Kendimi sevmiyorum ve beğenmiyorum

Merhaba,

Yaşadıklarınızın ağırlığı çok anlaşılır. Kendinizi uzun zamandır beğenmemek, başkalarıyla kıyaslamak, bunun zamanla utanma, geri çekilme ve öfkeye dönüşmesi insanı gerçekten sıkıştırır. Burada önemli olan nokta şu: Bu yalnızca dış görünüşle ilgili bir mesele değil; bu, zihninizin kendinizle kurduğu ilişkinin sertleşmiş ve daralmış bir hali. Yani sorun burnunuz ya da dişleriniz değil, zihninizin bunları nasıl yorumladığı ve sizin değerinizi bunlara bağlamasıdır.

Siz fark etmeden şu düşünce zinciri oluşmuş olabilir: güzel değilim → sevilmem → değersizim. Bu zincir zamanla o kadar otomatikleşir ki artık sorgulanmaz hale gelir. Oysa bu, bir gerçek değil; zihnin oluşturduğu bir inançtır. Toplumda güzelliğin öne çıkarılması bu inancı besler ama bu, onun doğru olduğu anlamına gelmez. İnsanların sevilmesi, bağ kurması, değerli olması yalnızca fiziksel özelliklerle belirlenmez. Siz şu an bunu hissedemiyor olabilirsiniz, ama bu hissedememek gerçeğin bu olduğu anlamına gelmez.

Kendinize bakarken çok seçici ve acımasız bir filtre kullanıyorsunuz. Diğer insanlara bakarken ise daha geniş ve kabullenici bir açıdan bakıyorsunuz. Bu yüzden herkes size daha güzel ve daha üstünmüş gibi görünüyor. Bu aslında zihnin çarpıtmasıdır. Siz kendinize bütün olarak değil, kusur olarak bakıyorsunuz. Bu da özgüveninizi her gün biraz daha aşağı çekiyor.

Gülmekten utanmanız, göz teması kuramamanız, insanların sizi beğenmeyeceğini varsaymanız sosyal kaygıyı da işin içine katıyor. Yani bu durum artık sadece beden algısı değil, aynı zamanda sosyal ilişkilerinizi de etkileyen bir döngüye dönüşmüş. Siz kaçındıkça, zihniniz haklı çıktığını zannediyor ve bu döngü güçleniyor.

Kıskançlık ve hırçınlık hissetmeniz de anlaşılır. Çünkü zihniniz sürekli bir karşılaştırma yapıyor ve sizi eksik konuma koyuyor. Bu noktada kendinize kızmak yerine, bunun bir sonuç olduğunu görmek daha sağlıklı. Bu duyguların altında aslında görülme, beğenilme ve kabul edilme ihtiyacı var. Kıskançlık duygusu da aynı şekilde oldukça insani bir duygu. Tıpkı diğer duygular gibi insan olmanın doğasında var olan normal bir duygudur. Fakat karşılığında nasıl tepki verdiğimiz kim olduğumuzu belirler.

Estetik yaptırma isteğiniz de bu çerçevede anlamlı. Ancak burada dürüst olmak gerekir: Eğer zihninizdeki bu değer algısı değişmezse, dış görünüşünüzde yapılacak bir değişiklik kısa süreli rahatlama sağlar ama uzun vadede yeni kusurlar bulma eğilimi devam edebilir. Çünkü sorun görünüş değil, kendinize verdiğiniz değerin koşullu olmasıdır.

Şu an en önemli adım, kendinizi zorla sevmeye çalışmak değil; kendinize bu kadar sert davranmayı fark etmek ve yavaş yavaş bu tonu yumuşatmak. Örneğin, aynaya baktığınızda otomatik gelen eleştiriyi fark etmek ve onu biraz daha dengeli bir cümleyle değiştirmek.

Ayrıca düşünmenizi istediğim bir konu var. Geçmiş deneyimlerinizi de değerlendirdiğinizde kendinizle şu an kurduğunuz ilişkiye benzer bir ilişki var mı sizce? Yani iki kişi varmış gibi düşünün. Biri beğenmeyen, eleştiren ve kusurlu bulan kişi. Diğeri ise beğenilmeyen, eleştiriye uğrayan ve kusurlu bulunan kişi. Sizce bu ilişki kimle kurduğunuz ilişkiye benziyor?

Umarım yazdıklarım sizin için faydalı olur. Sorduğum soruya cevabınızı da merak ediyorum. Eğer zihninizde bir şey oluşursa ve paylaşmak isterseniz burada olacağım. Görüşmek dileğiyle.

Not: Yeni bir soru oluşturduğunuzda bana sorduğunuzu anlayabilmem için başlıkta bana sorduğunuzu belirtmenizi isteyeceğim.