Kızımla ilgili endişelerim

Merhaba sevgili danışan,

Anlattığınız olayın sizi ne kadar derinden etkilediğini tahmin edebiliyorum.. sizin için bu kaygı hala ilk günkü etkisini koruyor gibi.. Öncelikle şuradan başlamak isterim, o bir saatlik zaman, çocuğunuzu kaybetme ihtimali, hele ki annenin başına gelmişse insanın ruhunda derin bir iz bırakır.. bu oldukça insani ve bir annenin en büyük korkularından biridir..

Yaşadığınız olayın sizi bu kadar etkilemesinin nedeni de bu gibi görünüyor. Sanki kızınızın gideceği her yerde veya sizin onu korumadığınız her anda yeniden kaybolacağı ihtimali gözünüzün önüne geliyor olabilir. Zihin böyle anları “tehlike” olarak kaydedebiliyor ve sonrasında da “bir daha asla böyle bir şey yaşanmasın” diye sizi sürekli tetikte tutmaya çalışabiliyor. Şu an kızınızı yalnız dışarı çıkaramamanız, okul gezilerine gönderirken yoğun endişe hissetmeniz ya da sürekli kontrol etme ihtiyacı duymanız biraz da beyninizin o günü tekrar yaşamak istememesiyle ilgili olabilir..

Burada sizin için önemli olabilecek şeylerden biri, “güvensiz alan” ile “güvenli alanı” birbirinden ayırabilmek olabilir.. Çünkü kaygı bazen her durumu aynı tehlikedeymiş gibi hissettirebilir. Örneğin kızınızın bir anda ortadan kaybolduğu, nerede olduğunu bilmediğiniz, ulaşamadığınız ve tamamen kontrolünüz dışında gelişen o an sizin zihninizde “güvensiz alan” olarak kayıtlı olabilir.. Çünkü o anda gerçekten bir belirsizlik vardı. Ne olduğunu bilmiyordunuz, ona ulaşamıyordunuz ve zihniniz doğal olarak en kötü ihtimallere gitmeye başlamıştı. Bu yüzden beyniniz şimdi kızınız sizden uzaklaştığında benzer bir alarmı yeniden vermeye çalışıyor olabilir..

Ancak okul gezisi, okul ortamı, öğretmen gözetiminde bir etkinlik ya da planlı bir dışarı çıkma durumu aslında o gün yaşadığınız durumla birebir aynı olmayabilir.. Çünkü burada tamamen kaybolmuş, ulaşılamayan ve kontrolsüz bir alan değil; belirli kuralları olan, sorumlu yetişkinlerin bulunduğu ve kızınızın nerede olduğunun bilindiği daha güvenli bir düzen var. Kaygı ise bazen bu farkı ayırmakta zorlanıp “ayrılık varsa tehlike vardır” gibi çalışabiliyor. Bu nedenle kızınız okula giderken ya da sizden kısa süreli uzaklaştığında bile zihniniz sanki o günkü kaybolma anı tekrar yaşanacakmış gibi sizi alarma geçirebilir..

Şunu da fark etmek önemli olabilir; kaygı kısa vadede sizi koruyormuş gibi hissettirse de, kızınızı hiç yalnız bırakmamak ya da sürekli kontrol etmek zamanla beyninize “demek ki gerçekten her yer tehlikeli” mesajını verebilir. Bu da korkunun giderek büyümesine neden olabilir. Bu yüzden küçük küçük güven deneyimleri oluşturmak hem sizin hem kızınız için oldukça kıymetli olabilir.. Çünkü beynin yeniden güven duygusunu öğrenebilmesi için güvenli deneyimlere de ihtiyaç vardır.

Kızınız bir yere giderken kaygınız yükseldiğinde küçük bir durup bedeninizi sakinleştirmeyi deneyebilirsiniz. Bir elinizi göğsünüzün üstüne koyup yavaşça nefes alırken kendi kendinize “Şu an gerçekten olan ne?” diye sorabilirsiniz.. “Kızım şu an öğretmenleriyle birlikte bir gezide.” Sonrasında “Şu an olmayan ne?” diye düşünebilirsiniz.. “O gün yaşadığım kaybolma anı şu an olmuyor." Ardından kendinize “Kızım şu an güvenli bir alanda mı?” diye sormak, zihninizin geçmişte yaşadığı korkuyla bugünkü durumu ayırabilmesine yardımcı olabilir..

Belki ilk başta bu hisler hemen azalmaz.. ama her güvenli deneyimde beyninize yavaş yavaş şu mesajı vermiş olursunuz: “Evet, o gün çok korktum… ama bugün aynı gün değil.”

Eğer zamanla bu kaygılar günlük yaşamınızı çok zorlamaya başlarsa, sürekli tetikte hissetmenize neden olursa ya da kızınızın bağımsızlığı üzerinde zorlayıcı hale gelirse bir psikolog desteği almak da bu süreci daha yönetilebilir hale getirebilir. Çünkü bazen yaşanan korkutucu olaylar zihinde ve bedende uzun süre alarm halinde kalabiliyor. Bu süreçte kendinize karşı da anlayışlı olmaya çalışmanız çok kıymetli olabilir.

Tekrardan sormak, danışmak istediğiniz bir konu olursa her zaman buradan veya profilimden bana ulaşabilirsiniz.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner