Kendimi iyileştirmek istiyorum ilişki konusunda

Merhaba,

Şu an anlattığın tablo; hissizleşme, zamansız ağlama, enerji kaybı, karamsarlık, ilişki sırasında kopukluk… bunların hepsi uzun süredir taşınan duygusal yükün artık beden ve ruh tarafından yeter diye dışa vurulması gibi görünüyor. Bu bir anda ortaya çıkmış bir durum değil büyük ihtimalle sen bir süredir güçlü durmaya, idare etmeye, bastırmaya çalışıyordun. Şimdi bastırılanlar kendine yol buluyor.

“Psikolojim iyi olmalı” dediğinde bile kendine baskı uyguladığını hissediyorum. Oysa şu an iyi olmaya çalışmaktan çok, neden iyi hissetmediğini anlamaya ihtiyacın var. Hissizleşme çoğu zaman hiçbir şey hissetmemek değildir çok fazla şey hissettiği için sistemin kendini kapatmasıdır. Ağlamalar da sebepsiz değil. Zihnin henüz kelimelere dökemediği şeyleri beden gözyaşıyla boşaltıyor. İlişki esnasında orada olamaman, bağ kurmakta zorlanman da eşinle ilgili bir yetersizlikten çok, senin iç dünyandaki kopuklukla ilgili. İnsan kendiyle temasını kaybettiğinde, karşısındakiyle de teması zayıflar. Bu durum eşimi istemiyorum anlamına gelmez çoğu zaman “kendime ulaşamıyorum” demektir.

Senin yaşadığın şey sadece ilişki problemi değil, bir duygusal tükenmişlik ve kaygı, depresyon karışımı tabloya benziyor. Bu bir teşhis değil ama yaşadıklarının adı bu yönde. Ve bu, ben zayıfım demek değildir. Bu, uzun süredir kendini ihmal etmiş olabileceğini gösterir.

Şu an ne yapman gerektiğini tek cümleyle söylemek mümkün değil ama sana gerçekçi ve iyileştirici birkaç temel yön çizebilirim:

Öncelikle kendinden “normal olmayı” beklemeyi bırakman gerekiyor. Şu an normale dönmeye değil, dinlenmeye ve anlaşılmaya ihtiyacın var. “Enerjim yok, şansım yok” dediğin yer, beynin depresif düşünce moduna girdiğini gösteriyor. Bu düşünceler senin gerçeğin değil; ruh hâlinin sana anlattığı hikâyeler. Ama bunlarla tek başına mücadele etmek zorunda değilsin.

Eşinle aranızın kötüleşmesi de bu süreçte çok anlaşılır. Çünkü sen içsel olarak zorlanırken, ilişkiyi de eskisi gibi taşıyamıyorsun. Burada yapman gereken, ilişkiyi kurtarmaya çalışmak değil eşine dürüst ama suçlamadan şunu söyleyebilmek: “Son zamanlarda kendimle çok zorlanıyorum. Bu seninle ilgili değil ama beni de seni de etkiliyor.”

Bu cümle, kapıları kapatmaz; tersine gerçek teması başlatır.

Bu noktada profesyonel destek alman gerçekten çok önemli. Çünkü anlattıkların “biraz moralim bozuk” seviyesini geçmiş. Bir psikologla birebir çalışmak, özellikle kaygı, depresyon döngüsünü kırmak için çok etkili olur. Bu bir yenilgi değil; aksine kendine verdiğin bir değerdir.

Bu süreçte kendine şu küçük ama önemli şeyleri yapmanı öneririm:

– Günde tek bir temel hedef koy (örneğin kısa bir yürüyüş ya da duş almak).

– Ağladığında kendini durdurmaya çalışma; ama ağlamayı da “ben bittim” diye yorumlama.

– Uykun, iştahın, beden sinyallerinle ilgili not al; bunlar yardım için önemli göstergelerdir.

– Kendini yargılayan iç sesi fark ettiğinde “Şu an zorlanıyorum, bu geçici” demeyi dene.

Sen bozuk değilsin.

İlişkiyi yaşayamadığın için suçlu değilsin.

Hissizliğin daimi değil.

Ama bu noktada yardım istemek bir seçenek değil, bir ihtiyaç gibi görünüyor. Ben burada sana yol gösterebilirim, bana profilimde ulaşabilir seans oluşturabilirsiniz.