Korku stres panik atak

Merhaba sevgili danışan,

Yazdıklarınızdan içinizde biriken birçok duyguyu hissetmemek mümkün değil... Panik, korku, stres, öfke... Belki de bunların hepsini uzun zamandır tek başınıza taşımaya çalışıyorsunuz.

Yazdıklarınızı birlikte ele alalım isterim. Öncelikle kendinizi ifade etmede birtakım zorluklar yaşadığınızı söylemişsiniz. Kendinizi istediğiniz şekilde ifade edememek, zorlanmak ve kimsenin sizi anlamadığını düşünmek zihninizde adeta bir alarm sistemi oluşturmuş gibi görünüyor. Sanki yaşadığınız her tartışmada ya da olumsuz olayda, içinizde "Yine anlaşılmayacağım." düşüncesi canlanıyor. Böyle hissetmek zamanla kaygıyı, korkuyu ve panik belirtilerini besleyebilir. Çünkü kişi kendini en çaresiz ve en savunmasız hissettiği anlarda bu duyguları daha yoğun yaşayabilir.

Biraz da öfke kısmına değinmek isterim. "Kendimi ifade etmek için bağırıyorum." demeniz oldukça dikkat çekici. Bu cümlede bana, uzun zamandır duyulmamış ve anlaşılmamış olmanın yorgunluğu yansıyor. İnsan kendini defalarca sakin bir şekilde anlatmayı denemiş ancak bunun işe yaramadığına inanmışsa, bir süre sonra "Belki sesimi yükseltirsem beni duyarlar." noktasına gelebilir. Bu nedenle öfke çoğu zaman tek başına ortaya çıkan bir duygu değildir; altında incinmişlik, hayal kırıklığı, anlaşılmamışlık ve engellenmişlik gibi birçok duygu bulunabilir.

Peki siz öfkelendiğinizde içinizde başka neler oluyor? En çok hangi durumlarda kendinizi bağırırken ya da kontrolü kaybetmiş hissediyorsunuz? Bunları biraz daha ayrıntılı bilmek, yaşadığınız süreci daha iyi anlamaya yardımcı olabilir.

Bir diğer konu ise "umursamaz olmak istiyorum" demeniz. Aslında burada hiçbir şeyi umursamayan biri olmak istemiyormuşsunuz gibi geliyor bana. Daha çok, yaşadığınız olayların sizi bu kadar yormamasını ve zihninizi bu kadar meşgul etmemesini istiyorsunuz gibi görünüyor. Olayların da sebep olduğu olumsuz hisleri yönetememekten de endişe ediyor olabilirsiniz. Çünkü bir şeyi önemsemek ile onu sürekli zihinde tekrar tekrar düşünmek aynı şey değildir. Bazen zihnimiz bizi korumaya çalışırken olayları tekrar tekrar analiz eder ve bu durum kaygının daha da büyümesine neden olabilir.

"Kafaya takmamak için ne yapabilirim?" diye sormuşsunuz. Aslında zihnimize "Bunu düşünme." demek çoğu zaman işe yaramaz; hatta bazen tam tersine o düşüncenin daha sık aklımıza gelmesine neden olabilir. Bunun yerine düşüncelerinizi fark etmeyi ve onlara hemen inanmak yerine biraz mesafe koymayı deneyebilirsiniz. Örneğin, sizi sürekli meşgul eden bir düşünce geldiğinde kendinize "Şu an zihnim bana ne söylüyor?" veya "Bu düşüncenin gerçekleşeceğine dair elimde kesin bir kanıt var mı?" gibi sorular yöneltebilirsiniz. Bunun yanında gün içerisinde size iyi gelen aktivitelere zaman ayırmak, düzenli fiziksel hareket etmek, nefes egzersizleri uygulamak ve dikkatinizi bulunduğunuz ana yönlendiren farkındalık çalışmaları yapmak da zihninizin aynı düşünceler etrafında dönüp durmasını azaltmaya yardımcı olabilir. Elbette bunlar tek başına tüm kaygıyı ortadan kaldırmayabilir; ancak düzenli uygulandığında düşüncelerinizin üzerinizdeki etkisini azaltmanıza destek olabilir.

Araba sürme korkunuzdan da bahsetmişsiniz. Eğer bu korku yaşadığınız olumsuz deneyimlerden sonra arttıysa, bu oldukça anlaşılabilir bir durumdur. Kaygı hissettiğimizde zihnimiz bizi korumaya çalışır ve bazı durumları tehlikeli olarak algılayabilir. Bu nedenle kaçınmak kısa süreli rahatlama sağlasa da uzun vadede korkunun devam etmesine neden olabilir. Uygun destekle ve kişinin hazır olduğu ölçüde, küçük ve kontrollü adımlarla bu korkuların üzerine çalışmak mümkündür.

Son olarak, anlattıklarınız panik atak, yoğun kaygı, öfke kontrolünde zorlanma ve korkuların günlük yaşamınızı etkilemeye başladığını düşündürüyor. Bu nedenle bir psikologtan destek almanızın sizin için oldukça faydalı olabileceğini düşünüyorum. Terapi sürecinde hem bu duyguların altında yatan nedenleri keşfedebilir hem de öfkenizi düzenleme, kaygıyla baş etme ve korkularınızı azaltmaya yönelik size uygun yöntemler üzerinde çalışabilirsiniz.

Buraya yazarak içinizi paylaşmanız bile değişim için önemli bir adım. Umarım kendinize karşı da bu süreçte olabildiğince anlayışlı davranabilirsiniz. Dilerim zamanla hem kendinizi daha rahat ifade edebildiğiniz hem de kaygılarınızın sizi daha az zorladığı bir sürece doğru ilerlersiniz.

Tekrardan danışmak istediğiniz bir konu olursa ben her zaman burada olacağım.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner