olmasamda olur gibi hissediyorum

Merhaba,

Yazdıklarını okurken hissettiğim şey sadece yalnızlık değil; derin bir görülmeme ve yer bulamama hissi. “Olsam da olur” demek aslında “Ben gerçekten birinin hayatında yer kaplıyor muyum?” sorusunun sessiz hali gibi. İnsan bazen kalabalıkların içinde değil, ilişkilerin kenarında yalnız hisseder. Aranmamak, merak edilmemek, duygularını bastırmak, birine yük olmamak için susmak… Zihin bunları bir araya getirir ve tehlikeli bir sonuca varır: “Demek ki ben çok da önemli değilim.” Oysa bu bir gerçek değil, tekrar eden deneyimlerden doğmuş bir inançtır. Ve inançlar, ne kadar güçlü hissedilse de, değişebilir.

Sevilmemek değersiz olmak değildir. Birinin kapasitesinin sınırlı olması, senin değerinin sınırlı olduğu anlamına gelmez. Bir çiçek sulanmadığında çiçek değersizleşmez; sadece bakım eksiktir. Senin yaşadığın şey de büyük ihtimalle budur: bakım eksikliği, görülme eksikliği, merak eksikliği. Ama eksik olan şey sen değilsin. Yemek yiyememe ve kusma kısmı özellikle önemli; bazen beden, ruhun taşıyamadığı yükü devralır. “Kimse sormuyor” demen, aslında ne kadar sorulmak istediğini gösteriyor. İlgi değil, şefkatli bir merak istiyorsun. Bu çok insani.

Burada asıl mesele yalnız kalman değil; yalnız bırakılma deneyiminin sende “Ben yüküm” ya da “Ben seçilmeye değer değilim” gibi bir öz-değer şeması oluşturmuş olması olabilir. Bu yüzden sana yüzeysel bir olumlama değil, daha derin bir iç çalışma önermek istiyorum:

Bir sayfayı ikiye böl. Sol tarafa, sana kendini değersiz hissettiren anıları ve o an zihninden geçen cümleyi yaz. “Babam aramadığında aklımdan ne geçti?” “Arkadaşım benimle zaman geçirmediğinde içimde hangi cümle oluştu?” Genellikle bu cümle nettir: “Ben yeterli değilim.” “Ben önemsenmiyorum.” Sonra sağ tarafa geç ve o anı yaşayan küçük haline bugün ne söylemek istediğini yaz. Onu suçlamadan, savunmadan, sadece tanıklık ederek. Çünkü şu an ihtiyacın olan şey dışarıdan birinin seni kurtarması değil; içindeki şefkatli yetişkinin sesinin güçlenmesi. Bu çalışma, iç eleştirmeni yavaşlatır ve öz-değerini başkalarının davranışından bağımsızlaştırmaya başlar.

Rainer Maria Rilke’nin şu sözü çok anlamlıdır: “Belki de hayatımızdaki ejderhalar, bir gün güzel ve cesur davranmamızı bekleyen prenseslerdir.” Şu an yaşadığın yalnızlık, değersizlik ve görülmeme hissi bir ejderha gibi görünüyor olabilir. Ama belki de senden cesur bir şey bekliyordur: Kendini terk etmemek. Kendini ikinci plana koyma alışkanlığını fark etmek. Susmayı otomatik bir refleks olmaktan çıkarmak. Değerini başkalarının ilgisine bağlamamayı öğrenmek.

Şunu bilmeni isterim: Sen merak edilmeyi istiyorsan, içinde merak edilecek bir dünya var. Dinlenmek istiyorsan, anlatmaya değer bir hikâyen var. Sevilmek istiyorsan, sevilecek bir kalbin var. “Olsam da olur” hissi bir gerçek değil, bir inanç. Ve bu inanç, doğru destekle ve doğru aynayla değişebilir. Sen geçici bir fazlalık değilsin. Senin varlığın, sen fark etmiyor olsan bile, iz bırakır. Ve en önemlisi: Sen kendin için kalmayı öğrendiğinde, dünyadaki yerin de netleşmeye başlar.

Umarım yardımcı olabilmişimdir, ihtiyaç halinde istediğin zaman benimle iletişime geçebilirsin, sevgiler...

Psikolog Lara Yelda Aktaş