Kendimi nasıl anlayabilirim?

Merhaba,

Uzun süre suskun kalmış bir hikayenin parantezini açmış gibisiniz… Yazdıklarınızdaki hem yoğunluk hem de geçişler, iç dünyanızda ne kadar mücadele ettiğinize işaret ediyor. Olasılıklar ve belirsizlikler bir noktadan sonra insanın omuzlarında taş gibi ağırlık yapabiliyor, değil mi?Evden çıkmak, kalabalığa karışmak bir yana; bazen kendi içinizde bile kendinizi bulmakta zorlandığınız bir tablodan bahsediyorsunuz.

Sol elinizdeki göz, ayak bileklerinizde hissettiğiniz zincirler… Biraz fazla soyut ya da ürkütücü gelse de, zihin çoğu zaman korkuları, belirsizlikleri somut bir şekilde karşımıza çıkarabiliyor. Sanat üzerinden nefeslenebildiğinizi yazmışsınız; ellerinizin yaratıcılıkla, müzikle buluşuyor olması aslında hala kendinizle bir bağ kurabilmenizi sağlıyor. Tekrardan durup düşündüğümde, sanki yalnızca korkularınızla değil, aynı zamanda kendinizin kaybolan parçalarını toparlamaya çalışmak gibi bir çabanız var. Yorucu da olsa, bu da azımsanacak bir şey değil.✨

Zaman zaman kendi görüntünüzle yabancı hissediyorsunuz; buna psikolojide "depersonalizasyon" deniyor aslında. Sıklıkla, yoğun stres, kaygı, ya da yaşadığınız gibi ağır dönemlerin bir yan ürünü olabilir. Kendi kendinize aynada bakarken tanıdık olmayan bir ifade, sanki başka birine bakıyormuş hissi… Sorduğunuz "neden" ise belki de en insani arayış; çünkü anlatmaya çalışırken de, çizginizde, müziğinizde de bu sorunun cevabını bulmak istemiş gibisiniz.

Bazı şeyleri ifade etmek, hele ki bu kadar iç içe korku ve yalnızlık hissiyle, gerçekten yorucu olabiliyor. Bazen böyle anlarda, resme ya da gitara sarılırken birkaç dakika nefesinizin peşinden gitmek – basitçe elinizi kalbinizin üzerine koyup, beş derin nefes almak – başınızı toparlayabilmeniz için küçük bir mola olabilir. Deneyebilir misiniz bilmiyorum ama belki yavaş yavaş bunu rutininize eklemek iyi gelebilir.

Size bu kadar yoğun gelen, gününüzü daraltan endişelerinizi yazdığınızda aslında bir kapı aralanıyor: Belki de konuşmak, hatta o sıkışmışlığı bir profesyonelle adım adım çözümlemek sizin için anlamlı bir yol açabilir. O olmadı, belki önce küçük adımlar atmak… Her gün küçük bir hedef koymak; evin balkonuna çıkmak, kısa bir yürüyüş, ya da her gün bir kişiye selam vermek gibi, minik oynamalar. Hepsi kocaman adımlar değil ama, yolculuğun başında olduğunuzu unutmamak gerek. ❤️

Bir takvimde bile o kadar çok gün var ki; bazen birine takılı kalıyor insan. Belki de içinizden geçen soruları tekrar tekrar yazmak, hatta zaman zaman bana burada aktarmak size iyi gelebilir mi, ne dersiniz? Sorularınız, düşünceleriniz, hayalleriniz… Hepsi buraya sığabilir. Ben dinlemeye her zaman hazırım; hem de yargılayıcı olmadan, sadece o hikâyenin içindeki duyguyu anlamaya çalışarak.

Sizde böylesine yoğun duygular uyanmasına neden olan şeyleri biraz daha birlikte kurcalamak isterseniz, buradayım. Kendinize ve bütün bu karmaşadaki güçlü yanlarınıza biraz daha yakınlaşmamız mümkün olabilir mi? Seans içerisinde detaylı konuşabiliriz bana profilimden ulaşabilirsiniz.