Sadece çok yoruldum artık

Kendi özgür irademle yaşamadığım hayat stilim sakin ve yapay, hareketsiz yaşam ve yalnızlık fazlasıyla kendimi beğenmiyordum zaten ama tarzımı da beğenmiyorum. Kendimle hep yargı mahkemesindeyim. Kafam bir dünya, yaşamak istediğim dünya bana güzel ama sevdiklerime değil; üzülmelerini biliyorum. Üzülmesinler diye yaşam tarzımı değiştiremiyorum. Sonra değişmezsem, geç olursa, pişman olursam ya da böyle yaşamayı öğrenirsem alışır mıyım diye düşünüyorum. Kas kulan, da alışsam da o düşünce hep aklımın bir kenarında kalacak, eminim. Kendimi olduğum gibi hiç kabullenemedim. Sanki ben ben değilim, biçilmiş bir karakter taşıyorum. Kendimi yapmacık ve benliksiz hissediyorum bazen. Şükürsüz ki nimetlere şükrediyor muyum diye düşünüyorum, ama o da değil. Nankör ya da bencil miyim? Hayır, beni kabul etmiyorum. Her şekilde eksik ve ben değilmişim gibi değilim, elimde hayatı, sadece sevdiklerimin kırılmasın, mutlu olalım, huzurlu olalım diye yaşadım. Fark ettim ki böyle giderek, zamanla benliğimi kaybediyorum. Stilim onların beğeneceği gibi, onların düşüncesi iyidir belki; benimki beğenilmez, kötüdür diye onlarınkini seçtim. Şimdi de hissediyorum. ve hep yaşamakten sıkıldım, yoruldum. İnsan olmak yorucu, yaşamak yorucu. Kesinlikle aklımda yaşama son vermekle alakalı hiçbir şey geçmedi, geçmez de. Sadece çok yoruldum artık. İnsanları insana dair bir şeyler görmek istiyorum.