Ne yapsam olmuyor

Merhaba sevgili danışan,

Yazdıklarınızdan eşinizin davranışlarının sizi hem kırdığını hem de öfkelendirdiğini anlayabiliyorum. Özellikle uzun yıllardır süren bir evlilikte, eşinizin eskiden önem verdiği ziyaretlerden giderek uzaklaşması sizin için “Ne değişti?” sorusunu doğurmuş olabilir. Bir de üstüne “boşanalım” demesi, sizde ciddi bir şaşkınlık, kırgınlık ve belki de çaresizlik yaratmış gibi görünüyor.

Aslında burada dikkat çeken noktalardan biri, sizin bayram ziyaretlerini manevi ve ailevi bir sorumluluk olarak görmeniz; eşinizin ise buna artık daha mesafeli yaklaşması. Siz bunu “aile bağı”, “gelenek”, “sevap” gibi yerlerden değerlendirirken; eşiniz aynı ortamı daha farklı duygularla yaşıyor olabilir. Çünkü bazen bir insanın gitmek istememesi yalnızca “istememek” değildir; orada kendini rahat, değerli ya da anlaşılmış hissetmemekle de ilgili olabilir.

Özellikle uzun süreli evliliklerde insanlar bazı kırgınlıklarını açık açık ifade etmek yerine zamanla geri çekilmeye başlayabilirler. İlk zamanlarda gidip sonrasında ağlaması, ardından yavaş yavaş uzaklaşması aslında bize bir şeylerin uzun süredir biriktiğini düşündürebilir. Belki annenizle, aile ortamıyla ya da yaşadığı bazı durumlarla ilgili kendini yalnız hissettiği anlar oldu. Ancak bunları söylediğinde anlaşılmayacağını düşündüğü için zamanla içine atmayı tercih etmiş olabilir.

Bir yandan sizin de bu durum karşısında kendinizi dışlanmış, hatta iki taraf arasında kalmış hissetmeniz çok anlaşılır. Çünkü insan hem eşini kırmak istemez hem de annesiyle bağının zarar görmesini istemez. Bu tarz durumlarda kişi bazen “neden büyütüyor”, “neden gelmek istemiyor” diye düşünürken; karşı taraf ise uzun süredir görülmediğini hissediyor olabilir. Yani aslında iki taraf da kendi açısından kırılmış olabilir.

“Elimi bile kaldırmadım” demeniz, yaşadığınız öfkenin oldukça yükseldiğini düşündürüyor. Böyle zamanlarda insan kendini çaresiz, sıkışmış ve kontrolü kaybediyor gibi hissedebilir. Siz fiziksel bir davranışta bulunmamış olsanız da; bazen ses tonu, yüz ifadesi, sertleşen konuşmalar ya da hissedilen gerginlik bile karşı tarafın kendini daha fazla kapatmasına neden olabiliyor. Bu yüzden sorunu çözmeye çalışırken önce öfkenin biraz sakinleşebileceği bir alan yaratmak önemli oluyor.

Burada belki de en önemli adımlardan biri, birbirinizi savunmaya geçmeden gerçekten dinleyebilmek olabilir. Çünkü çoğu zaman insanlar çözümden önce anlaşılmaya ihtiyaç duyarlar. Eşinizin neden gitmek istemediğini anlamanın ilk yolu da, onu hemen ikna etmeye çalışmadan duygularını duymaya alan açabilmekten geçebilir. Birbirinizi ne kadar dinleyip anlayabilirseniz, düşüncelerinizi ve hislerinizi paylaşmanız da o kadar kolaylaşabilir.

Belki de “Derdin ne?” diye sormak yerine daha yumuşak ve anlamaya çalışan bir yerden yaklaşmak, eşinizin kendini açmasını kolaylaştırabilir. Örneğin: “Son zamanlarda aile ziyaretlerinde kendini rahatsız hissettiğini fark ediyorum. Seni zorlamak istemem ama neler hissettiğini anlamayı isterim. Belki birlikte çözebiliriz.” gibi bir yaklaşım, kişinin savunmaya geçmesini biraz azaltabilir. Çünkü çoğu zaman “gitmek istemiyorum” diyen kişi aslında “orada kendimi iyi hissetmiyorum”, “yalnız hissediyorum” ya da “beni anlamıyorsunuz” demeye çalışıyordur.

Bir diğer önemli nokta da şu olabilir: Bazen insanlar yıllarca bazı durumları tolere edebilirler; ancak zamanla artık duygusal olarak yorulduklarını hissedebilirler. Bu nedenle eşinizin bugün verdiği tepki yalnızca bugüne ait değil, geçmişte biriken duyguların da sonucu olabilir. Bu noktada kimin haklı olduğundan çok, ilişkinizde nelerin yıprandığını birlikte anlamaya çalışmak daha faydalı olabilir.

Eğer konuşmalarınız sürekli tartışmaya dönüyor ya da birbirinizi anlamakta zorlandığınızı hissediyorsanız, bir çift terapistinden destek almak da iyi bir seçenek olabilir. Çünkü bazen üçüncü bir göz eşliğinde konuşabilmek, çiftlerin birbirini suçlamadan duyabilmesini kolaylaştırabiliyor.

Tekrardan sormak, danışmak istediğiniz bir konu olursa bana profilimden veya buradan yazarak ulaşabilirsiniz.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner