Kötü hissediyorum çok kötü
Ben 25 yaşındayım. Sanki olduğum kişi değilim. Yani çocukluğumdan beri “bu olmaz, o olmaz, terbiyeli olursan daha iyi olur” denile denile, ailemin gözünde ve başkalarının gözünde iyi biri olayım diye belki de bambaşka birine dönüşmüşüm. Ve 25 yaşımda ilk kez sorgulamaya başladım: belki de benim karakterim bu kadar ciddi ve katı olmazdı, belki daha enerjik olurdum, daha çocuk gibi olurdum. Çünkü çocuk olduğumu hatırlamıyorum. Hep büyük olmuşum sanki; bedenim çocuk ama ruhum büyüktü. Sürekli “bunu yapma, bu kötü olur, yanlış anlaşılır” denildiği için hayatımı yaşayamadım. 25 yıl az bir zaman değil, gençliğimin yarısı gitmiş ve artık bunun düzelmeyeceğini biliyorum. Her yerde otururken bile “bu ne düşünür, o ne düşünür” diye düşünüyorum. Şimdi de korkularım başladı; ne yapacağımı bilmiyorum, çalışamıyorum, adım atmaktan ve başarısız olmaktan korkuyorum. Mükemmel olacağım diye bu hayatta hiçbir şey olamadım. Bir yandan aile problemleri var, çok yoruluyorum; ayağa kalkmaya çalıştıkça ailevi sorunlar beni tekrar aşağı çekiyor. Sanki anne-baba rolü bana kalmış, herkes çocuk gibi davranıyor. Bana bu hayatta çocuk olma, çocukça davranma şansı hiç verilmedi. Bu yüzden artık yaşayamıyorum, güç bulamıyorum. Sanki bu hayata hiç ait olmamışım ve olmayacağım. Sanki herkes bir yolunu bulmuş, herkesin eline bir harita verilmiş gibi; herkes kendi yolunu kolayca buluyor ama ben karanlık bir yoldayım gibi hissediyorum. Gücüm yetmiyor. Yani tutunacak hiçbir şeyim yok. Ne güzelim, ne düzgün bir işim var, hem de kilolu biriyim. Karakterim de çok sevilen biri değil. O zaman kendime soruyorum: ben nasıl yaşıyorum? Ben 25 yaşımda ölümü arzuluyorum. Kendimi öldüremem, çünkü korkuyorum. Bir de cehenneme düşerim diye korkuyorum; hatta bilmiyorum, belki de zaten cehennemdeyim. Ama yaşamayı da beceremiyorum. Sürekli kafamda senaryolar kuruyorum: “bana şöyle bir şey olur, kaza geçiririm ya da başka bir şey olur ve ölürüm.” Etrafımdaki insanların pişman olmasını istiyorum, bana karşı pişman olmalarını… Hep böyle senaryolar kuruyorum. “Şöyle hasta olurum, böyle hasta olurum” diye düşünüyorum. Biliyorum ki bunlar sevilmediğimi hissettiğim için. Sanki hasta olursam daha çok sevilirim diye düşünüyorum. Her şeyin farkındayım ama hiçbir şey yapamıyorum
Bu soru 15 Nisan 2026 09:30 tarihinde Uzman Psikolog Gizem Yıldırım tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba, 25 senelik bir birikim görüyorum yazdıklarınızdan. Sanki çocukluğunuz sizden uzakta bir film şeridi gibi geçip gitmiş. Evet bir çocuk büyümüş ancak o zamanlarda yaşaması gerekenleri yaşayamamış. Hatta sürekli başkalarının gözüne girmeye çalışan, hata yapmaktan çekinen bir çocuk… Ancak şimdi büyük bir farkındalığa ulaşmış görünüyorsunuz. 25 yaş henüz çok genç bir yaş. Yaşınız 35,45,75 olmuş olsaydı bile herkesin içindeki o küçük çocuğu yaşatabilmesi gerekir. Hala içinizdeki o çocuk yanınız aslında “Artık beni ortaya çıkar” diyor olabilir. Ona mutlaka kulak verin, artık izin verin şimdi bile olsa çocukluğunu yaşasın. Belki sokakta dans etmek istiyordur, belki bağıra çağıra şarkı söylemek istiyordur…
Şimdiye kadar hep olgunlukla savaş vermek zorunda kalmışsınız, hata yapmamak için çok çabalamışsınız ve sonunda bir tükenme yaşamışsınız. Ancak dışarıdan bakıldığında iyi, olgun, sorumluluk sahibi” bir kimlik kazandırmış olabilir… ama bedeli çok ağır olmuş: kendi içinizi kaybetme hissi. O “ben kimim?” sorusu buradan geliyor gibi duruyor.
Bir diğer yandan olgun olmakla birlikte anne-baba rolünü üstlendiğinizden bahsetmişsiniz. Hem çocuk olmanız engellenmiş üstüne bir ebeveyn rolünü de alarak erkenden büyümeniz gerekmiş. Bu kadar yükün altında insanın “yaşayamıyorum, gücüm kalmadı” demesi aslında şaşırtıcı değil… Bu, zayıflık değil; uzun süredir tek başına, görünmeden çırpınmış birinin yorgunluğu gibi.
Ölümle ilgili düşünceleriniz hakkında konuşmak da istiyorum. Kaza, hastalık senaryoları kurmanız aslında gerçekten söylediğiniz gibi artık insanların sizi görmesini ve sizi anlamasını istemenizden kaynaklanıyor. Yaşamayı sevdiğinizi kendinize aslında bile isteye zarar vermekten korktuğunuzdan anlıyorum ve bu gerçekten çok kıymetli. Yani bu düşünceler bir destek arayışı. Ancak bu düşünceleriniz çok rahatsız ediyorsa ve sizi zorluyorsa bir psikiyatristle de görüşüp sizi daha iyi hissettirecek, olumsuz duygu ve düşüncelerinizi yatıştıracak ufak bir desteğe ihtiyacınız olup olmadığını sorabilirsiniz.
Bu hafta bir defter almanızı ve her akşam sadece 5 dakikanızı ayırmanızı istiyorum. Bugün kimseyi memnun etmek zorunda olmasaydınız neler yapardınız? Bunun üstüne düşünüp not almanızı istiyorum. Çok basit şeyler de olabilir, en ufak şeyleri de size en saçma gelen şeyleri de yazın. Bu sayede içinizdeki çocuğun neler yapmak istediğini görmüş olursunuz. Komik bir video izlemek, odada müzik açıp iki dakika saçma sapan dans etmek, çocuk kitabı okumak… Sonra da o listedeki şeylerden bir tanesini, ne kadar küçük olursa olsun, gerçekten yapın. Bu, “başkaları için yaşayan ben”den, “az da olsa kendim için yaşayan ben”e atılan minicik ama çok kıymetli bir adım.
Unutmayın, sizin buraya yazıp kendi içinizi dökmeniz, böyle bir farkındalığa ulaşmış olmanız en önemli adımlardan biri. Hatta en zoru bir insanın kendini fark edip bir uzmana ya da bir arkadaşına kendisini açabilmesidir. Fakat size tavsiyem, hazır böyle bir adım atabilmişken iyi bir uzman ile sürecinize başlayıp bütün çocukluk yüklerinizi tek tek ele almanız olur.
Sevgilerimle
Uzm. Psk. Gizem YILDIRIM
Çok iyi hissettim okurken, teşekkürler
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
