Savunma mekanizması kendi kendine gider mi?

Merhaba sevgili danışan,

Öncelikle yaşadığınız problemi tanımlayıp,anlamlandırıp çözüm bulabilmek adına bize soru sorma cesaretinde bulunduğunuz için kendinizle gurur duymalısınız,soru sorduğunuz için teşekkür ederim.

Aştığınız bir problem olduğunu ve bunun neticesinde kendinizi çok mutlu hissettiğinizi belirtmişsiniz, böylesine pozitif bir duyguya sahip olduğunuz için sizin adınıza bizde çok sevindik. Sizin de arada kaldığınız zihninizde karışıklık yaratan temel soru yoğun yaşadığım şey tam olarak nereye gitti ya da gittiyse bunu ne olarak tanımlamalıyım.

Size şöyle anlatmaya çalışmak isterim Savunma mekanizması olarak tanımlanan şey, aslında ruh sağlığımızın kendini korumaya almak için oluşturduğu otomatik korunma sistemi gibidir. Hepsi olumsuz ya da hatalı değillerdir. Sadece, bazen hayatın belirli dönemlerinde aşırı çalışmakta ve yoğun hissedilmektedirler. O ani yaşanan öfke patlamaları, yoğun boşluk hissi çoğu zaman altta yatan başka duyguları, başka olayları karşı yaşanmış incinmişliği, bir sonuç olan kaygıyı, yalnızlık korkusunu bastırmak saklamak adına ortaya çıkabilmektedirler.

Kimi bireylerde, beklenmedik bir iç farkındalık, kişi için önemli sayılabilecek bir olay, bir kayıp yaşanması, hayal kırıklığına sebep olabilecek ya da tam aksi çok iyileştirici, değiştirici bir deneyimin yaşanması zihinde yeni bir pencere açılma etkisi yaratabilmektedir. Bunun sonucunda kişiler bir anda şunu fark edebilmektedir. “Ben artık eskisi gibi böyle yaşamak istemiyorum.”, “Artık o kadar tehdit bulunmuyor.”

Bu, bazen çok yavaş olabilmekte, bazen ise sizinde mesajda yazdığınız gibi, kendinize dış bir göz olarak baktığınızda “birden bire,aniden” gibi hissettirebilir. Aslında çoğu zaman, o “aniden” sandığınız şeylerin altında uzun süredir devam eden ancak fark ettirmeyen küçük içsel değişimler vardır. Belki siz son dönemlerde daha çok düşünüp sorguladınız, belki bazı insanlardan uzaklaştınız, belki de sorumluluklarınız hafifledi, bir düşünmenizi isterim. Beden ve zihin “artık o eski savunma haline gerek kalmadı” demeye başlamış olabilir.

“Savunma mekanizmaları çok güçlüdür, kolay kolay gitmez” gibi kalıp bir inanç bulunmakta ancak şu tarafı da doğru: İhtiyaç azaldıkça savunma mekanizması da zayıflar. Yani siz artık eskisi kadar tehdit altında hissetmiyorsanız, o sert tepkiler, o ani öfkeler de kendiliğinden sönebilir. Tam da tarif ettiğiniz gibi, bir mucize hissi bırakabilir insanda.

Burada sadece şuna dikkat etmenizi öneririm: Bu haliniz kalıcı mı, yoksa geçici bir rahatlama mı, bunu zaman gösterecek gibi . Kendinizi iyi hissediyor olmanız çok kıymetli bir tarafta. Yine de, arada bir durup kendinize şunu sorabilirsiniz: “Şu an ne hissediyorum, bedenimde neler oluyor, aklımdan hangi düşünce geçiyor?” Bu küçük bir kontrol, olası geri dönüşleri daha erken fark etmenizi sağlar.

Terapiye “gerek kalmadı” demenize de sevindim, çünkü bu şu an iyi hissettiğinizi gösteriyor. Yine de, ileride bir gün tekrar zorlanırsanız, bunu bir başarısızlık gibi değil, sadece “yeni bir destek ihtiyacı” gibi görmenizi dilerim.Umarım cevabım yardımcı olmuştur, bizlere her zaman yazabilirsiniz.

Sevgilerle ve musmutlu kalmanız dileğiyle.

Klinik Psikolog Nuray Halaç.