Nasıl acılarımı ve yaralarımı unutabilirim

Sevgili danışan,

paylaştığınız durumdan yalnız bir ilişki karmaşası değil daha derinde görülme, tutulma ve güvende hissetme ihtiyacının uzun zamandır tam karşılanmadığını hissediyorum. “Babamın yokluğu var” dediğin yer çok önemli bir kapı aslında. Çünkü çocuklukta eksik kalan o bağ çoğu zaman yetişkinlikte ilişkilerde kendini hissettirmeye devam eder ki sen bunun farkındasın sanırım. Bu durum aslında bir eksiklikten çok içeride hala temas bekleyen bir yer gibi düşünülebilir. Kendini savunmaya çalışırken gözlerinin dolması da burada anlam kazanıyor. Sanki bir tarafın konuşmak istiyor ama başka bir tarafın anlaşılmazsam kaygısı ile geri çekiliyor. O anda bedenin devreye girip ağlamaya başlıyor olabilir. Bu kontrol edemediğin bir zayıflık değildir yıllardır taşınan bir duygunun dışavurumu olabilir.

İlişkilerine baktığımızda ise bir yanda bitmemiş bir bağ (eski sevgiliden bahsediyorum) diğer yanda sana değer veren ama içinde karşılık bulmayan bir ilişki. Burada zor olan şey şu sevilmek ile sevmek aynı anda denk gelmeyince insan arada kalır. Ve çoğu zaman yalnız kalma korkusu kalbin sesinin önüne geçer.

Ben kendi psikoterapi seanslarımda genellikle kişiyi sorularıyla yüzleştirmeyi tercih ederim. Belki şu soruyu kendine dürüstçe sorman önemli olabilir ben bu ilişkide kalırsam, kendime neyi yapmış oluyorum? Çünkü bazen insan zorlandığı bir ilişkide kalır ama o ilişkinin içinde yavaş yavaş kendine yabancılaşır.

Eski sevgiliyi unutamamak da aslında sadece o kişiyi özlemekle ilgili olmayabilir. Bazen o ilişkide hissettiğin bir duygu, bir bağ, bir tamamlanma hissi ve zihin onu öylece yarım bırakmak istemez. Yani mesele kişi değil onun sende bıraktığı iz olabilir.

Özgüven konusuna gelirsek, özgüven çoğu zaman yanlış anlaşıldığı gibi kendimi sevmeliyim diyerek bir anda oluşmaz. Daha çok kendini ifade edebilmek, sınır koyabilmek ve duygularını küçümsemeden kabul edebilmek. Sen şu an tam da bu eşiğe gelmiş olabilirisin.

Sana küçük ama derin bir yerden dokunabilecek bir şey bırakmak isterim zorlandığın bir anda özellikle ağlamak geldiğinde kendine içinden şu cümleyi söylemeyi deneyebilirsin “Şu an zorlanıyorum ve bu duygum (o an hangi duyguyu hissediyorsan) geçerli.” Bunu sadece o anlarda kısa bir farkındalık ve ara verme olarak kullanman yeterli.

Ve son olarak senin hikâyende yalnız kalırım korkusu çok güçlü duruyor. Ama bazen insanın gerçekten kendini bulabilmesi için bir süre kendisiyle kalabilmesi gerekir. Bu yalnızlık cezalandırıcı değil iyileştirici de olabilir.

Bu yazdıkların, yüzeyde görünenin çok daha derininde bir şeylerin çalıştığını gösteriyor ki bunları fark etmeye başlamışsın. Eğer bu konunun içinde biraz daha kalmak, özellikle ilişkilerindeki bu döngüyü daha derin anlamak istersen, yeni soru kısmından her zaman yazabilirsin. Buradayız.

Cevabımın faydalı olmasını umuyor, sağlıklı günler diliyorum.

Sevgilerimle, Psikolog Büşra Arslan