Kendimi nasıl sevebilirim,hayata karşı nasıl pozitif düşünebilirim ve korkularımı nasıl yenebilirim

Sevgili danışanım,

Öncelikle şunu bilmeni isterim: Yaşadığın duygular sandığından çok daha yaygın ve anlaşılabilir. Kendini sevmekte zorlanman, sürekli kendini eleştirmen ve gelecekle ilgili kaygılar yaşaman özellikle senin yaş döneminde birçok kişinin deneyimlediği bir durumdur. Bu seni “zayıf” ya da “deli” yapmaz. Sadece şu an zihninin ve duygularının çok yorulduğunu gösterir.

Anlattıklarından, uzun zamandır kendine karşı oldukça sert olduğunu görüyorum. Aynaya baktığında kendini beğenmemek, kendini diğer insanlarla kıyaslamak ve “Beni kim neden beğensin?” gibi düşünceler üretmek zamanla kişinin özgüvenini daha da düşürebilir. Özellikle aileden veya çevreden kilo hakkında gelen yorumlar da bu düşünceleri güçlendirebilir. Bu durumda kişinin kendini sevmekte zorlanması çok anlaşılırdır.

Fakat burada önemli bir noktayı fark etmek gerekiyor. Zihnimiz bazen bize söylediği her şeyi gerçekmiş gibi hissettirebilir. “Ben çirkinim”, “Kimse beni beğenmez” ya da “Hayatım değişmeyecek” gibi düşünceler zihnin ürettiği düşüncelerdir. Bunlar her zaman gerçeğin kendisi değildir. Ama bu düşünceler çok tekrarlandığında kişi onları gerçek gibi algılamaya başlar.

Aynı şekilde yaşadığın aşırı düşünme hali de genellikle kaygıyla bağlantılıdır. Zihin sürekli geleceği düşünür: sınavı kazanamamak, insanların ne düşüneceği, hayatın değişmeyeceği gibi. Bu düşünceler arttıkça beden de tepki verir. Nefesinin daralması veya sıkışma hissetmen bu yüzden olabilir. Yani bedenin kaygıya tepki veriyor.

Şu noktada senin için önemli olan şey, kendine biraz daha anlayışlı yaklaşmayı öğrenmek. Uzun zamandır kendini eleştiriyor olabilirsin ama insanın kendine karşı daha şefkatli olmayı öğrenmesi mümkündür. Kendini sevmek çoğu zaman bir anda olmaz; küçük adımlarla zaman içinde gelişir.

Hayatının hiç değişmeyeceğini düşünmen de şu anki umutsuzluk duygusuyla ilgili olabilir. Ama 19 yaş aslında hayatın en çok değişebileceği dönemlerden biridir. Şu an yaşadığın döngü sonsuza kadar böyle devam etmek zorunda değil.

Psikolojik destek istemen de çok doğal bir ihtiyaç. Psikoloğa gitmek “delilik” anlamına gelmez. Bu, kişinin kendini anlamak ve iyileştirmek istemesiyle ilgilidir. Ailen şu an bunu anlamıyor olabilir, fakat bu durum senin yaşadıklarının gerçek olmadığı anlamına gelmez.

Şunu da bilmeni isterim: Anlattığın özgüven eksikliği, aşırı düşünme ve kaygı gibi durumlar psikolojik çalışmayla gerçekten değiştirilebilen şeylerdir. İnsanlar bu konularda zamanla çok büyük gelişimler yaşayabilirler.

Sen şu anda zor bir dönemden geçiyorsun, ama bu durum senin hayatının tamamını belirlemek zorunda değil.

İstersen sana bir şeyi merak ederek sormak isterim:

Gün içinde kendini biraz da olsa daha iyi hissettiğin anlar oluyor mu? Örneğin bir şey izlerken, müzik dinlerken ya da yalnız kaldığında. Duygu günlüğü yapman, düşüncelerini yazıya döktüğünde ne hissediyorsun ne düşünüyorsun bunun üzerinde durman da faydalı olabilir. Bunların geçici olduğunu ve en önemli şeyin kendin olduğunu sürekli hatırlat kendine💐🙏🏻

Sevgilerimle

Psikolog Elif Yaman