Sevgilimden ayrıldım dünyam yıkıldı

Sevgili danışan, sanki bir labirentin içindesin ve hangi sokağa dönsen, hangi kapıyı açsan karşına aynı manzara çıkıyor. Bir yandan mantığın "Bana bir artısı yok, bitti" diyor ama diğer yandan ruhun o anıların içinde hapsolmuş durumda. Bu çelişki insanı duygusal olarak zorlayabilir. Yaşadıklarının hayatına bir artısı olmadığını bilsen de, "ilk" olması her şeyi değiştiriyor. İlk deneyimler beyinde çok daha derin ve geniş nöral yollar açar. Beynin o kişiyi veya o dönemi sadece bir "insan" olarak değil, dünyayı tanıma biçimin olarak kabullenmiş görünüyor. Bu yüzden işe gitmek sadece işe gitmek değil, o varken gidilen iş oluyor. Bu bir zayıflık değil, beyninin öğrenme biçimidir.

Anıların her yerde olması çok doğal; çünkü yazdıklarına göre hayatını onun etrafında şekillendirmişsin .

Her gün gittiğin yolu değiştirmek, kahveyi başka bardakta içmek veya masanın yerini değiştirmek çok küçük görünse de beynine "Yeni bir gerçeklik inşa ediyoruz" mesajını verir. Eğer fiziksel objeler veya dijital izler eski partnerini hatırlatıyorsa, onlara veda etmek ruhuna nefes alacak alan açabilir.

Sen şu an bir ilişkinin değil, kendi geçmişinin ve hayallerinin yasını tutuyorsun gibi görünüyor. "Bugün iyi olayım" diyerek kendine baskı yapman, aslında süreci zorlaştırıyor olabilir. Kendine "Bugün canım yanabilir ama geçecek" deme izni verdiğinde, nasıl hissederdin? "Aslında hayatıma asla bir artısı yok." cümlen aslında bu konudaki farkındalığının bir kanıtı niteliğinde. Duyguların seni geçmişe çekerken, bu mantıklı cümleyi bir çapa gibi kullanabilirsin. Anılar canlandığında kendine şu telkini verebilirsin: "Şu an hatırladığım şey gerçeklik değil, sadece bir anı. O anıdaki kişi veya durum, şu anki huzurumun anahtarı değil." Desteğe ihtiyacın olduğunda senin için buradayım...