yas

• Duygusal yoksunluk

• Tükenmişlik

• Değer görmeme yarası

• Yalnız kalma korkusu

Bunlar tedavi edilebilir, çalışılabilir şeylerdir. Sen “böyleyim ve hep böyle kalacağım”noktasında olan bir durumda değilsin.

Kendin için küçük ama çok önemli bir adım önermek istiyorum : Mümkünse bir psikologla düzenli görüşmeye başlaman çok önemli, bu senin için lüks değil ihtiyaç. Bu kadar yük tek başına taşınmaz bir yardım eden destekçi olan birisi çok faydalı olur.

Günlük hayatta şunu deneyebilirsin:

Duygun yükseldiğinde bağırmadan önce içinden şunu sor: “Şu an neye ihtiyacım var?”

Çoğu zaman cevap: anlaşılmak, sarılmak, değer görmek olacaktır.

Son olarak sana şunu söylemek istiyorum:

Merak edilmiyorsun gibi hissetsen bile, sen merak edilmeye değersin. Sevilmeye değersin.

Yük olmaya değil, yükünü paylaşmaya ihtiyacın var.🫂

Sevgilerle🌸

Psikolog Songül Çiğel