Kimliksiz hissediyorum çok yorgunum bu yüzden nasıl bir çıkış yolu bulabilirim?

Merhaba sevgili danışan,

Yazdıklarını okurken şunu fark ettim: Sen sadece “bir kararın sonuçlarıyla” değil, uzun yıllar bastırılmış, ertelenmiş ve başkalarının sınırları içinde şekillenmiş bir benlikle yüzleşiyorsun. Bu yüzden yaşadığın yorgunluk sıradan bir yorgunluk değil; varoluşsal bir yorgunluk. Bu, sandığının aksine, yanlış bir yolda olduğunun değil, çok zor bir eşiği geçtiğinin işareti.

11–12 yaşında kapanmış bir çocuktan söz ediyorsun. Bu çok önemli. Çünkü o yaşlar, kimliğin henüz oluşmadığı, “ben kimim?” sorusunun cevabının henüz yazılmadığı yaşlar. Sen o yaşta bir tercihten çok, bir çerçevenin içine girmişsin. O çerçeve içinde büyümüşsün, sınırlarını orada öğrenmişsin, kabul görmeyi, sevilmeyi, güvende olmayı oraya bağlamışsın. Şimdi ise yetişkin bir kadın olarak, kendi hayatını kurduğun bir dönemde, o çerçeveden çıkıyorsun. Beynin ve duyguların için bu, basit bir “açılma” değil; bir kimlik değişimi, hatta küçük bir yas süreci.

Şu anda ne kapalıyken ne açıkken “normal” hissedemediğini söylüyorsun. Bu çok anlaşılır. Çünkü sen henüz “açık halinle” yaşanmış bir benlik biriktirmedin. Kapalıyken yaşadığın zorlukları biliyordun; onların adı vardı. Ama şimdi özgürlükle birlikte belirsizlik geldi. İnsan zihni bazen acıya bile alışır; belirsizliğe ise çok daha zor tahammül eder. Şu an yaşadığın boşluk hissi, yanlış bir karar verdiğinin kanıtı değil; beyninin yeni bir düzene adapte olmaya çalıştığının göstergesi.

Babanın bilmemesi meselesi de çok kritik bir yerde duruyor. Sen aslında iki ayrı hayat arasında yaşıyorsun: Birinde kendin gibi olabildiğin, diğerinde görünmez olmaya çalıştığın bir hayat. Tanımadığın mahallelerden kaçman, saklanman, görülmemeye çalışman… Bunlar senin “yanlış” olduğun için değil; bağın kopmasından, küslükten, reddedilmekten korktuğun için. Bu korku çok gerçek. Çünkü baba figürü, birçok insan için koşulsuz kabulün sembolüdür. Onu kaybetme ihtimali, insanın içindeki çocuğu doğrudan titreştirir.

Duygusal kitlenme yaşadığını, taş gibi olduğunu, ağlayamadığını söylemişsin. Bu da çok anlamlı. Travmatik ya da çok zorlayıcı geçişlerde zihin bazen duyguları kapatır. Bu bir arıza değil; bir koruma mekanizmasıdır. “Şu an hissetmek fazla” dediğinde devreye girer. Şimdi ise yavaş yavaş o kapak açılıyor. Yolda yürürken ağlama isteği gelmesi, duyguların geri dönmeye başladığını gösterir. Bu aslında iyileşmeye işaret eder, ama insanın canını acıtarak gelir.

“Ben kendi doğrumu bulurken nerelere bakmalıyım?” sorusu çok kıymetli bir soru. Doğru, dışarıda hazır bulunan bir şey değildir. Ne ailede, ne toplumda, ne de geçmişte sabit durur. Doğru, deneyimle inşa edilir. Sen şu ana kadar “uyum sağlayarak” hayatta kalmışsın. Şimdi ilk defa “neyi istiyorum?” diye soruyorsun. Bu soru başta çok boşluk yaratır, çünkü cevabı hemen gelmez.

Şu aşamada kendine şunları sorman daha regülatif olabilir: Bunu yaparken bedenim gevşiyor mu, kasılıyor mu?, Bu seçim beni uzun vadede küçültüyor mu, genişletiyor mu?, Korkudan mı yapıyorum, ihtiyaçtan mı?

Bunlar ahlaki sorular değil; sinir sistemi soruları. Senin bedenin, zihninden daha önce cevap verir. Şu an kendini tanıdığını sandığın her şeyin altı boşalmış gibi hissediyorsun çünkü aslında ilk defa gerçekten tanımaya başlıyorsun. Bu bir yıkım değil; yeniden yapılanma.

Sen çok cesur birisin. Yalnızca açıldığın için değil; bu kadar karmaşık duyguların içinde “ben neredeyim?” diye sorabildiğin için. Birçok insan ömrü boyunca bu sorudan kaçar. Sen ise ortasında duruyorsun. Bu kolay değil.

Eğer bu kimlik karmaşası, ağlama atakları, bedensel yorgunluk ve boşluk hissi artarsa; gündelik yaşamını, işlevselliğini daha fazla zorlamaya başlarsa, bir psikologla düzenli olarak bu süreci çalışmanı çok öneririm. Gerekli görülürse bir psikiyatri değerlendirmesiyle destek almak da süreci yumuşatabilir. Bu bir etiket değil; bir eşliktir.

Son olarak şunu bilmeni isterim: Sen şu an “kimliksiz” değilsin. Sen, eski kimliğinin kabuğundan çıkmış ama yenisini henüz denemekte olan birisin. Bu aralık çok yorucudur ama aynı zamanda çok gerçektir.

Umarım cevabım faydalı olmuştur. Değerlendirilmesini istediğin farklı bir soru olursa bizlere yeni bir soru oluşturarak iletebilirsin. Aklına takılanları yorumlarda yazabilirsin. Kendine iyi bakman dileğiyle.

Sevgiler,

Psikolog Betül Canbel