neden durmadan kendi sakinliğimi koruyamıyorum

Merhaba. Anlattıklarınızı okuduğumda aslında bu olayın **sadece bugünle ilgili olmadığını** düşündüm. Yıllardır ailenizle kurmuş olduğunuz ilişki, aile içinde dağıtılan roller, kendinizi nasıl bir konuma koyuyorsunuz, ailenizi nasıl bir konuma koyuyorsunuz, duygularınızı, düşüncelerinizi aile içinde nasıl ifade ediyorsunuz ya da etmiyorsunuz. Bunlar aslında bugünkü tepkinizin belirleyicileri olmuş.

Bu anlattığınız olay üzerinde konuşacak olursam sanki sizin daha **korumacı**, daha dengeleri bulmaya çalışan, işte ortamı sakinleştiren, iki tarafı sakinleştiren ve ara bulucu olan bir roldesiniz. Anneniz ve babanızın tartışmasında. Her tarafta tartışmayı yaratan, birbirleriyle kavga eden, belki anne baba olarak sizin duygularınızı o an göz ardı etmek durumunda kalan bir konumda anne babanızda.

Size de aslında şunu görüyorum. Yıllardır belki bastırmış olduğunuz bazı duygular, bu öfke olabilir, hayal kırıklığı olabilir, bir sürü şey olabilir. Aslında bu olayda **patlak vermiş**. Son zamanlarda size de patlak vermiş. Artık içinizde tutamadığınız bir hale evrilmiş ve belki kendinizi kontrol edemediğiniz tepkiler veriyor olmuşsunuz.

Sizin dediğiniz gibi annenizin daha tepki vermesini beklemeden, olaya müdahale eden kişi konumuna geçmişsiniz. Bu aslında sizin duygularınızın ne kadar yoğunlaştığını da gösterebilir. Bir yandan da artık bu duygularınızı ifade edebilecek bir alana sahip olmanızla ilgili de olabilir.

Örnek veriyorum çocukken anne veya babanıza karşı olumsuz duygular beslemeniz. Mesela onlara kızıyor olmanız, öfke duyuyor olmanız, onlarla ilgili hayal kırıklığını, uğramış hissetmeniz. Sizin için belki **tahammül edilemez bir duyguydu** ve onu içinizde tutuyordunuz.

Bu yaşanılanlardan sonra pişmanlık duyduğunuzdan bahsetmişsiniz. Aslında bu tarz suçluluk, pişmanlık gibi duygular kişinin süperegosu ile ilgilidir. Yani vicdanının gelişmemesiyle ilgilidir. Burada da aslında sizin pişmanlık duyuyor olmanız ve babanızın davranışlarına daha **bütüncül bakıyor** olmanız aslında daha istenilen bir bakış açısı.

Babanızla olumsuz şeyler yaşamışsınız, tartışmışsınız ama hala şunu da bilincindesiniz. Babanız elinden geleni yaptı, size verebileceği her şeyi verdi. Belli alanlarda anlaşamıyorsunuz, tartışıyorsunuz, belki siz de ona öfke duyuyorsunuz. Ama bir baba olarak aslında belirli alanlarda onun görevini de yaptığını düşünüyorsunuz. Bu aslında sizin dünyaya da daha **bütüncül baktığınızı** gösterir.

Yani olayları siyah ve beyaz algılamaktansa daha bütüncül, daha gri alanlarda görebildiğinizi, insanlara da daha karmaşık yönlerinden bakabildiğinizi gösteriyor. Kendinize baktığınızda da bu bütüncül bakış açısı devam ediyor. Babanıza bir yandan kızıyorsunuz, tartışıyorsunuz, aslında büyük bir öfke patlaması yaşıyorsunuz ona karşı. Bir yandan da babanız olarak onu seviyorsunuz.

Çok sevdiğimiz birine karşı bazen olumsuz hisler hissetmek oldukça normal. Aslında hislerimiz de insanların bakış açılarımızda hep veya hiç şeklinde ilerlemiyor. Bir insana karşı hem sevgi duyup hem de hınç hissedebiliriz. Bir insanı hem sevip hem de kıskanabiliriz. Bazen nefret edebiliriz. Bunlar aslında **olağan hisler**.

Aslında birini seviyor olmak o kişiyle hep olumlu şeyler yaşanacağı anlamına gelmiyor. O kişiyle hep olumlu hisler paylaşılacağı anlamına da gelmiyor. Anne babayla tartışmak aslında birini kötü bir evlat veya hayırsız bir evlat da yapmaz. Sadece ilişki içerisinde yaşanan iniş çıkışlar olarak görebiliriz.

Sadece farklı aile dinamiklerinde farklı yaşayış biçimleri oluyor. Farklı örüntüler görüyoruz. Sizin anlatmış olduğunuz olayda gördüğümüzde bastırılan bir duygunun aslında bir noktadan sonra kendi kendine açığa çıkması ve artık kontrol edilemeyen bir hale gelmesi. Burada odaklanmamız gereken aslında bu duygunun **neden bastırıldığı**. Bir de aslında kişinin bu bastırılan duygu düşüncesi neyse bunlara dair farkındalık kazanması amaçlanır.