Neden insanları kaybetmekten çok korkuyorum

Merhaba sevgili danışan,

Satır satır okudukça, içinizde ne kadar karmaşık bir duygu dünyası olduğunu hissetmek mümkün oldu. Sanki bir yandan ayakta kalmaya, sağlam durmaya çalışıyorsunuz; diğer yandan ise başkalarını kırmamak uğruna kendi isteklerinizi hep geride bırakıyorsunuz. “Yetersizlik”, “değer görmeme” ya da “karşılık alamama” gibi hisler… Bunlar, omuzlarınızda taşımak kolay olmayan bir ağırlık yaratıyor.

Bir an durup düşünün: Ne yapmak isteseniz, içten içe bir ses sürekli “Ya yanlış anlarlarsa? Ya onların beklentisini karşılayamazsam?” diye soruyor. Günün sonunda, bu sessiz savaş hem ruhunuzu hem bedeninizi yorgun düşürüyor.

Kafamızda sürekli dönen “Ya yanlış anlarlarsa?” veya “Beklentilerini karşılayamazsam ne olur?” gibi düşüncelere BDT’de bunlara otomatik düşünce diyoruz. Yani farkında olmadan kendini eleştiren, kaygı yaratan küçük sesler. Aslında çoğu zaman gerçekçi bile olmayabilirler, ama seni ister istemez yorarlar.

Kendinizi verirken karşılık beklemediğinizi söylüyorsunuz. Ama insanın bu kadar çok vermesi, bazen farkında olmadan, bir “Biri de bana gelsin, ben yorulunca beni tutacak biri olsun” dileğiyle karışıyor olabilir. Bu tamamen insani bir şey; bunun için kendinizi suçlamanıza gerek yok.

İlişkiler, tek taraflı fedakarlıkla değil, karşılıklı emek ve ilgiyle güçlü hâle gelir. Ancak sürekli kendinizden verip karşılık görmediğinizde, yalnızlık hissi kaçınılmaz olabilir. Hatta bazen “Ya kendimi seçersem, beni bırakırlar mı?” kaygısı yıllarca sessizce sürebilir.

Sürekli kendinden verip karşılık göremeyince hem kaygı hem de üzüntü devreye giriyor. “Karşılık görmezsem değersizim” gibi düşünceler, duygularını iyice sıkıştırabiliyor. Ama BDT bunu şöyle görmeni öneriyor: hislerin çoğu, düşünce kalıplarının bir sonucu. Yani bazen hissettiğin yük, gerçekte o kadar ağır değil, kafandaki hikaye onu büyütüyor.

Küçük sınırlar koymak ve “hayır” demeyi denemek. Başta korkutucu görünebilir ama minik adımlarla başlamak düşüncelerin doğru mu yanlış mı test etmek. Zamanla bu sana daha iyi gelebilir.

Son olarak, yazmak çok işe yarıyor. Bir hafta boyunca kendinden ödün verdiklerini ve içten yapmak istediklerini not et. Hangi davranışını içten yaptığını, hangisini kaybetmemek için zorunlu yaptığını görebiliyorsun. Ve işte orada, ufak ama değerli bir farkındalık başlıyor.