NASIL DAVRANMALIYIM?

Merhaba

Yazdıklarınızdan, iş yerinizde “görünmez” hissetmenin sizin için ne kadar yıpratıcı olduğunu anlayabiliyorum. İnsan hangi yaşta olursa olsun sosyal bir varlık; görülmek, davet edilmek ve tercih edilmek temel psikolojik ihtiyaçlarımız arasındadır. Nasıl ki temel fiziksel ihtiyaçlarımız (beslenme, barınma, güvenlik vb.) karşılanmadığında kişi sarsılır, benzer şekilde bu tür psikolojik ihtiyaçlar karşılanmadığında da kendilik değeri etkilenebilir. Bu nedenle hissettiklerinizi, zaman zaman “aşağılanmış” gibi algılasanız bile, aslında son derece insani tepkilerdir.

Söylediklerinizde dikkat çekmek istediğim önemli bir nokta var: Zaman zaman saklandığınızdan ve kaçınma davranışları gösterdiğinizden bahsetmişsiniz. Dışlanma deneyimi uzun sürdüğünde kişi kendini korumak için geri çekilebilir; ancak bu durum farkında olmadan mevcut tabloyu pekiştiren bir döngü de oluşturabilir. İnsanlar sizi bilerek dışlıyor olabilir; bu ihtimal can yakıcıdır. Fakat aynı zamanda sizi çekingen, mesafeli ya da katılmak istemiyor şeklinde algılıyor da olabilirler. Bu savunma anlaşılırdır, ancak görünmezliği arttırma riski taşır.

İhtiyaç ve isteğiniz aslında çok net: Saygı görmek, tercih edilmek, dahil olmak. Bu noktada küçük ama sürdürülebilir davranış değişiklikleri oldukça işe yarayabilir.

Susadığımızda “susadım” deyip suyun bize gelmesini beklemeyiz; suya ulaşmak için bir adım atarız. Sosyal ihtiyaçlar için de benzer bir kaynak arayışı gerekir. Davet beklemek yerine bazen sizden başlayacak küçük girişimler, sosyal varlığınızı daha görünür kılabilir.

Bu noktada en sağlıklı başlangıç, öncelikle kendinizle daha şefkatli bir iç konuşma kurabilmek ve günlük mikro temas hedefleri koymak olabilir. Her gün en az bir kişiyle kısa bir temas kurmaya çalışmak; örneğin “Günaydın” demek ya da “Hafta sonun nasıl geçti?” diye sormak görünürlük ve alışkanlık oluşturabilir.

Davet beklemek yerine bir sohbet grubunun yanına gidip kısa süreli de olsa oturmak, ortak bir konu yakalamaya çalışmak faydalı olabilir. Bu konuların derin olması gerekmez; hava durumu ya da günlük iş yoğunluğu gibi basit başlangıçlar da yeterlidir.

Eklemek istediğim bir diğer nokta, her ne kadar günümüzün büyük bir bölümü iş yerinde geçse de aidiyet ihtiyacınızı yalnızca iş ortamından karşılamak zorunda olmadığınızdır. İş dışında ekleyebileceğiniz sosyal alanlar, ilgi alanlarınıza yönelik etkinlikler ya da topluluklar bu ihtiyacı dengelemede yardımcı olabilir.

Kendinize “Bugün hissettiğim görünmezliği biraz azaltmak için yapabileceğim en küçük şey ne?” diye sormanız, kontrol duygusunu yeniden hissetmenize yardımcı olabilir.

Son olarak, eve sürekli çok bitkin gelme, isteksizlik, umutsuzluk ve insanlardan kaçınma giderek artıyorsa, bireysel psikolojik destek bu döngüyü kırmada oldukça etkili olabilir. Bu durum çözümsüz değildir.

İçinizden geçenleri paylaşmanız bile görünür olma yönünde atılmış önemli bir adımdır.

Sormak istediğiniz başka bir konu olursa burada olduğumu bilmenizi isterim.