Ne yapmalıyım ?
Biz çocukluktan beri birbirimizi seviyoruz.İtiraf edemedik yok saymak zorunda kaldık ailemden korktuk çekindik.12 yıl sonra itiraf ettim o da ilk aşkının benim olduğunu söyledi çok güzeldi herşey sonra kaygıları arttı yakanma ailemin onu istememesi.Ağlayarak bırakmak zorunda kaldık olmadı 2 yıl geçti ne ben ne de o beni unuttu ailem öğrendi onu istemediler kıyamet koptu ben evi terkettim.Herkese her şeye rağmen onu savundum o ise işi olmadığı sınavını kazanamadığı için kendini yetersiz hissetti .Sonra düzeldi herşey özür dilendi vereceklerini söylediler ama kaygıları bitmiyor istemediler beğenmediler nasıl yüzleşeceğim diyor.Nasıl bakacağım sana iş yok para yok diyor.Ağlıyor kaygılandığı zaman gözyaşları durmuyor .Bana bakarken gözleri ışıldıyor gülüyor mutlu oluyor bunu hissediyorum bana bebeğiymişim gibi davranıyor ama ertesi gün kaygılandıysa buz gibi oluyor gözlerime bakamıyor konuşamıyor .Dün hiçbir şey hissedemiyorum ne aileme ne kendime ne sana hayal kuramıyorum dedi ağlamaya başladı sonra neden böyleyim ben diye söyledi ölümü düşünüyor sürekli ne yapmalıyım yanında olmaya çalışıyorum hissettiriyorum da ama kaygıları bitmiyor en çok kardeşimden korkuyor bende korkmuyor değilim bizi bu duruma soran aslında kardeşim bende konuşmuyorum onunla .En büyük korkusu benim ailemdi o da patladı ben rahatladım o da rahatladı ama kardeşimden ailemden kaygılanma korkusu bitmiyor ,evliliği düşündük askere gitmeden sözlenmeyi istediğini söyledi .Ne yapmalıyım ?
Bu soru 30 Temmuz 2026 13:55 tarihinde Uzman Psikolog Gizem Yıldırım tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba sevgili danışan,
Anlattıklarınızdan hem sizin hem de partnerinizin uzun zamandır oldukça zorlayıcı bir süreçten geçtiğini hissedebiliyorum. Yıllarca yaşanan belirsizlikler, ailelerin tutumu, gelecek kaygısı ve iş yaşamıyla ilgili yaşadığı yetersizlik hisleri onun üzerindeki yükü giderek artırmış gibi görünüyor.
Bu süreçte yanında olmanız, onu desteklemeniz ve yalnız hissettirmemeye çalışmanız elbette çok kıymetli. Ancak anlattıklarınızda dikkatimi çeken en önemli nokta; yoğun değersizlik duyguları, umutsuzluk, gelecekle ilgili hayal kuramama ve özellikle ölüm düşüncelerinden bahsetmesi oldu. Bu belirtiler profesyonel destek gerektirebilecek kadar önemli olabilir.
Bu nedenle önceliğiniz, onu bir psikologdan destek almaya teşvik etmek olmalıdır. Yapılacak değerlendirme sonrasında ihtiyaç görülürse bir psikiyatri uzmanının da sürece dahil olması oldukça faydalı olabilir. Bazı dönemlerde yoğun kaygı ve çökkünlük belirtileri kişinin duygularını düzenlemesini ciddi ölçüde zorlaştırabilir ve bu durumda psikoterapiye ek olarak psikiyatrik değerlendirme de tedavi sürecinin önemli bir parçası olabilir.
İlişkinizin geleceğiyle ilgili kararları ise, partnerinizin bu yoğun ruhsal yükü biraz daha hafifledikten sonra değerlendirmek çok daha sağlıklı olacaktır. Şu an öncelikli konu ilişkinizin nasıl ilerleyeceğinden çok, onun ruh sağlığının desteklenmesi gibi görünüyor.
Siz de bu süreçte tüm sorumluluğu tek başınıza üstlenmeye çalışmayın. Destek olmak çok kıymetlidir; ancak bir partnerin görevi tedavi etmek değil, gerektiğinde profesyonel desteğe ulaşması konusunda yanında olmaktır.
Size bu süreçte sabır ve güç diliyorum. Sağlıklı günler dilerim.
Uzm. Psk. Gizem YILDIRIM
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
