Sınır koyma konusunda ve insanlarla konuşurken sıkıntı yaşıyorum

Merhaba,

Uzun süredir aile ilişkileri ve yaşadığım hayal kırıklıkları nedeniyle ciddi duygusal zorlanma yaşıyorum. Çocukluğumdan beri ihmal, hastalık ve yalnızlıkla büyüdüm. Buna rağmen insanlarla bağ kurmayı, özellikle kardeşlerimle yakın olmayı çok istedim. Ancak yıllar içinde gördüm ki bu ilişkiler çoğu zaman tek taraflı, menfaat temelli ve beni yıpratan bir hâl almış.

Bugün geldiğim noktada, kardeşlerimle ve çevremdeki bazı insanlarla yaşadığım değersizlik, hor görülme ve suçlanma duyguları içimde derin bir kırgınlık oluşturdu. En zorlayıcı tarafı ise, eskiden sosyal, konuşkan ve kendini rahat ifade edebilen biriyken artık insanlarla konuşurken yoğun anksiyete yaşamam. Konuşurken donakalıyor, iki cümleyi bir araya getirmekte zorlanıyorum.

İyi niyetli olmama rağmen sınır koyamadığımı, yalnız kalmamak için beni inciten ilişkileri sürdürdüğümü fark ediyorum. Bu durum özgüvenimi ve ruh sağlığımı olumsuz etkiliyor. İnsanlara nasıl sağlıklı mesafe koyabileceğimi, suçluluk duymadan sınırlarımı nasıl koruyabileceğimi ve kişisel gelişimimi nasıl destekleyebileceğimi öğrenmek istiyorum.

Evli ve çocuklu biriyim. Destek alma konusunda çevresel ve ailesel kısıtlarım olduğu için bu süreci mümkün olduğunca sakin, güvenli ve bilinçli şekilde yürütmek istiyorum. Amacım kimseyle kavga etmek değil; kendimi koruyabilmek, duygusal olarak güçlenmek ve tekrar kendim olabilmek.

Bu konularda profesyonel bakış açınıza ve yönlendirmelerinize ihtiyacım var.

Teşekkür ederim.