Soğuk ve sevgisiz bir anneyle büyümek

Merhaba Sevgili Danışan,

Yazdıklarınızı şunu hissettiriyor. Siz aslında sadece annenizin size ne yaptığını anlatmıyorsunuz, daha çok ondan hiç alamadığınız bir şeyi anlatıyorsunuz. Bir çocuğun en temel ihtiyacı olan o sıcaklık, o yakınlık, o “seviliyorum” hissi sizde eksik kalmış gibi duruyor. Bu da bugün hâlâ içinizde bir boşluk olarak duruyor.

Annenizin size maddi anlamda destek olması, sizi okutması, kurslara göndermesi kıymetli ama duygusal olarak aynı şeyin olmaması sizde doğal olarak bir eksiklik hissi bırakmış. İnsan bazen şunu karıştırabiliyor. “Benim için bir şeyler yaptı” ile “beni sevdiğimi hissettirdi” aynı şey değil. Siz de tam olarak bunu ayırabiliyorsunuz.

“Yanlışlıkla mı oldum” düşüncesi de aslında çok anlaşılır bir yerden geliyor. Çünkü çocuk aklıyla sevgi görmediğinizde bunun sebebini kendinizde aramaya başlıyorsunuz. Ama burada daha gerçekçi olan şu. Annenizin kendi yetiştiği ortam, kendi gördüğü ilişki biçimi ve sizin doğduğunuz dönemdeki hayat koşulları onun size nasıl bir anne olabildiğini belirlemiş. Bu sizin değerinizle ilgili bir şey değil.

Şu an anlattıklarınızda iki duygu bir arada duruyor gibi. Bir yanda kırgınlık var, hatta mesafe var. Diğer yanda ise “ya kaybedersem” korkusu ve bir tür vicdan duygusu var. Bu çok zor bir ikilem. Çünkü insan hem sevemediği birine üzülmekten korkabilir hem de içten içe “keşke farklı olsaydı” diye yas tutabilir.

Annenizin son dönemde daha yumuşaması da sizde bir şeyleri hareketlendirmiş gibi. Sanki içinizde şu soru var. “Acaba şimdi mi olacak, acaba geç mi kaldık?” Ama aynı zamanda 22 yıldır kurulmamış bir bağın bir anda kurulmasını beklemek de kolay değil. Bu yüzden hem yaklaşmak istiyorsunuz hem de mesafeli kalıyorsunuz.

Yengenizle olan ilişkiyi görmeniz de sizi etkilemiş. Orada bir yakınlık var ama sizinle yok. Bu da ister istemez insanın içinde “neden ben değilim” duygusunu büyütür. Bu çok anlaşılır bir his.

Yalnızlık kısmı da önemli. İnsan annesiyle bağ kuramadığında bu boşluk başka hiçbir ilişkiyle tam olarak dolmaz gibi hissedebilir. O yüzden “annemle iyi değilsem yalnızım” düşüncesi çok sık görülür. Ama bu, hayat boyu böyle kalacağı anlamına gelmez.

Burada belki en önemli şey şu olabilir. Annenizle ilişkinin şu anki haliyle ne olabileceğini görmek. Yani onun size veremediği şeyi kabul etmek ama şu an verebildiği kadarını da olduğu gibi görmek. Bu, geçmişi onaylamak değil ama bugünü daha gerçekçi bir yerden kurmak olabilir.

Ve kendinize şu soruları sormak bu noktada iyi gelebilir:

Annemden beklediğim şey tam olarak ne ?

Bu beklenti şu an karşılanabilir mi yoksa geçmişe mi ait ?

Onunla hiç kuramadığımız bağın yasını tutuyor olabilir miyim ?

Şu an onunla nasıl bir ilişki kurmak bana daha az yük olur ?

Onu kaybetme korkum sevgiyle mi ilgili yoksa yarım kalmışlıkla mı ?

Bunların cevapları hemen gelmeyebilir ama yavaş yavaş netleşir. Burada önemli olan kendinizi suçlamadan bu duygulara bakabilmeniz. Çünkü hissettiklerinizin çoğu eksik kalan bir bağın çok doğal sonuçları.

Klinik Psikolog Aslı Yolageldili