Oğlum için acil destek

Merhaba,

Yaşadığınız durum hem bir ebeveyn olarak hem de duygusal olarak çok ağır hissettirebilir. Çocuğunuzla aranızdaki bağın zayıfladığını hissetmek, onun öfkeye ve şiddete yöneldiğini görmek ve müdahale etmek isterken elinizin kolunuzun bağlı olduğunu düşünmek oldukça yıpratıcıdır. Yazınızdan anladığım kadarıyla burada yalnızca ergenlik dönemine özgü bir zorlanma yok; aynı zamanda aile içi sınırların karıştığı, sizin ebeveynlik alanınıza başka kişilerin müdahil olduğu ve bunun zaman içinde ilişkinizi zedelediği daha karmaşık bir tablo var.

Öncelikle şunu net söylemek isterim: Ergenlikte görülen öfke, sert tepki verme, uzaklaşma ya da sınır zorlama davranışları çoğu zaman yalnızca saldırganlık değildir. Bunlar çoğu zaman ifade edilemeyen karmaşık duyguların dışavurumudur. Özellikle çocuk, kendisini iki otorite arasında sıkışmış hissediyorsa, bağlarının bölündüğünü düşünüyorsa ya da yaşadığı kırgınlıkları söze dökemiyorsa bunu öfke üzerinden gösterebilir. Şiddete yönelme ihtimali elbette ciddiye alınmalıdır; ancak burada davranışın altında neyin biriktiğini anlamak çok önemlidir.

Çocuğunuzun sizden uzaklaşmasının temelinde sadece onun ergen olması olmayabilir. İletişimin kopması, yanınızdan alınması, sizin bir dönem uzak durmanız ve bu süreçte aranızda oluşan duygusal boşluk onda terk edilme, kırgınlık ya da güvensizlik duyguları yaratmış olabilir. Ergenler çoğu zaman kırıldıklarını doğrudan söylemezler. Bunun yerine öfke, reddetme, engelleme, sert tavırlar ya da tamamen duvar örme şeklinde tepki verirler. Dışarıdan bakıldığında bu saygısızlık gibi görünse de, altında çoğu zaman incinmişlik vardır.

Mesajınızda çok önemli bir cümle var: Destek almalıyım. Bu, çözüm için en güçlü başlangıç noktasıdır. Çünkü şu an anlattığınız tablo bireysel çabayla kolayca toparlanacak bir noktayı geçmiş gibi görünüyor. Burada hem sizin hem çocuğunuzun profesyonel destek alması çok kıymetli olur. Özellikle bir aile terapisti ya da ergen psikoloğu eşliğinde yürütülecek bir süreç, aranızdaki iletişim kopukluğunu anlamlandırmak ve yeniden yapılandırmak için önemli olabilir.

Şu an atabileceğiniz ilk adım, kontrolü geri almaya çalışmak yerine güveni yeniden kurmaya odaklanmak olmalı. Ergenlik dönemindeki bir çocuk üzerinde baskı kurmaya çalışmak genellikle daha fazla direnç yaratır. Eğer size öfkeliyse, önce onun neden öfkeli olduğunu gerçekten anlamaya çalışmak gerekir. Savunmaya geçmeden, açıklama yapmadan, haklı çıkmaya çalışmadan onun duygusunu duymaya alan açmak çok önemlidir.

Ona doğrudan hesap soran ya da eleştiren bir dille değil, daha açık ve sorumluluk alan bir yerden yaklaşabilirsiniz. Örneğin ona geçmişte aranızda yaşanan kopukluk için üzgün olduğunuzu, onu anlamakta eksik kaldığınız noktalar olmuş olabileceğini, ama ilişkinizi onarmak istediğinizi ifade etmek çok daha etkili olabilir. Burada amaç kendinizi suçlamak değil; ilişki için sorumluluk alabilmektir.

Annenizle ilgili kısım da çok önemli. Eğer çocuğunuz üzerindeki ebeveynlik alanınız başka aile bireyleri tarafından sınırlandırılıyorsa, önce yetişkinler arasındaki bu sınır meselesinin ele alınması gerekir. Bir çocuk farklı otoriteler arasında kaldığında kafa karışıklığı yaşar ve bu durum davranış sorunlarını artırabilir. Çocuğunuzla ilişkinizi toparlamak için annenizle güç mücadelesine girmek yerine, mümkünse net ama sakin sınırlar belirlemek gerekir. Ebeveynlik rolünüzün sizde olduğunu kararlı bir şekilde ortaya koymanız önemli.

Şu anda sizin yapmanız gereken en önemli şey, bu durumu tek başınıza taşımaya çalışmamak. Bir aile danışmanına, ergen psikoloğuna ya da bulunduğunuz yerdeki psikolojik danışmanlık merkezlerine ulaşın. Çünkü bazen bir ilişkiyi kurtarmak için önce dışarıdan güvenli bir rehberliğe ihtiyaç duyulur.

Umarım yazdıklarım sizin için faydalı olur. Eğer sormak istediğiniz başka bir şey olursa cevaplamak için burada olacağım.