Normal mi ben mi abartıyorum?

2,5 yıllık bir ilişkim var. Başlarda böyle değildi ancak zamanla annesi ve ablasını her zaman ilişkimizin önüne koymaya başladı. Sürekli “Onlardan sorumluyum, değişemem.” diyor. Plan yaptığımız günlerde bile onların işleri nedeniyle beni bekletiyor ya da programlarımızı iptal ediyor. Bir yere gideceğimizde ablasını da dahil etmek istiyor, dışarıdayken “Ablamı almam lazım.” diyerek planımızı yarıda kesiyor. Bunları dile getirdiğimde ise kıskanç ve abartan taraf ben oluyorum.Duygusal yükünü benimle paylaşıyor, borçlarınıve yaşadığı sıkıntıları bana anlatıyor ama bir tartışmada “Hiç kimse için annemi ve ablamı üzmem.” diyebiliyor. Ayrılmak istediğimi söylediğimde ise tüm sorumluluğu bana yüklüyor.Geçen yıl annesinin bizimle yaşamasını istedi, kabul etmeyince aylarca bu konuyu açtı.Artık ortak zevklerimizin kalmadığını hissediyorum. Kendimi sürekli sorgulamama neden oluyor. Çalışırken yaşadığım zorlukları anlattığımda beni anlamak yerine küçümseyici tavırlar sergiliyor ve “İşten çık o zaman.” gibi gerçekçi olmayan öneriler sunuyor. Sürekli kendimi “Acaba ben mi abartıyorum?” diye sorguluyorum. Gerçekten normal olan ben miyim, yoksa sorunları büyüten taraf ben miyim? En çok yoran şey ise kendimi ifade etmeme rağmen anlaşılmadığımı hissetmem. Rahatsız olduğum konuları defalarca konuşmama rağmen değişmeyeceğini yeterince değiştiğini söylüyor ve sonunda kendimi suçlu hissediyorum. Tabi bu uzunca kendimi açıklamalarım sonucuSağlıklı bir ilişki mi yaşıyorum, yoksa sürekli kendi duygularımdan şüphe etmeye zorlanıyor muyum, artık bunu ayırt edemiyorum.