Neden bu kadar kötü birine dönüştüm
O kadar doluyum ki bu konuda… Benim iki tane küçük kardeşim var, ama onlara o kadar tahammül edemiyorum ki, küçükken onlara bakmak, onları tek bırakmamak zorundaydım. Annem çalışıyordu; yoktu. Bir tanesi okula giderken dolmuşta uyuyakalmisti onsuz dolmuştan indim o dolmuşta kaldı ve peşinden koşup durdurdum onu aldım ama o kadar korktum ki bu anıyı silip atamıyorum aklımdan daha bir sürü sorumluluk yüklendi bana onlarla ilgili şimdi ise onların yaptığı en ufak hata gözüme o kadar batıyor ki mesela yere içecek doktuklerinde ya da disarda beni rezil edicek hareket ettiklerinde bir yere giderken onlar olmasın istiyorum çok tetikleniyorum oysa onlar benden sevgi bekliyorlar bana güzel sözler cümleler ediyorlar sevgi içeren ama ben onlara edemiyorum içimden gelmiyor aslında etmek isterdim ama yapamıyorum tersliyorum istesem de istemesem de bu beni çok rahatsız ediyor onlar bana hiçbir şey yapmamisken onları sevmemek sevmemek derken onlara bir şey olsa mahvolurum ama onları da görmek istemiyorum bunun nedeni nedir ne yapacağım
Bu soru 8 Nisan 2026 09:58 tarihinde Uzman Klinik Psikolog Aslı Yolageldili tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba Sevgili Danışan,
Yazdıklarınızı okuyunca şunu düşündürüyor; burada sadece kardeşlerinize karşı bir tahammülsüzlük değil, daha çok uzun zamandır taşıdığınız bir yükün yansıması var gibi, çünkü siz çocukken abla olmaktan çok bir yetişkin gibi sorumluluk almak zorunda kalmışsınız ve bu da içinizde biriken bir gerginlik bırakmış.
O anlattığınız dolmuş anısı da çok şey anlatıyor aslında, çünkü bir çocuk için fazla büyük bir sorumluluğun altına girmişsiniz ve o anki korku, panik ve “bir şey olursa ben ne yaparım” duygusu zihninizde yer etmiş gibi duruyor, bu yüzden bugün küçük bir hata bile size sadece “bir şey döküldü” gibi gelmiyor, sanki arkasında daha büyük bir risk varmış gibi hissettiriyor ve bu da tepkinizi büyütüyor.
Bir yandan da şu çok net hissediliyor; siz kardeşlerinizi sevmeyen biri değilsiniz ama onlara karşı içinizden gelen o sıcaklıkla davranamıyorsunuz, çünkü içinizde bir yerde hâlâ o yükü taşıyan, yorulmuş bir taraf var ve o taraf hâlâ rahatlayamamış gibi, bu yüzden onlar sizden sevgi bekledikçe siz biraz daha geriliyorsunuz.
Bu tür durumlarda genelde şöyle bir şey olur, kişi geçmişte yapmak zorunda kaldığı şeylerin ağırlığını fark etmeden taşımaya devam eder ve bugünkü küçük durumlar o eski duyguyu tetikler, yani aslında şu an yaşadığınız tepki bugünün değil, biraz da geçmişin tepkisi gibi.
Belki burada kendinize şunu hatırlatmanız önemli olabilir, o dönem yaşadığınız sorumluluk sizin yaşınıza göre fazlaydı ve o korkuyu yaşamanız çok normaldi, ama şu an aynı durumda değilsiniz ve her küçük hata bir felakete dönüşmek zorunda değil, bunu zihninize yavaş yavaş öğretmek gerekiyor.
Bir de şu önemli, siz şu an kendinizi “onları sevmiyorum” gibi değerlendiriyorsunuz ama aslında anlattıklarınız sevginin olmamasından çok, yorgunluk ve tahammül eşiğinin düşmesiyle ilgili, çünkü gerçekten sevgi olmasa “bir şey olsa mahvolurum” kısmı da olmazdı.
Şu sorular belki size eşlik edebilir:
Kardeşlerime karşı en çok hangi anlarda geriliyorum?
Bu anlar bana geçmişte yaşadığım hangi duyguyu hatırlatıyor?
Onlara karşı hissettiğim şey gerçekten sevgisizlik mi yoksa yorgunluk mu?
Çocukken üstlendiğim sorumluluklar bende nasıl bir iz bıraktı?
Şu an onlarla ilişkimde neyi değiştirmek bana daha iyi gelir?
İsterseniz bu soruların cevaplarını birlikte de düşünebiliriz, nerede zorlandığınızı biraz daha açarsanız o noktada size daha net eşlik edebilirim.
Klinik Psikolog Aslı Yolageldili
💪 Psikoloğun Önerdiği Egzersizler
Gerginlik – Rahatlama Tekniği
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
