Oğlum doğduğundan beri her şeyini babası yapsın istiyor

Merhaba sevgili anne,

Öncelikle oğlunuza karşı ne kadar hassas ve özen göstererek yaklaştığınızı gördüğümü söylemek istiyorum. Ancak yaşadığınız bu durumun da sizi ne kadar üzdüğünün de farkındayım. Bir anne olarak, oğlunuzun size bakım vermenize izin vermiyor olması sizin için ağır bir süreç olmalı.

Fakat oğlunuz hakkında anlattığınız bu durumu, oğlunuzun gelişimsel bir aşama olan ve biz uzmanların “2 yaş sendromu” adını verdiğimiz dönem çok güzel bir biçimde açıklar. Bu yaş dönemi aynı ergenlikte olduğu gibi hem ebeveyni hem de çocuğu da zorlayan bir dönemdir. Bebek anne rahmine düştükten sonra beyin gelişimi başlar ve ergenliğin sonuna kadar devam eder. O yüzden yetişkinliğe geçene kadar da belirli aşamalar kat edilir. Bu dönem de bunlardan bir tanesidir.

Bu yaş döneminde oğlunuz şu anda duygularını tanımlayamaz, nasıl ifade edip yaşayacağını bilemez. Burada rol model olacak olan anne ve babadır ilk aşamada. Örneğin çocuk düştüğünde ve canı acıdığında ne tepki vereceğini belirlemek için ilk olarak anne babasının yüzüne bakar. Onun tepkisine göre ağlar veya sakin kalır. Yani oğlunuzun öfke krizleri ve ağlama atakları olduğunda zor da olsa sizin sakinliğinizi korumanız en önemlisidir.

Şimdi söylediğiniz başlıkla ilgili konuşalım. Bu dönemde inat, ısrar, istediğini tutturma gibi davranışlar sık görülür. Bununla birlikte, bir kişiye aşırı düşkünlük de gösterebilirler. Ve bu düşkünlük zaman zaman anne veya babaya kayabilir. Sanki dünyasını tek bir kişiye bağlayarak kendini güvende hissetmeye çalışıyor gibi düşünebilirsiniz. Buradan yola çıkarak kendinizi yetersiz görmeniz de doğru olmaz. Bu tamamen gelişimsel bir aşama. Ve çocuğunuzun nazı size geçiyor gibi düşünebilirsiniz. Çünkü baş başa kaldığınızda da bir problem olmadığından bahsetmişsiniz. Böyle bir durumda çocuğunuzun sizden kaçtığı, korktuğu veya size güvenmediği gibi bir çıkarım yapılması doğru olmaz.

Bu noktada anlattığınız bu durum dönemsel olarak gelişen bir “baba takıntısı” gibi duruyor. Burada küçük adımlarla ilerlemek en doğrusu olacaktır. Bir anda çocuğa baskı yapmak da daha çok ters tepmesine sebep olabilir. “Babayı köprü gibi kullanmak” işe yarayabilir bir yöntemdir. Örneğin: Babasıyla birlikte yanına gidip, “Önce baban başlasın, sonra son lokmayı ben yedireyim.” ya da “Altını baban açsın, kremi annen sürsün.” gibi paylaşımlı anlar yaratmak. Yani oğlunuzun zihninde, bakım anlarının içine yavaş yavaş sizi de katmak.

Gün içerisinde oğlunuzla 5-10 dakikalık ve tamamen çocuğunuz odaklı zamanlar yaratmak ve ona “seninle olmak bana iyi geliyor” hissini bedeniniz ve yüz ifadenizle yansıtmak süreci daha sağlıklı geçirmenizi sağlayabilir. Bu yarattığınız zaman dilimlerinde televizyon ve telefondan tamamen uzak kalmak ve sadece oğlunuzun istediği oyunları oynamaya eşlik etmek önemli bir kriterdir.

Bu durumun kalıcı olmadığını unutmayın. Ancak elbette sizi yoran ve yaralayan bir süreç olabilir. Duygularınızı önemseyin ve eşinizle bu duygularınızı paylaşın, birbirinize destek olmalısınız. Eğer ağlama krizleri, kendine zarar verme halleri çok şiddetli devam ederse, bir çocuk psikoloğuyla yüz yüze görüşmek iyi bir fikir olabilir. 

Sevgilerimle

Uzm. Psk. Gizem YILDIRIM