Nefret duyguları

İntikam almak için hayatımı mahveden biri vardı. Gerçekten hakkımda saldırmadığı hiçbir şeyim kalmamıştı. Stresten psikoz geçirtti bu insan bana. Hakkımda dedikodular yaydı. Dışlandım, dalga geçildim, bana 'obje' dendi. Benim hakkımda konuşulurken Hitler'in haklı olduğu savunuldu. (Bana, yahudi ve türko takma adı takılmıştı.) Kendime zarar vermemi istedikleri belliydi yani. Güç dengesi bozuk olduğu için bu kadar sesleri çıkıyordu insanların. Beni seven, savunan birkaç insan olsa çıtları çıkmazdı. Bunlar yaşanırken aynı zamanda kişisel hayatımda da çok ağır sıkıntılarla uğraşıyordum. Babamın bipolar kişilik bozukluğuna sahip olduğunu öğrenecektik birkaç ay içerisinde. Evde üzerimize yürüyordu, tehdit edip korkutuyordu, 9 ay boyunca polis zoruyla akıl hastanesine götürüleceği zamana kadar duş almadı. Evde bunları yaşarken, okulda da bunları yaşıyordum. Gerçekten çok iğrenç şeyler yaşadım. Burada anlatamayacağım çok detay var. Artık daha fazla dayanamadım ve okula ara verdim, kalp sıkıntılarım ortaya çıktı. Ve daha bir sürü sağlık sıkıntısı. Aylardır terapi alıyorum. Nefretimi yeni yeni sindirmeye başladım. Uzun süre dua ettim. Bana yapılanların aynısını yaşayın ne az, ne çok diye.

Bana bunları yapan kişilerden birinin ocak ayında babası ölmüş. Önce kendim sebep olmuş gibi hissettiğim için berbat hissettim. Sonra da bana zarar gelince nasıl güldüğünü, mutlu olduğunu hatırlayıp bundan zevk aldım. Nefretimin iri akmıştı. Bu nefret hissiyle ne yapacağım?