Kötü senaryolar

Merhaba sevgili danışan,

Büyük bir kaygı içerisinde olduğunuzu ve zihninizden sürekli “ya olursa” gibi düşüncelerin geçtiğini hissedebiliyorum. Anlattıklarınızdan, bu durumun artık günlük yaşamınızı oldukça etkilediğini ve giderek yoğunlaştığını anlıyorum…

Öncelikle şuradan başlamak isterim:

Zihniniz şu an “ya şöyle olursa, ya böyle olursa” diye en kötü ihtimalleri tarayan bir radar gibi çalışıyor. Özellikle “geçmiş” ve “eşim öğrenirse” kısmında derin bir korku var gibi görünüyor.

Bir yanınız “ya ortaya çıkarsa, ya terk edilirsem, ya boşanırsak” diye çok kaygılı…

Diğer yanınız ise “neden bunları düşünüyorum, niye durduramıyorum” diyerek kendinize öfkeleniyor.

Yani aynı anda hem korku hem öfke yaşıyorsunuz… ve bu gerçekten çok yorucu.

Bunun üzerine bir de bedeninizin verdiği tepkiler eklenmiş: panik atak, mide bulantısı, nefes alamıyormuş gibi hissetme…

Aslında burada önemli bir noktayı fark etmek gerekiyor:

Düşünce, olay değildir.

Zihninizin ürettiği her senaryo, gerçek olacak anlamına gelmez.

Ama bedeniniz bu düşünceleri “şu an oluyormuş” gibi algıladığı için panik tepkisi veriyor.

Burada kendinize şu soruyu nazikçe sorabilirsiniz:

“Eşim biriyle karşılaşırsa, aslında tam olarak neden korkuyorum?”

Bu sorunun cevabı çoğu zaman:

1. Yargılanmak
2. Terk edilmek
3. Değer kaybetmek
4. gibi daha derin duygulara çıkar.

Bu korkuyu anlamlandırmak, onunla savaşmaktan daha çok rahatlatır.

Ayrıca şunu da hatırlatmak isterim: Herkesin bir geçmişi vardır. Ve eşiniz sizinle bir hayat kurmayı seçtiyse, bu seçim sadece geçmişinizle değil, şu anki sizle ilgilidir.

İnsan geçmişinden ibaret değildir İlişkiler de geçmişle değil, şu an kurulur ve sürdürülür.

Şimdi size küçük bir egzersiz önermek istiyorum:

Böyle bir düşünce geldiğinde onu hemen susturmaya çalışmak yerine, içinizden şunu söyleyin:

"Şu an zihnim kötü ihtimal üretiyor. Bu bir düşünce, gerçek değil."

Bu düşünce zihninizdeyken, aşağıda bir nefes egzersizi bırakacağım, birlikte uygulayabilirsiniz.

Amaç düşünceyi yok etmek değil; onunla aranıza mesafe koymak.

Ve ardından kendinize şu soruyu sorun: “Bu senaryonun şu an elimde bir kanıtı var mı, yoksa bu sadece korkum mu?” Eğer cevap “sadece korkum” ise, kendinize şunu söyleyebilirsiniz: “Şu an korkan bir yanım var… ama ben şu an buradayım ve güvendeyim.”

Unutmayın, burada sorun sizin “çok düşünmeniz” değil; zihninizin sizi korumaya çalışırken fazla alarm vermesi. Bu süreçte kendinize kızmak yerine, o kaygılı yanınıza biraz daha şefkatle yaklaşmanız çok kıymetli olacaktır. Eğer bu durum yoğun şekilde devam ederse, bir uzmanla birlikte çalışmak bu döngüyü daha derinden anlamanıza ve yönetmenize çok yardımcı olabilir.

Tekrardan sormak, danışmak istediğiniz bir konu olursa buradan veya profilimden ulaşabilirsiniz.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner