Menfaatine düşkün insanlara karşı mesafe

Nereden nasıl başlanır bilmiyorum. İçimde bitmek bilmeyen bir yas süreci ve hayal kırıklıkları var, özellikle de kendimle ilgili. 30 yaşındayım ama bu yaşıma kadar hayal ettiğim, heveslendiğim hiçbir şey gerçek olmadı. İstediğim okullara gidemedim, bir meslek sahibi olamadım. Evlenmek planlarımdaydı ama bu kadar erken değildi. 18 yaşında evlendim, şu an 30 yaşındayım ve 4 çocuğum var. Anne olmak hayalimdi ama en büyük hayalim öğretmen ya da hemşire olmaktı. Bu hep içimde ukte kaldı.

Kendimi berbat hissediyorum, sanki boşa geçmiş bir ömür gibi. Gençliğim bile boşa gitmiş gibi geliyor. Eskiden cıvıl cıvılken şimdi içine kapanık, soğuk birine dönüştüm. Çevremdeki menfaatçi ve bencil insanlar yüzünden hayattan soğudum. Eşim iyi bir insan ama hep eksik görür, hiçbir şeyden memnun olmaz. O insanlarla arama mesafe koyamıyorum çünkü yapayalnızım.

Kardeşlerimle de bağım koptu. Gurbetteydim, uzaktaydım ama yaşananlardan beni sorumlu tuttular. Telefonumun bile olmadığı zamanlar oldu. Şimdi hiçbiriyle görüşmüyorum. Evliliğin ilk yılları çok zordu, ciddi bir kültür şoku yaşadım. Eşimin ailesinden çok ağır sözler duydum. Hamileliğimde bebeğimi kaybetme tehlikesi yaşadım, çocuğum yoğun bakımda yattı ve ben yine yalnızdım. Yalnız kalma korkusu yüzünden kimseyle mesafe koyamiyorum. Zaten yalnız bir cocuktum. Hep hastaydim. Annemi daha 4 yaşındayken kaybettim. Bakın mesafeyi koruyamiyorum. Beni kullanmak isteyen menfaatci insanlarla nasıl mesafe kurucam. Bilmiyorum.