Odaklanma problemim var sizce ne yapmalıyım?

Merhabaa sevgili danışan,

Yazdıklarını okurken o enerjiyi gerçekten hissettim. Hem çok canlı, hem çok yorucu bir enerji bu. Bir yandan “içim kıpır kıpır” hali, bir yandan “neden hiçbir şeye tam tutunamıyorum?” diye içten içe kendine kızdığın bir yer var gibi.

Şunu söyleyerek başlayayım: Yaşadığın şey tuhaf değil, ayıp hiç değil, utanılacak hiç ama hiç bir yanı yok. Senin zihnin ve bedenin şu an aynı hızda gitmiyor gibi. İçeride bir motor var, sürekli çalışıyor. Düşünceler hızlı, fikirler hızlı, planlar hızlı… Ama beden bazen bu hıza yetişemiyor, bazen de tam tersi, beden kıpır kıpır ama zihin bir noktaya tutunamıyor. O yüzden ya yerinde duramıyorsun ya da oturup bir şeye odaklanmaya çalıştığında içinden “kalk, git, başka bir şey yap” dürtüsü geliyor.

Dikkatini veremediğin için değil, dikkatin çok kolay dağıldığı için zorlanıyorsun. Zihnin tek bir yerde kalmayı sevmiyor; sürekli “sonra ne olacak?”, “bunu bitirdikten sonra şunu da yaparım”, “bir de şunu anlatmam lazım” diye ileriye atlıyor. Sen dersteyken bile başka bir zamanda, başka bir sahnedesin. Yazıyı yazmadan önce kafanda defalarca konuşman, anlatman, planlaman da bununla çok uyumlu. Zihnin durmuyor; prova yapıyor, tekrar ediyor, ileri sarıyor.

Erteleme meselesi de tembellik değil. Genelde insanlar ertelemeyi “istememek” sanır ama seninki daha çok şuna benziyor: Başlamak istiyorsun ama başlamak için içinin “tam hazır” hissetmesini bekliyorsun. O his gelmeyince de iş yarım kalıyor. Çizimlerin yarım kalması da bu yüzden canını acıtıyor; çünkü aslında hevesin var ama sürdüremediğinde kendine kızıyorsun.

Hareket ihtiyacı da aynı yerden geliyor. Bacak sallamak, saçla oynamak, sallanmak… Bunlar “ayıp” ya da “garip” değil. Bunlar bedeninin kendini sakinleştirme yolu. İçerideki fazla enerjiyi bir yerden boşaltmaya çalışıyorsun. Hareket etmediğinde gelen huzursuzluk, aslında bedeninin “ben doluyum” deme şekli.

Denemelerde dikkatten kaçırman da zeka ya da kapasiteyle ilgili değil. Zihin sorunun ortasındayken bile başka bir yere kayıyor. “Bir bakmışım soru bitmiş ama ben başka bir şey düşünüyordum” hali… Bu çok yorucu bir döngü, farkındayım.

Bütün bunların ortak noktası şu: Senin zihnin seni sabote etmeye çalışmıyor. Sadece şu an fazla uyarılmış, fazla tetikte, fazla hızlı. YKS yılı olması, beklentiler, kendine yüklediğin anlamlar bu hızı daha da artırıyor. Zihin hızlandıkça beden huzursuzlaşıyor; beden huzursuzlaştıkça odak daha da kaçıyor.

Bu durum değişmez değil. Kendini “neden böyleyim?” diye suçlamak yerine, “benim zihnim böyle çalışıyor, ben bununla nasıl daha iyi geçinebilirim?” noktasına gelmek işleri yumuşatır. Her şeyi aynı anda yapmaya çalışmadan, küçük parçalara bölerek ilerlemek; hareket ihtiyacını bastırmak yerine bilinçli şekilde boşaltmak; odaklanamadığın anlarda kendine kızmak yerine fark edip geri dönmek… Bunlar zamanla öğrenilen şeyler.

En önemlisi de şu: Sen sorunlu değilsin. Yanlış değilsin. Sadece şu an iç dünyan çok yüksek sesle konuşuyor. Doğru destekle, doğru farkındalıkla bu ses daha anlaşılır, daha yönetilebilir bir hale gelebilir. O enerji seni tüketmek zorunda değil; doğru yönlendirildiğinde güce de dönüşebilir.