Nasıl daha mutlu olabilirim ailemle işsizlik ile yalnızlıkla hepsiyle nasıl mücadele edebilirim

Merhaba sevgili danışan,

Sanki aynı anda birkaç fırtınanın ortasında kalmış gibisin… biri dinmeden diğeri başlıyor ve sen ortada tek başına ayakta durmaya çalışıyorsun. Yalnızlık, işsizlik, aile baskısı, ilişki sorunları… Bunların her biri tek başına bile insanı zorlayacak şeylerken, hepsi üst üste gelince zihnin de bedenin de “ben artık yoruldum” demeye başlıyor. Senin yaşadığın tam olarak bu.

Ve şunu en başta söylemek istiyorum:

Bu bir “başaramama” hali değil. Bu bir “fazla yüklenme” hali.

Şu an yaşadığın şeyin içinde biraz kaybolmuş olman çok anlaşılır bir durum. Çünkü zihnin bir çıkış yolu bulmaya çalışıyor ama sürekli aynı düşüncelerin etrafında dönüp duruyor. Şöyle düşünelim Hani bazen bir odada ışık kapalıyken eşyalar üstüne üstüne geliyormuş gibi hissedersin ya… aslında hiçbir şey değişmemiştir ama senin algın daralmıştır. Şu an zihinsel olarak tam oradasın.

Bir de şu döngü var sende, çok net hissediliyor:

Bir şeyleri yapmak istiyorsun ama enerjin yok. Yapamayınca kendini suçluyorsun. Suçluluk değersizlik hissini büyütüyor. O his büyüdükçe enerjin daha da düşüyor. Ve bu döngü seni yavaş yavaş içine çekiyor. Bu tembellik değil. Bu motivasyon eksikliği de değil. Bu, duygusal yorgunluğun davranışlarını etkilemesi.

O yüzden çözüm “hadi kendini zorla, toparlan” değil. Zaten deniyorsun ve olmuyor. Çünkü mesele irade değil, sistem.

Şu an senin ihtiyacın olan şey hayatını bir anda düzene sokmak değil. Daha küçük, daha ulaşılabilir şeyler. Sanki hayat çok büyük bir düğüm olmuş gibi ve sen tek hamlede çözmeye çalışıyorsun. Ama aslında o düğüm küçük küçük gevşetilerek çözülür.

Mesela gün içinde kendine şunu sorman yeterli:

“Bugün sadece üç küçük şey yapsam, ne olurdu?”

Gerçekten küçük şeyler:

1. 10 dakika dışarı çıkmak
2. 15-20 dakika ders çalışmak (fazlası değil)
3. İçindekileri yazmak ya da biriyle paylaşmak

Bunlar çok basit gibi geliyor ama aslında zihnine şunu öğretir:

“Ben hala hareket edebiliyorum.”

Evde kaldıkça düşünceler büyür. İnsan kendi zihninin içinde yankılanmaya başlar. O yüzden dışarı çıkmak sadece hava almak değil… zihninin duvarlarını biraz genişletmek gibi bir şey.

Aile ve sevgili konusu da seni ayrıca yoruyor, onu da hissediyorum. Ama burada çok önemli bir şey var:

Şu an hayatındaki hiçbir büyük kararı vermek zorunda değilsin.

Gerçekten değilsin.

Ne ilişkiyi çözmek zorundasın, ne geleceği, ne işi…

Şu anki tek işin biraz toparlanmak.

Çünkü insan çok yorgunken verdiği kararlar genelde kendine karşı sert olur.

Değersizlik hissine de biraz değinmek istiyorum…

Sen kendine şu an “yapamıyorum” üzerinden bakıyorsun. Ama şu kısmı kaçırıyorsun:

Yapamamanın sebebi yetersizlik değil, tükenmişlik.

Bu ikisi çok farklı şeyler.

Yorgun bir zihinle üretmeye çalışmak, boş bataryayla telefon kullanmaya çalışmak gibi… çalışmaz. Bu senin değerini anlatmaz.

Gece uyuyamaman da çok anlaşılır. Çünkü gün içinde bastırdığın her şey gece sessizlikte yüzeye çıkıyor. Zihin o saatlerde biraz daha kontrolsüz çalışır. O yüzden yatağa gitmeden önce kafandakileri bir kağıda dökmen çok işe yarar. Çözmek için değil, sadece dışarı almak için.

Ve şunu da açıkça söyleyeyim…

Bu kadar yoğun duygular, ağlama, uykusuzluk, isteksizlik… bunlar profesyonel destekle çok daha hızlı ve sağlıklı toparlanabilecek şeyler. Bir psikologla konuşmak burada gerçekten sana alan açar. Çünkü şu an tek başına baş etmeye çalışıyorsun ve bu çok ağır.

Ama tüm bunların içinde en önemli şeyi unutma:

Sen bozulmuş değilsin.

Sadece yorulmuşsun.

Ve yorulan bir şey tamir edilmez… dinlendirilir.

Bu dönem geçecek. Şu an sana sonsuz gibi geliyor olabilir ama değil. Hayat bazen böyle sıkışır, sonra yavaş yavaş açılır. Sen şu an o sıkışmanın ortasındasın.

İstersen birlikte daha somut bir plan da çıkarabiliriz.

Ya da sadece konuşmaya devam edebiliriz.

Buradasın, bu bile bir adım. 🤍

Psk.Aslıhan Atalan