Kendimi yalnız çirkin ve şanssız hissediyorum?

Merhaba sevgili danışan,

Ne kadar yalnız ve çaresiz hissettiğinizi tahmin edebiliyorum… Özellikle yaşadığınız terk edilme deneyimlerinin bu duyguları oldukça artırdığını görmek zor değil.

Öncelikle yaşadıklarınızı birlikte anlamaya çalışalım. 1.5 yıl süren bir ilişkiniz olmuş, çok sevmişsiniz ve sonunda terk edilmişsiniz. Bu başlı başına derin yaralayıcı bir deneyimken, sonrasında karşılaştığınız insanların da benzer şekilde hayatınızdan çıkması, bu duyguların daha da yoğunlaşmasına neden olmuş gibi görünüyor.

Böyle bir süreçte “demek ki problem bende” diye düşünmeniz aslında çok anlaşılır. İnsan bu tür deneyimlerden sonra çoğu zaman kendine döner ve kendini suçlamaya başlar…

“Ben çirkinim, ben değersizim, ben şanssızım” gibi cümleler genelde kalbin en yorgun olduğu zamanlarda ortaya çıkar ve bazen benliğimizi ele geçirebilir.

Ancak burada şuna dikkat çekmek isterim: Şu an hissettiğiniz şeylerle, gerçekte olan şeyler her zaman aynı olmak zorunda değildir. Siz “ben çirkinim, beni kim ne yapsın” diye düşünüyorsunuz ama bu daha çok, yaşadığınız terk edilmenin bıraktığı yaranın sesi gibi duruyor. Yani bu düşünceler, incinmiş yanınızın bir yorumu… Mutlaka yüzde yüz gerçek olmak zorunda değiller.

Aslında burada kendinizle ilgili oldukça sert ve yargılayıcı bir dil kullandığınızı görüyorum. Bu noktada size şu soruyu yöneltmek isterim:

“Çirkin ve değersiz olduğunuzu söyleyen bu ses size ne anlatmaya çalışıyor?

"Bu ses gerçekten size mi ait, yoksa geçmişten ya da yaşadığınız deneyimlerden kalan bir yankı olabilir mi?”

Bununla birlikte, yaşadıklarınızın sizde bir terk edilme beklentisi oluşturmuş olabileceğini de düşünüyorum. Peş peşe yaşanan bu deneyimler sonrası “herkes beni sonunda terk edecek” gibi bir düşünce geliştirmek oldukça anlaşılırdır.

Burada küçük bir noktaya daha dikkat çekmek isterim:

"Acaba yaşadığınız bu terk edilme durumları, hayatınızda tekrar eden bir döngüye benziyor olabilir mi?" Bazen farkında olmadan benzer duyguları, benzer ilişki dinamiklerini yeniden yaşayabiliriz. Bu döngüler çoğu zaman geçmişte kapanmamış yaralarla, öğrenilmiş ilişki kalıplarıyla ilişkili olabilir.

Ama önemli olan şu ki, bu döngüler fark edildiğinde değiştirilebilir. Yani “hep böyle olacak” düşüncesi ne kadar güçlü hissettirse de, bu bir kader olmak zorunda değildir. Kendinizi daha iyi tanıdıkça, neyi kabul edip neyi etmeyeceğinizi fark ettikçe, hayatınıza daha farklı ve size daha iyi gelen insanları dahil etme ihtimaliniz de artar.

Burada bir başka noktaya daha değinmek isterim:

İlişkilerde terk edilmek, gerçekten sizi değersiz ya da “çirkin” yapar mı?

Belki de bu noktada kendinize şu soruyu sormak iyi gelebilir:

“Bir arkadaşım bana bunları anlatsaydı, ona ne söylerdim?”

Çoğu zaman başkalarına gösterdiğimiz anlayışı kendimize göstermekte zorlanırız.

İsterseniz küçük bir egzersiz de deneyebilirsiniz:

Aklınıza gelen olumsuz bir düşünceyi bir kağıda yazın. Örneğin: “Kimse beni istemez.”

Sonrasında bunun karşısına, tamamen karşı çıkmak zorunda olmadan, daha dengeli bir alternatif düşünce eklemeyi deneyin: “Şu an böyle hissediyor olabilirim çünkü incindim, ama bu herkesin beni istemediği anlamına gelmeyebilir.”

Son olarak…

Şu anki haliniz, hayatınızın son hali değil. 25 yaş, insanın hem çok yorulduğunu hissettiği hem de birçok şeyin yeniden şekillenmeye başladığı bir dönem olabilir. Bu hislerinize saygı duyarak, acele etmeden ve kendinizi yerden yere vurmadan ilerlemeye çalışmanız çok kıymetli.

İhtiyaç duyarsanız bir uzmanla terapi sürecine girmek de bu yalnızlık hissini birlikte taşıyabileceğiniz güvenli bir alan yaratabilir.

Tekrar danışmak istediğiniz bir konu olursa, her zaman buradan ulaşabilirsiniz. 🌿

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner