Size hayat hikayemi anlatmak istiyorum. Zihinsel olarak iyi miyim?
Merhaba kendi hayatımı anlatmak istiyorum. Ben 4 yaşındayken babam annemi aldattı ve boşandılar. Bende o zaman çok ağlıyodum sonra annem ve ablam kavga etmeye başladı ben çok anlamıyodum ben 5 yaşına girdim anaokuluna başladım ve babasızlıktan erkek sevgisi görmediğim için sevgili yaptım herkes çok komik ve çocuk işi olduğunu söylüyodu 6 yaşıma girdim ve aldatıldığımı gördüm o hafta çok ağlamıştım ama sonra kuzey diye birisi ile tanıştım Rus olduğumu öğrenince terk etti güney diye sevgili yaptım 4 kızla aldattı eren diye sevgili yaptım kuzeni benim eski sevgilim diye terk etti sonra panik geçirmeye başladım ama çok ağlıyodum Ömer'i 8 yıl bekledim ve o yaz tatilinde karşıma çıktı hiç değişmemişti çok ağladım çok düşündüm sonra 12 yaşında doğu diye birisi ile sevgili oldum beni seviyo ilgileniyo zannettim ama başka birisinde aklı kalmış taşınıcakları ve uzak mesafe istemediği için ayrıldık ayrılalı 29 gün oluyo okul değiştirecek ama ben ne kadar nefret ettiğiniz söylesem de hala ona aşığım ama o beni kabullenmiyo annemle ve babamla kavga etmeye başladim herşeyi kısıtlıyolar ve bunları arkadaşlarıma anlatıyorum onlar umursamıyo dağa çok şey varda soru türü kabul edilmediği için yazamıyorum bana yardım edin ya bıktım ağlamaktan 9 yıldır ağlıyorum ya
Bu soru 5 Şubat 2026 17:23 tarihinde Klinik Psikolog Şevval Kurnaz Ünyılmaz tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba,
Öncelikle yaşadığın tüm bu süreci bizimle paylaştığın için teşekkür ederim. Yazdıklarını okurken, daha 4 yaşından itibaren omuzlarına ne kadar büyük duygusal yükler bindiğini, kalbinin defalarca kırılmasına rağmen hala sevgiye ve tutunacak bir dala ne kadar ihtiyaç duyduğunu hissettim. 9 yıldır ağladığını söylemen, içindeki o küçük kız çocuğunun hala bir yerlerde iyileşmeyi beklediğinin en büyük işareti.
4 yaşında babanın evi terk etmesi ve ardından annenin yaşadığı zorluklar, senin güven duygunu daha çocukken sarsmış. Babasından görmediği o şefkati, korumayı ve biricik olma hissini çok erken yaşlarda (anaokulundan itibaren) dışarıda araman aslında çok insani bir durum. Zihnin, babanın bıraktığı o boşluğu bir sevgili ile doldurmaya çalışmış olabilir. Ancak o yaşlardaki çocuklar henüz bu duygusal yükü taşıyacak olgunlukta olmadıkları için, her ayrılık sende yeni bir terk edilme travması yaratmış muhtemelen.
6 yaşından beri yaşadığın aldatılma ve terk edilme hikayeleri sende şu yanlış inancı geliştirmiş olabilir: "Ben sevilmeye layık değilim ya da seven her erkek gider." Bu yüzden, bilinçaltın seni farkında olmadan sana acı verecek ya da seni yarı yolda bırakacak kişilere (Doğu gibi, Güney gibi) yönlendiriyor olabilir. Çünkü zihnin "terk edilmeye" alışmış ve bu acı tanıdık olduğu için oraya çekiliyorsun.
Ayrılalı 29 gün olmuş ve o seni istemediğini net bir şekilde belirtmiş. Senin ona duyduğun o yoğun aşk, aslında sadece o kişiye olan aşk değil; onun sana hissettirdiği (veya hissettirmesini umduğun) o ilgi ve değer görme ihtiyacına olan aşktır. Onu bırakırsan tamamen boşlukta kalacağını hissettiğin için hala aşığım diyorsun. Ama unutma ki, aklı başkasında olan veya seni yarı yolda bırakan biri, senin o güzel kalbinin karşılığı olamaz.
Evde kısıtlanman ve ailenle kavga etmen, aslında senin dışarıdaki mutsuzluğunun eve yansıması. Arkadaşlarının seni umursamadığını düşünmen ise şu anki yalnızlık hissini daha da derinleştiriyor. Sen duygularını çok yoğun yaşarken, çevrendekilerin bunu sıradan görmesi seni daha çok öfkelendiriyor.
9 yıldır ağlaman, aslında babanın gidişinden beri tutamadığın o yasın birikmiş halidir. Kendine kızma, "neden ağlıyorum" deme. Ama bu gözyaşlarını seni yarı yolda bırakan erkekler için değil, o 4 yaşındaki yaralı küçük kız çocuğu için dök.
Sevgililerin seni tamamlamasını bekledikçe hep eksik kalacaksın. Şu an en genç yaşlarındasın ve önünde kendini keşfedeceğin çok uzun bir yol var. Bir erkeğin seni sevmesi seni değerli yapmaz; sen zaten değerlisin.
Yaşadığın panik ataklar ve dinmeyen ağlama krizleri, profesyonel bir desteğe (bir okul rehber öğretmeni veya bir psikolog) ihtiyacın olduğunu gösteriyor. Bunu annene uygun bir dille anlatmaya çalış: "Anne, kendimi duygusal olarak çok yorgun hissediyorum ve bir uzmandan destek almak istiyorum" dersen belki sana olan yaklaşımları da değişebilir.
Şu an çok canın yanıyor biliyorum ama inan bana, bu fırtına sonsuza kadar sürmeyecek. Kendini sevmeyi ve kendine şefkat göstermeyi öğrendiğinde, başkalarının sevgisine bu kadar muhtaç hissetmediğini göreceksin.
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
