SORUN GERÇEKTEN BENDE DEĞİL DİMİ?

Bakın, asla egolu değilim ama bazen öyle anlar oluyor ki en yakınımdan soğuyorum. Mesela iki örnek vereceğim: Ben 2. mezunluğa kaldım.Hukuk için çabalıyorum.Normalde özgüvenliyimdir ama insanın bazı konularda özgüvenli davranamaması normal değil mi? En yakın arkadaşlarımdan biri şu an üniversitede 2. sınıf. Geçen buluşmada bana çalışmalar nasıl gidiyor falan dedi. Ben de iyiyim, yorucu gidiyor, dedim. Canımı sıkan diyalog: A ben, B arkadaşım olsun. B) Denemelerde kaç net yapıyorsun? A) Bayadır girmiyorum. B) En son kaç yapmıştın? A) Netlerimi konuşmak veya söylemek istemiyorum, yani istediğim netlerde değilim. B) Bence söyleyebilmelisin, hem denemelerden kaçmazsın. A) Yani denemelerden kaçmamın sebebi söylemek veya söylemekle alakası yok; çok konu eksiğim var ve denemelere girip moralimin bozuk olmasını istemiyorum. B) Senin şu an her gün tyt yapman gerek. A) Dediğim gibi, yani insansın, anlıyorum; merak edebilirsin, ama yani aileme bile kimseye söylemiyorum. Olay sadece 1 deneme neti değil; benim 3. girişim olacak ve emeğimin karşılığını tam olarak alamamak,mezun psikolojisi hiç kolay değil; yani her yiğidin kabadayı olacağı bir şey de değil. Sen de beni anla. Böyle bir muhabbetti, yani gereksiz bir şey. 70 gün kaldı, annem görüşme diyor; belki 1 kere görüşürüm, max. Belki ileride silerim de hayatımdan en yakın arkadaşım dediğim insanlarla bile bir sınırım, duvarım vardır; çok seviyorum ama çok soğuyorum. Bazen valla bilmiyorum; şu 2,5 ay kimseyi umursayamam ama anlayamıyorum. Yani söylemek istemiyorum dedikten sonra neden sorunluymuşum gibi hissettirir ki? Vallahi haksızsam haksızsın deyip sağlıklı bir birey yok bence karşımda. Beni anla dedikten sonra sarılıyor gibi yaptım. Çok pişmanım.