Sevildiğime şüphe duyduğum bir ilişkideyim ama gidemiyorum, sürekli veriyorum ama hiçbir karşılığı yok

Merhaba sevgili danışan,

Yazdıklarınızı okurken ne kadar yoğun bir sıkışmışlık, çaresizlik ve yorgunluk taşıdığınızı hissedebiliyorum. Sanki bir yanınız bu ilişkinin size iyi gelmediğini, hatta sizi zaman zaman oldukça yaraladığını görüyor; diğer yanınız ise ne kadar canı yanarsa yansın ondan uzaklaşamıyor. Bu iki tarafın arasında kalmak gerçekten çok zor olmalı.

Öncelikle şunu söylemek isterim ki, sevildiğinizden emin olamadığınız bir ilişkinin içinde olmak oldukça yıpratıcı bir deneyimdir. Çünkü insan ilişkilerinde sevgi kadar, sevildiğini hissedebilmek ve bundan emin olabilmek de önemli bir ihtiyaçtır. Siz ise ilişkinin içinde sürekli olarak bunun cevabını arıyor, sevildiğinizi anlamaya çalışıyor gibi görünüyorsunuz.

Yazdıklarınızda dikkatimi çeken bir diğer nokta da, ilişkinin içinde kendinizi oldukça tetikte hissediyor olmanız. "Tek bir hatamda gidecekmiş gibi" demeniz, bana ilişkinin içinde rahatça var olabilen bir yanınızdan çok, ilişkiyi kaybetmemek için sürekli çabalayan bir yanınızı düşündürdü. Sanki hata yapmamanız, doğru davranmanız ve ilişkinin devamı için sürekli bir şeyleri taşımanız gerekiyormuş gibi...

Oysa sevgi, insanın sürekli performans göstermesini gerektiren bir şey değildir. Sağlıklı ilişkilerde kişi zaman zaman hata yapabilir, anlaşılmayabilir, zorlanabilir ve yine de ilişkinin devam edeceğine dair temel bir güven hissedebilir. Siz ise daha çok kaybetme ihtimalinin gölgesinde yaşamaya çalışıyor gibisiniz.

Bir diğer dikkat çeken nokta da ilişkinizi herkesten gizlemek zorunda hissetmeniz. İnsan bazen bazı ilişkilerini paylaşmak istemeyebilir; ancak uzun süre yalnızca kendi içinde taşımak zorunda kaldığı ilişkiler, kişiyi duygusal olarak daha da yalnızlaştırabilir. Şu an yaşadığınız acının bir kısmı da belki bu yükü tek başınıza taşımaktan kaynaklanıyor olabilir.

"Ben senin yerinde olsam benden ayrılırım" demesi de üzerinde durulabilecek bir yer gibi geliyor bana. Bu cümle, bir yandan size ilişkinin ne kadar zorlayıcı olduğunu hatırlatırken diğer yandan sizi daha da çıkmazda bırakıyor olabilir. Çünkü ayrılmanın sizin için yalnızca bir karar vermek olmadığını hissediyorum. Eğer öyle olsaydı, uzaklaştığınızda gördüğünüz şeyler belki çoktan bir sonuca dönüşebilirdi.

Bu nedenle kendinize şu soruları sormayı deneyebilirsiniz:

Eğer bu ilişki bugün sona erseydi, en çok neyin yasını tutardınız?

Onun kendisinin mi? Birlikte kurduğunuz hayallerin mi? Yoksa bir gün sizi gerçekten seveceğine, göreceğine, ihtiyaçlarınızı anlayacağına dair taşıdığınız umudun mu?

Çünkü bazen bir ilişkiden uzaklaşmayı zorlaştıran şey yalnızca karşımızdaki kişi olmayabilir. Kimi zaman bizi ilişkide tutan şey, henüz gerçekleşmemiş ama gerçekleşmesini çok istediğimiz ihtimallerdir. "Belki değişir", "belki bu kez farklı olur", "belki bir gün beni istediğim gibi sever" düşünceleri, kişinin yaşadığı acıya rağmen ilişkide kalmaya devam etmesine neden olabilir.

Bir başka soru da şu olabilir:

Bu ilişki bittiğinde neyi kaybedeceğinizden korkuyorsunuz? Yalnız kalmaktan mı? Onsuz bir hayat kurmak zorunda olmaktan mı? Yoksa uzun zamandır emek verdiğiniz, umut bağladığınız bir şeyin sona ermesini kabul etmekten mi?

Bazen ayrılmayı zorlaştıran şey sevginin kendisinden çok, kaybetme korkusudur. Ve bazen kişi karşısındaki insana değil; o insanın yanında hissettiği aidiyet ihtimaline, anlaşılma umuduna ya da terk edilmekten korunma arzusuna tutunuyor olabilir.

Yazdıklarınız bana çok yorulmuş bir yanınız olduğunu düşündürüyor. Sürekli sevilip sevilmediğini

anlamaya çalışmaktan, ilişkinin yükünü taşımaktan, bir gün her şeyin biteceği kaygısıyla yaşamaktan yorulmuş bir yan...

Belki şu an kendinize sorabileceğiniz en önemli soru şu olabilir:

"Bu ilişkiyi kaybetmekten korkuyorum; peki bu ilişkinin içinde kalırken kendimden neleri kaybediyorum?"

Çünkü bazen iyileşme, yalnızca bir ilişkiden uzaklaşmakla değil; uzun zamandır ihmal ettiğimiz kendimize yeniden yaklaşabilmekle başlar.

Tekrar konuşmak ya da paylaşmak istediğiniz bir konu olursa her zaman yazabilirsiniz.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner