Kendimi kaybettiğim dönemdeyim

Merhaba uzun süredir kendimi ruhumu kaybettim. Yaşadığım bir ilişki sonrası psikolojim ve çevrem bitti. Tükendim. Çabayla bir şeylerin olacağına inancım kayboldu. Hevesim bitti. O kadar çok tüketmişim ki kendimi kendime hayat kuracak enerjim kalmadı. Yeni ortamlar insanlar yeni sorunlar denemeler yanılmalar çok korkutuyor. Onun bile geçmiş ilişkideki travmalarına o kadar şahit oldum ki o kişiyi ne kadar sevdiğine ve bana ne kadar bencil olduğuna artık ne yaparsa yapsın o dönemdeki ne beni ne sevgimi bulamıyor. Bunu kabullenmeyip benden hala eskisi gibi olmamı istediler ama ben olmadıkça bambaşka yönlere çektiler arkadaşlarım bile bunu yaptı. Seküler olduğum için aşk sevgi emek çaba bunları istemiyorum sandılar. Zamanında gösterdiğim emeği hiçe saydılar ben çok konuda fedakar olmuştum. Tıpkı onun geçmişteki kişiye olduğu gibi. O zamanda kendini çok ezdirme diyordular. Şimdi de onu savunuyorlar acı çekiyormuş ben dönmüyormuşum benim gözüm paradaymış takıldığım ortamlara geri dönmüştüm diye. Ben onunda yaşadıklarımdan ders aldım. O da hayatına dönüp devam etmiş o kişi farklılıkları kabul etmemiş yalanlar varmış ilişkide ondan sonra terapi almış. Şimdi ona uyan birini bulamadığı için konuyu aşka çevirdi. Sevgimin devam ettiğini görüp biz bu yolu deneyelim istedi. Ben dönmeyince başka insanlar tanımaya başladı. Doğrusu ne bilmiyorum ama çok yıprandım. Terapi almadım ama kendimi tanımayı istiyorum. Çünkü bana sunulana tutunmak gerçeği görmemi engelliyor