Sadece çok yoruldum artık

Merhaba,

Yazdıklarınız, uzun süredir kendi içinizde çok derin bir gerilim taşıdığınızı gösteriyor. Burada hissedilen temel mesele yalnızca tarzınızı beğenmemek, yaşam biçiminizden sıkılmak ya da seçimlerinizden emin olamamak değil. Daha kökte, kim olduğunuz ile kim olmanız gerektiğini düşündüğünüz kişi arasında bir ayrışma var gibi görünüyor. İnsan uzun süre kendi içinden gelen eğilimleri, arzuları, beğenileri geri plana atıp çevresindekilerin huzurunu, onayını ya da beklentilerini merkeze koyarak yaşadığında bir noktadan sonra tam olarak sizin tarif ettiğiniz yabancılaşma hissi ortaya çıkar. Kişi hayatına dışarıdan bakar ve kendi yaşamının başrolünde değilmiş gibi hisseder. Her şey yerli yerinde görünse bile içeride derin bir yapaylık duygusu oluşur. Sanki hayat yaşanıyordur ama yaşayan kişi tam olarak kendisi değildir.

Bu durum çoğu zaman bir anda ortaya çıkmaz. Küçük küçük tavizlerle gelişir. Başta yalnızca bir kıyafet seçimi, sonra bir davranış biçimi, sonra bir düşünceyi dile getirmemek, sonra bir hayali ertelemek şeklinde ilerler. Her biri tek başına küçük görünür. Çünkü çoğu zaman bunlar sevilen insanları üzmemek, çatışma çıkmaması, huzurun bozulmaması gibi iyi niyetli gerekçelere dayanır. Fakat kişi sürekli dış dünyanın konforunu korurken iç dünyasını susturursa, zamanla kendi sesini ayırt etmekte zorlanır. Siz şu an tam da bunu fark etmişsiniz. Bu fark ediş oldukça kıymetli. Çünkü insan bazen yıllarca bu yabancılaşmayı normal sanarak yaşayabilir.

Kendinizi nankör ya da bencil olup olmadığınız üzerinden sorgulamanız da dikkat çekici. Bu, kendi arzularınıza alan açmayı hâlâ bir tür suçlulukla ilişkilendirdiğinizi düşündürüyor. Oysa insanın kendine uygun bir yaşam istemesi nankörlük değildir. Sahip olduklarına şükretmek ile kendine ait bir yaşam kurma ihtiyacı duymak birbirini dışlayan şeyler değildir. Kişi hem hayatındaki güzelliklerin farkında olabilir hem de mevcut yaşam biçiminin ruhuna dar geldiğini hissedebilir. Bunlar çelişmez.

Asıl yorucu olan şeyin yaşamak değil, sürekli kendinizi sansürleyerek yaşamak olduğunu düşünüyorum. Çünkü insan kendi doğallığını bastırdığında zihinsel enerjisinin büyük kısmı rolü sürdürmeye gider. Nasıl görünmeliyim, ne derler, bunu seçsem yanlış mı olur, böyle davranırsam kırılırlar mı gibi düşünceler zamanla içsel bir mahkemeye dönüşür. Sizin kendimle hep yargı mahkemesindeyim deyişiniz bunu çok iyi anlatıyor. Sürekli yargılanan bir iç dünyada huzur oluşmaz. İnsan kendine hem sanık hem hâkim olduğunda, ne yaparsa yapsın beraat edemez.

Burada önemli olan, özgünlüğü büyük ve radikal kopuşlarla eşleştirmemek. Bazen insan kendi hayatını yaşamaya başlamayı ya her şeyi bir anda değiştirmek ya da olduğu gibi kalmak arasında bir seçim gibi görür. Oysa benlik çoğu zaman küçük seçimlerle geri kazanılır. Sizi gerçekten yansıtan bir kıyafeti seçmek, beğendiğiniz bir şeyi açıklama yapmadan sahiplenmek, bir konuda farklı düşündüğünüzü nazikçe ifade etmek, sırf size iyi geldiği için bir alışkanlık edinmek. Bunlar küçük görünür ama benliğin sınırlarını yeniden çizer.

Yaşadığınız yorgunluk çok anlaşılır. Çünkü uzun süre kendinizden uzak yaşamak insanı tüketir. Ama bu yorgunluk aynı zamanda içinizde hâlâ canlı bir taraf olduğunu da gösteriyor. Eğer tamamen vazgeçmiş olsaydınız bu kadar güçlü bir rahatsızlık hissetmezdiniz. İçinizde hâlâ sizi size çağıran bir ses var. O ses huzursuzluk olarak geliyor çünkü duyulmak istiyor.

İnsanlara dair bir şeyler görmek istediğinizi söylemişsiniz. Bazen insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey, maskesiz bir temas. Gerçekten görüldüğünü hissetmek. Belki de önce bunu kendinize vermeniz gerekiyor. Kendinize ilk kez dış dünyanın ölçütleriyle değil, içeriden bakmak. Beğenilmeye ne kadar uygun olduğunuzla değil, size neyin canlılık verdiğiyle ilgilenmek.

Şu an bulunduğunuz yerde kesin kararlar almak zorunda değilsiniz. Ama kendinize şu soruyu dürüstçe sormanız değerli olabilir: Eğer kimse kırılmayacak, kimse yargılamayacak olsaydı, nasıl bir hayat yaşamak isterdiniz?