Öfke problemi anı patlamalar
2 yıldır anneyim oğluma herşeyin en iyisini yapmaya çalışırken tamamen çok kötü bir anne olduğumu şimdi anlıyorum. Yanlızım ihtiyaç harici dışarı çıkmam. Aniden kızdığım şey doğrultusunda oğluma patlıyorum. İstediğim gibi olmadığı için, bazen sebebi yokken eşimden nefret ediyorum hakaret ediyorum, her şey bir anda sebepsiz şekilde oluyor, geçmişte yaşanan olaylar sürekli aklımda düşünmekten uyuyamıyorum bazen. Neden yaptım? Neden bana bunu yaptı? Bunu nasıl yaptım? Nasıl devam ettim hayatıma? gibi. Kendimle başa çıkamıyorum. Depresyon vs gibi düşündüm ama destek almadım hiç bir şekilde eşimde zaten artık kendi halime bıraktı kavga dahi etmiyor çünkü anlamsız olduğunu biliyor ve sadece destek al diyor. Son 1 aydır bütün gün uyku hali olur ya sürekli o haldeyim gün içinde yaptıklarımı hatırlamıyorum net olarak sanki rüyada gibi geçiyor gün anlamadan bitiyor. Her şey hayal gibi geliyor. Yaptığım bir işi kaç kez yaptığımı karıştırıyorum bazen. Hipertansiyon hastasıyım nörolojik bir rahatsızlık mi bilmiyorum ama, buda beni korkutuyor. Uyku düzenim hiç bir zaman olmadı şimdide yok. Gece 3 sabah 11 aralığı diyebilirim. Ama yaşadığım sürekli geçmişte kalma neden yaptım bunu bana neden yaptılardan ziyade oğluma bağırmam, kızmam, onunda benim gibi dışarı çok çıkmaması, benim gibi özgüvensiz olması en korktuğum şey bunlar ne yapmam nereden başlamam gerektiğini de bilmiyorum.
Bu soru 18 Ocak 2026 11:42 tarihinde Psikolog Lara Yelda Aktaş tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba, öncelikle içinizi döktüğünüz için teşekkür ederim, yazdıklarınız ''kötü bir anne'' olmaktan çok; uzun süredir ağır bir duygusal yük, uykusuzluk, bastırılmış öfke ve zihinsel yorgunluk taşıyan bir annen, bir bireyin, yardım çağrısını anlatıyor. Öncelikle şunu söylemek isterim, oğluna bağırdığın, eşine patladığın, ya da kontrolünü kaybettiğini hissettiğin anlar; seni değersiz, ya da sevgisiz biri yapmaz. Bunlar şu anda kapasitenin çok üzerinde yük taşıdığını gösteren alarm işaretleridir.
Yaşadığın ani öfke patlamalarının ''bir anda'' ortaya çıkmadığını; genellikle öncesinde zihninde dönen yoğun düşüncelerle beslendiğini söyleyebiliriz. Sürekli geçmişte kalma, ''neden yaptım?'', ''bana neden bunu yaptılar?'', ''ya oğluma da bunu yaşatırsam?'' gibi sorular; zihnini gün boyu meşgul ederek seni duygusal olarak tetikte tutuyor olabilir. Bu durumda sinir sistemi zaten alarm halindeyken, küçük bir uyaran bile patlamaya dönüşebilir.
Son bir aydır yaşadığını anlattığın uyku hali, günlerin rüyaymış gibi geçmesi, dalgınlık, yaptıklarını hatırlamakta zorlanma gibi belirtiler; çoğu zaman yoğun stres, uykusuzluk, ve duygusal tükenmişlikle birlikte görülebilir. Bu belirtiler seni lütfen korkutmasın aksine, bedenin v zihnin ''artık durmam gerekiyor'' deme biçimi olabilir.
Sen oğluna zarar vermekten korkan, ona bağırdığı için üzülen ve ''benim gibi özgüvensiz olmasın'' diye kaygılanan bir annesin. Bu kaygının kendisi bile çocuğuna ne kadar değer verdiğinin bir göstergesidir. Sorun sevginin eksik olması değil; sevgiye eşlik edecek duygusal regülasyon gücünün şu anda tükenmiş olmasıdır. Eşinin geri çekilmiş olması seni yalnız hissettiriyor olabilir; ancak onun da bu süreci ''kavgayla değil destekle'' çözmeye çalıştığını düşündürmek mümkün. Yine de bu yükü tek başına taşıman gerekmiyor. Depresyon ihtimalini düşünmek ciddi bir farkındalık ve bu noktada profesyonel bir destek almak hem sen hem de oğlun için koruyucu bir ilk adım da olabilir.
Sana bu noktada küçük ama etkili bir egzersiz önermek istiyorum.
Bu egzersizin adı ''Dur-Fark et- Yumuşat'' egzersizi (öfke yükseldiğinde uygulanır):
1- Öfkenin yükseldiğini fark ettiğin an kendine sessizce şunu söyle: ''Şu an zorlanıyorum.''(bu cümle öfkeyi bastırmaz ama hızını keser.)
2- Bedene odaklan.
-Ayaklarının yere bastığını hisset.
-Omuzlarını bilinçli olarak biraz gevşet.
-4 sn nefes al. 6sn ver. (en az 3 tur)
3- Ardından kendine şu soruyu sor: ''Şu an beni bu kadar zorlayan asıl duygu ne?'' (Öfke değil çoğu zaman yorgunluk, çaresizlik, korku ya da suçluluk çıkar.)
4- O duyguya yönelik daha yumuşak bir iç cümle kur: ''Şu an çok yoruldum ve desteğe ihtiyacım var.'', ''Mükemmel olmak zorunda değilim'', ''Her şey geçti''
Bu egzersizin amacı öfkeyi yok etmek değil, patlamadan önce araya bir durak koyabilmektir. Zamanla bu duraklar uzadıkça, kontrol duygusu da güçlenir.
Son olarak şunu da belirtmek isterim nereden başlayacağını bilmiyor olman, çaresiz olduğun anlamına gelmez, tam tersine bu bir farkındalık başlangıç noktasıdır. Sen şu anda yardım istemeye hazır bir annesin ve bu oğluna verebileceğin en kıymetli şeylerden biri. Yalnız değilsin, yükün paylaşılabilir ve hafifleyebilir. Umarım biraz olsun yardımım dokunmuştur, istediğin zaman yazabilirsin, buradayım, sevgiler...
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
