Merhaba. Eşimle olan ilişkimde kendimi çok yalnız hissediyorum.

Eşimle 18 yıldır evliyiz. Ona karşı güven sorunum var. Sürekli kafamda beni aldattığına dair kurgusal hikayeler üretiyorm. Her yaptığını gizli birşey yapıyormuş gibi algılıyorım. Kendimi sorguladığımda. Aptal yerine konuyor olmaktan korktuğumu buluyorum. Bazen düşük desibelle tartışıyorum. Bir kaç imada bulunduğumda “zoruma gidiyor” diyor. Ben verdiği tepkiden dolayı bu düşüncelerimden pişmanlık duyuyorum. bir kaç gün iyi hissediyorum sonra yine kurmaya başlıyorum. Eşim işi dolayısıyla yurtdışı-yurtiçi seyahatleri oluyor. O yokken her dakika kafamda kuruyorum ama onu hiç aramıyorm.akşamları yakınımızdaki bir kafede arkadaşlarıyla oturur. Önemli birşey olmadıkça aramam. Bazen öyle kuruyorum ki şimdi yakalıycam diye düşünüp arıyorum tartışma çıkarıyorm bu sefer de açıklama yapıyor vs. Ben sakinleşip tlf kapatsam bile aslında ikna olmuyorum ama onu çok üzdüğüm için sakinleşmiş gibi yapıyorum. Ve kendimi yine *ptal gibi hissediyorum. Ve tabi nihayetinde kendimi çok kötü, ezik hissediyorum. Bazen de nere gidiyorsun dediğimde ne yapacaksın diyor. Merak ettim deyince ben çocuk muyum diyor. Tamamen ayarlarım bozluyor. Bir kaç yıl önce instagram aramasında eski görüştüğü kız arkadaşının bir kaç soyisimle ismini arattığını gördüm ve bu sürekli aklıma geliyor.Eşimle konuştum. Neden? Diye sordum. “Ne desen haklısın, yanlış yaptım.Yaşadığı şehirle ilgili konu geçti merak ettim arattım. Soyadını hatırlayamadım zaten bulamadım.o anlık merak yani” dedi.Aklı hala onda mı diye içim içimi yiyor.. (soyismi benim aklımda😒)Arabada bir şarkı açsa ona mı dinliyor diye kahroluyorum. Geçtiğimiz günlerde başka bir şehire gitti. Döndüğünde oradaki iş arkadaşıyla olan muhabbetinden yakaladım ki; arkadaşı; “eski kız arkadaşının eşinin de tanıdığı olduğunu vs.” söylemiş.Ben de “Sen de anlattın mı eskileri” dedim. “Öyle biraz konuştuk dedi.” Üstünde durmadım çünkü eski kız arkadaşı hayatımızda çok önemli bir noktaymış gibi hissetsin istemdim. Ama çok gururum kırıldı. Kızımız yanımızda diye konuşamadım. Sonrasında Msj attım. Aradı “haklısın da takma kafana ne var bunda o anlatınca bende biraz anlattım o kadar. Bir şey yok bunda” dedi. Ama benim için çok şey. Kendime güvenim yok sanırım. Güvenimi kıran diğer bir taraf da şu; biz muhafazakar bir yapıya sahibiz. Ancak eşim kendi işini kurduğundan beri kendini muhafazadan çok uzaklaştı. Bu da benim güvenimi sarsıyor. Yani daha önce yapmaz dediğim şeyler için yapabilir diye düşünüyorum. Çünkü, eskiden eşim olkollü otellerde konalama yapmazken şimdi yapabiliyor. Önceden namahreme karşı bir tutum içerisindeyken şimdi değil. Konuştuğumda yapmaman lazım vs dediğimde. “Öyle olmuyor işte, orada bir sürü müşteri oluyor, yeni insanlarla tanışıyoruz,iş yapıyoruz. Ben müşteri yakalamaya çalışıyorum. Kendimi tanıtmaya çalışıyorum. İsmimi duyurmaya çalışıyorum ki iş olsun” diyor. Bu gibi değişimleri beni üzüyor. Ve çevremde kimseye anlatamıyorum. Aslında içten içe de yaparsa yapsın. Kendi kaybeder. Benim yeni bir hayat kurmam zor değil.(Çok ta çalışkan biriyim çünkü.). Diyorum. Ama bana sarılışını kaybetmek istemiyorum.Korkuyorum. Bu tip kaprislerin kurgularım beni O’ndan soğutur mu diye yine kahroluyorum. Güvenmek istiyorum ama içimdeki ses bana “gevşeme, aptal durumuna düşeceksin” diyor. Bazen telefonuna takip programı yüklemek geliyor aklıma.bir kaç gün takip edebilsem rahatlıycam diye düşünüyorum. Ve yine düşündüğümde bazen rehberşndeki bütün erkek kişileri telefondan arayıp gerçekten erkek mi diye bakmak geliyor aklıma. Sonra ne saçmaladığıma kızıyorum. Sonra en kötü ne olabilir, ayrılırım diyorum.Rahatlıyorum. Ama bir zaman sonra yine bu döngünün içinde buluyorum kendimi. Temelde güven sorunum var ama eşime karşı mı? Kendime karşı mı? Yoksa ikisi birden mi? Bana yardım edin.😔