Lohusa depresyonunda olduğumu düşünüyorum ne yapmalıyım

Merhaba sevgili danışan,

Anlattıklarınızdan ne kadar yorulduğunuzu, kırıldığınızı ve üzüldüğünüzü görebiliyorum… Gerçekten yaşadıklarınız size çok ağır yükler getirmiş gibi görünüyor.

Anlattıklarınızı tek tek ele aldığımda; 4 aylık bir bebekle, hiçbir destek almadan ilerlemeye çalışmak, eşinize karşı bir şey hissedememek ve üstüne kendinizi yanlış anlaşılmış hissetmek… Bunların her biri tek başına bile zorlayıcıyken, hepsinin aynı anda olması oldukça yıpratıcı.

Burada sadece bir üzüntü değil, aynı zamanda derin bir tükenmişlik hissi de var gibi görünüyor. Yani yaşadıklarınızın ağırlığı, yeterince destek görememek ve çevrenin yargılayıcı tutumu sizde duygusal olarak yorulmuş ve boşalmış hissettirmiş olabilir. Eşinize karşı hiçbir şey hissetmeme durumunuz da bu tükenmişliğin bir yansıması, bir tür “duygusal donma” olabilir. Bu noktada size küçük bir soru bırakmak isterim: "Eşinize karşı bu hissizlik ne zaman başladı? Hamilelik sürecinde de var mıydı, yoksa doğumdan sonra, özellikle yalnız kaldığınızı hissettiğiniz dönemle birlikte mi ortaya çıktı?" Bu sorunun cevabı, duygularınızın kaynağını anlamada size yol gösterebilir.

Çocuğunuza yetemediğinizi düşünmeniz ise aslında çok anlamlı bir noktaya işaret ediyor. Çünkü çoğu zaman en çok düşünen, en çok çabalayan ve en çok kaygı duyan anneler “yetersizim” hissini daha yoğun yaşarlar. Anlattıklarınızdan, onu hastalıklardan, tehlikelerden ne kadar korumaya çalıştığınızı hissedebiliyorum.

Aslında elinizden gelenin fazlasını yapıyorsunuz; fakat zihniniz size “yetersizsin” diye fısıldıyor. Bu ses çoğu zaman gerçek bir yetersizlikten değil, annelik kaygısından ve doğum sonrası duygusal dalgalanmalardan beslenir. Lohusalık döneminde bu tür yoğun duygular oldukça yaygındır. Anne hem fiziksel hem duygusal olarak çok hassas bir süreçten geçer ve bu süreçte destek ihtiyacı artar. Sizin bu desteği yeterince alamamış olmanız ise bu yükü daha da ağırlaştırmış gibi görünüyor.

Hastalık korkunuza da değinmek isterim. Bebeğiniz çok küçük ve onu korumak istemeniz çok anlaşılır. Ancak şu an bu korku sanki sizin hayat alanınızı daraltmış gibi… Evden çıkmamak, kimseyi kabul etmemek… Bu durum sizi bir yandan da yalnızlaştırıyor olabilir.

Belki burada çok küçük adımlarla ilerlemek mümkün olabilir: Örneğin güvendiğiniz birini kısa bir süreliğine eve davet etmek,bebeğinizle kısa yürüyüşler yapmak, evi havalandırmak ve hijyen önlemlerini sürdürmek…Yani hem koruyucu olmaya devam edip hem de kendinize küçük nefes alanları açabilirsiniz. Çünkü tamamen izole olmak, zamanla yalnızlık hissini ve duygusal yükü artırabilir.

Anlattıklarınızdan, zihninizin sürekli birçok düşünceyle dolu olduğunu hissediyorum:

“Boşanmalı mıyım?”, “Bebeğime bir şey olur mu?”, “Yalnızım”… Bu kadar çok düşüncenin içinde kalmak, insanı gerçekten çok yorabilir.

Bu noktada küçük bir egzersiz önermek isterim:

Günün bir anında, bebeğiniz uyurken bir kâğıdı ikiye bölün.

Bir tarafa “Bugün oğlum için yaptıklarım”, diğer tarafa “Bugün kendim için yaptıklarım” yazın. Genelde ilk sütun oldukça dolu olur. Bunu görmek, “yetersizim” diyen iç sesi biraz yumuşatabilir. İkinci sütun ise size kendinize ne kadar alan açabildiğinizi fark ettirir.

Eşinizle ilgili kısmı ise şu an hemen net bir karar vermeniz gereken bir durum gibi görünmüyor.

Belki önce kendinize şu soruyu sorabilirsiniz: “Ben gerçekten eşimden mi uzaklaştım, yoksa yaşadığım yorgunluk ve yalnızlık hissi hayatın tamamına mı yayıldı?”

Bu sorunun cevabı zamanla daha netleşecektir. Eğer ilişkinizi sürdürmek isterseniz, ihtiyaçlarınızı daha açık ifade etmek de önemli olabilir: Örneğin, “ Seni çok seviyorum, bu süreçte yalnız hissediyorum ve desteğine ihtiyacım var” gibi bir paylaşım, aranızdaki bağı yeniden kurmak için bir adım olabilir.

Son olarak şunu söylemek isterim: Zor bir dönemden geçiyorsunuz ve bu süreçte bu kadar yoğun duygular yaşamak oldukça doğaldır. Bazen insan bu kadar yorulduğunda kendini eksik, yetersiz ya da tükenmiş hissedebilir; ancak bu hisler sizin yetersiz olduğunuzu değil, uzun zamandır çok fazla yük taşıdığınızı gösterir. Tek başınıza bu kadar sorumluluğu üstlenmeye çalışmanız ve buna rağmen hâlâ çocuğunuz için en iyisini istemeniz, çabalamaya devam etmeniz aslında ne kadar ilgili ve güçlü bir anne olduğunuzu gösteriyor. Şu an hissettiğiniz karışıklık, uzaklaşma, korku ve yorgunluk içinde bulunduğunuz koşulların bir sonucu ve doğru destekle, kendinize küçük de olsa nefes alanları açabildikçe zamanla hafifleyebilir. Bu süreçte kendinize biraz daha şefkatle yaklaşmanız çok kıymetli, çünkü siz de en az bebeğiniz kadar anlaşılmaya, desteklenmeye ve görülmeye ihtiyaç duyuyorsunuz.

Eğer bu durum bu şekilde devam ederse, bir uzmandan destek almak da bu süreci daha sağlıklı ve hafif atlatmanıza yardımcı olabilir.

Tekrardan yazmak, danışmak istediğiniz bir konu olursa her zaman bana duradan veya profilimden ulaşabilirsiniz.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner