Kendimi inşa etmek için neden ailemle savaşıyorum?

Sevgili Danışan; Yaşadığın bu iç fırtınayı, sıkışmışlığı ve hissettiğin o derin yorgunluğu çok iyi anlıyorum. 19 yaş, insanın kendi kimliğini inşa ettiği, kanatlarını açmak ve hayatı kendi kurallarıyla deneyimlemek istediği en dinamik yaştır. Özgürlüğüne bu kadar düşkün bir genç kadın olarak, en basit kişisel alanlarına tırnağının boyuna, kıyafetine bile müdahale edilmesi, sendeki o bağımsızlık ateşini söndürmek yerine bir öfkeye dönüştürüyor gibi görünüyor.Zaten kendin de fark etmişsin; ailenin köklü inançlarını, dünya görüşlerini veya seni koruma biçimlerini tamamen değiştiremezsin. Onları değiştirmeye harcadığın her enerji, sende hayal kırıklığı ve öfke olarak kalır.Enerjini "Onları nasıl ikna ederim?" sorusuna değil, "Bu sınırlar içinde kendi ruh sağlığımı nasıl korurum ve geleceğimi nasıl inşa ederim?" sorusuna harcamak seni ileri taşıyacaktır. Aslında üstüme titrerler, bu kadar üzgün olduğumu bilseler..." demiştin. Bu çok önemli bir anahtar. Ailen seni "isyankar" veya "uçarı" olarak gördüğünde savunmaya geçiyor ve baskıyı artırıyor olabilir. Babana veya annene öfkeyle karşı çıkmak yerine, sakin bir anlarında açık iletişim kurmayı deneyebilirsin Örneğin, "Bana karıştığınızda bana güvenmediğinizi hissediyorum ve bu beni çok incitiyor. Sizin evladınız olarak odamda ağlamak değil, sizinle gülmek istiyorum." gibi duygularını net ifade eden cümleler seni hafifletmede rol oynayabilir. Onların bildiği dilden yaklaştığında, o sert duvarların biraz olsun esnediğini görebilirsin. Duygularını göstermek zayıflık değil, bir dürüstlüktür. Desteğe ihtiyacın olduğunda senin için buradayım…