Kendimi tanıyamıyorum

Merhaba ben eskiden herkesi düşünen herkesin yardımına koşan affeden tutunan vefalı biriydim. Aile hayatımda annem hep fedakar babam hep kendi keyfinde biriydi. Ben kaygılı birine dönüştüm. Hep susan içe kapanık istediğini ifade etmekte zorlanan biriydim Annem mutsuzdu iş dışında depresif bir hayatı vardı. Duygularımı dinlemezdi bile. Ben her şeyi kendi başına halleden kimseye içini açamayan içine dönüp halledip geri dönen biriyim İçimi birilerine açınca kendi yaşadıkları şeyler üzerinden bana acılar yaşattılar üstüme geldiler sessiz kaldım diye suçlandım. Geri çekildim vefasızlıkla suçlandım. Bu ne yaşıyor demediler. Yolumu kaybettim. Bana güldüler. Zaten kimseyle anlaşamıyor dediler. Gerçekten de yalnız kaldım. Yalnız kaldıkça onlara tutundum onlar tamam hadi seni affettik kafasına girdiler. Sıfırdan başlamak beni kötü vefasız biri mi yapar yoksa ben hiçbir yerde geçinemeyen biri miyim bilmiyorum. Sürekli beni konuşuyorlar sürekli kendimi açıklamaktan yoruldum. Kendi içime döndüm yine. Ne istediğimi bulmakta zorlanıyorum. Kendimi sürekli kapattığım için doğru ne bulmakta güçlük çekiyorum. Ne zaman bir şey paylaşsam sürekli yanlış yerlere çekip beni kötü gösteriyorlar sonra anlıyorlar beni affediyorlar. Bu onların döngüsü mü benim mi anlamıyorum. Yalnızlığı tercih ediyorum kesin biri var diyorlar. Ya sadece yoruldum. Yeni bir yön bulmaya çalışıyorum. Bu sorunlardan kendi hayatıma odaklanamıyorum. Gittiğim her ortamda böyle mi olacak bilmiyorum