Özgüvenimi nasıl daha çok geliştirebilirim

Merhaba biraz geçmişten bahsedeceğim öncelikle mükemmeliyetci baskıcı ve narsizmin yaygın olduğu bi ailede ilk kız çocuğu olarak doğdum tahmin edersiniz ki üzerimdeki baskı çok büyüktür evet çok büyüktü 7yasima kadar evin en küçük çocuğuydum ve ben genelde babamla takılırdim annemle ilgili hatırladığım güzel anilarim çok azdır babamla da çok yoktur ama vakit gecirirdim herhalde babamla en çok güzel vakit geçiren çocuğu benimdir ama sonra büyümeye başlayınca babam artık sanki beni sevmekten vazgeçmiş gibi oldu beni sevmeyi bırakmış gibi kardeşim doğdu evet o bebek tabii ki onu da sevecekler bunun bilincindeydim o zamanda ama ben tamamen unutuldum artık benimle ilgilen hiç kimse yoktu babamda benden çok uzaktı sonra kendimi sevmemeyi öğrettiler bana hakaretler eleştiriler kıyaslamalar içerisinde boğulan bi çocuk olarak büyümeye devam ettim ta ki 13 yaşıma kadar o zamanda aşık oldum hayatımda farklı birşey olmuştu çok güzel yoğun duygular yaşıyordum sonra beni kendi karanligima itip gitti ben bu seferde bı depresyon sürecindeydim günlerce haftalarca duş alacak gücü bulamazdim yatakta yatmaktan başka çok nadir şeyler yapardım zorunlu olduğum şeyleri okula gitmek gibi ama bi arkadaş ortamım vardı sağlıklı değildi ama alışmış olduğum ev ortamima benzerdi onlarda beni yargılar eleştirir değersiz yetersiz hissettirdi ama ben zaten buna alışıktim yalnız kalmaktan çok korkardım sonra okuldan ayrıldım 2 yılın sonunda kendi isteğimle artık oraya gitmek istemediğim dışında ne yapacağımı da bilmiyordum ama gitmemek konusunda emindim sonra psikolojiyle tanıştım hayatimin değişim dönüm noktası işte hakaretlerle eleştirilen davranislarimin altında yatan sebeplerini anlamaya başladım ve artık değişmek isteyen biri vardı güçlenmek istiyordu sınırlariyla özgüveniyle özsaygisiyla özsevgisiyle hayata karsi güçlü durmak isteyen biriydi ve başardı da aynı evde yaşadığım insanlara bile o kadar net çizgiler cizmisim ki o kadar çok görebiliyorum ki artık o içindeki çocuğa gidip sarılan ve artık guvendesin diyebilen biri oldum o arkadaş grubundan biriyle hala görüşüyorum uzun bi aradan sonra ama bana okul zamanlarımda davrandığı gibi asla davranamiyo ondan daha özgüvenli olduğumu ve hayatta çok güzel şeyler başarabilecegimi söyledi kendiyle kıyaslaması hoşuma gitmedi ama bana artık böyle davaranamamalari hoşuma gidiyor sınırlarim sayesinde çok kişiyle konuşmayı görüşmeyi bıraktım şimdi psikoloji okumayi hedefleyen bunun için çalışan biriyim ama özgüven eksikliği hissediyorum günlük hayatımda sanki yaptığım şeyler boşmus gibi hissettiriyor iç sesim ha bu arada onun üzerine de çok çalıştım o eleştiriler yargılayan iç sesimi şefkatli destekleyici bir iç sese dönüştürmek hiç kolay olmadı ama yaptım sadece son zamanlarda yapmam gerekenler gerekmiyormus gibi geliyor ama tam tersi tam da yapmam gereken şeyleri yapıyorum ders çalışmayı hiç sevmememe rağmen saatlerimi gunlerimi kütüphanede ders çalışmaya harcıyorum ama yürürken disardayken özellikle kötü hissediyorum sanki herkes bana bakıyor ve ben kötü özgüvensiz görünüyormusum gibi yapacaklarımi önceden planlarım dik dur talimatını hep hatırlatırım kendime sanırım ben özgüvensiz görünmekten çok korkuyorum ama özgüven konusunu gerçekten kendi içimde aşmak istiyorum günlük hayatımda ozguvenle alakalı sıkıntım olmasın istiyorum bunu nasıl yapabilirim