Stresle mücadele

Merhabalar, 🌿

Buraya yazdıklarınızı okurken, aslında kendi içinizde ne kadar büyük bir mücadele verdiğinizi hissetmemek mümkün değil. Bir yandan gelecek için çabalamak, diğer yandan sürekli “ya olmazsa, ya hata yaparsam” diye düşünmek… Böyle bir sarmalın içinde olmak, insanı epeyce yorabilir. Üstelik, örnekler verirken hepimizde olan o tanıdık “şu bitsin, sonra rahatlarım” umutlarının, çoğu zaman gerçek hayatta karşılık bulmaması da ayrıca zorlayıcı. hayatta hep bir şeyler olmaya devam edecek ve biz o şeylerin arkasından koşarken ne kadar yorgun Düştüğümüz durduğumuzda fark edebileceğiz.

Belki çevrenizdekiler size “takma kafana” gibi şeyler söylüyor olabilir ama öyle söylenince de bir anda o gerginlik kaybolmuyor, değil mi?

Benim dikkatimi şu çekti: Hep bir sonraki adıma bağlanmış bir huzur ve mutluluk beklentisi. Staj bitsin, sınav geçsin, şunu kazanayım… Dışarıdan biri baksa, sizin sürekli hedefe koşan, vazgeçmeyen biri olduğunuzu düşünebilir. Ama içeride bambaşka bir duygu yoğunluğu var gibi geliyor bana; sürekli hazırlıklı olma hali, kendini ağır bir baskı altında hissetme, mutlu olmayı hep ileri bir tarihe erteleme… Aslında bu biraz da şöyle; hayat bir otobüs yolculuğuysa, siz sürekli varış noktasına odaklanıyorsunuz, camdan dışarıya bakıp manzaranın tadını çıkarmak ise arka planda kalıyor.

Sizce de bütün bu stresin temelinde kendinize tanıdığınız alanın, duyduğunuz şefkatin azlığı olabilir mi? Yanlış yapmaktan korkmak, kontrolü bırakmakta zorlanmak, çoğu zaman hata yapma hakkınız olduğunu unutmak… Belki de, bazen sadece olduğunuz gibi kabul edilmeye, kendinizle dost olmaya ihtiyaç duyuyorsunuz.

Şöyle bir küçük egzersiz önerebilirim: Bir kağıda “Şu an beni endişelendiren nedir?” ve “Bunu kontrol edebiliyor muyum?” diye yazın. Sonra, kontrolünüzde olanlara küçük adımlar atmayı deneyin; olmayanları ise günde yalnızca 15 dakika “kafamda serbestçe yer almalarına” izin verin, kalan zamanda ise onları erteleyin. Düşünceleri tamamen susturmak çok gerçekçi olmayabilir, ama onlara fazla alan açmamak mümkün.

4-7-8 nefes tekniğini deneyebilirsiniz.

Rahat bir pozisyon alın. Oturarak veya uzanarak yapabilirsiniz. Omurganızı dik, vücudunuzu gevşek tutun.Dudaklarınızı hafifçe kapatın ve burundan 4 saniye boyunca nefes alın.Nefesinizi 7 saniye boyunca tutun. (Zihninizi başka şeylerle meşgul etmeden sadece nefesinize odaklanın.) Nefesinizi 8 saniye boyunca ağzınızdan yavaşça verin. Hafifçe “fuuu” sesi çıkarabilir.

Bu bir turdur. Yeni başlayanlar için günde 2-4 turla başlamak idealdir. Düzenli uygulandığında 8 tur yapılabilir.

Kendi üzerinizde bu kadar baskı kurduğunuzda, hayattan keyif almak gerçekten çok güç. Bunu fark etmiş olmanız, aslında çok önemli bir başlangıç noktası. Sorularınıza baktığımda, adım adım önceliğinizi “şu anda, bugün kendimi nasıl rahatlatabilirim?” sorusuna kaydırmaya başlarsanız, emin olun küçük değişimler zamanla daha kalıcı huzurlara dönüşebilir. 😊

Belki de bundan sonraki süreçte, stresinizi tamamen ortadan kaldırmaya çalışmak yerine, onunla beraber nasıl yaşamayı keşfetmek, hatta bazen onun içinden güzellikler bulabilmek… Deneyebileceğiniz minik rutinler, yürüyüşler, sevdiğiniz bir müzikle kısa molalar vermek; en önemlisi ise kendinize hata yapma, yorulma ve bazen de bir adım geri çekilme lüksünü izinli kılmak.

Dilerseniz, özellikle en çok hangi anda, hangi düşüncede daha yoğun bir stres yaşadığınızı biraz daha detaylandırabilirsiniz. Birlikte bunu biraz daha araştırmak, belki de duygularınızı daha iyi tanımanıza ve dönüştürmenize yardımcı olabilir.

Eğer bu süreç uzun zamandır yaşadığınız ve kendi başınıza aşamayacağınızı düşündüğünüz bir süreçte bir terapistle birlikte çalışmayı deneyebilir ve stres yönetimi konusunda destek alabilirsiniz.

Sorunuz sizin için bir cevap olabildiyse, puanlayabilir ve görüşünüzü bizimle paylaşabilirsiniz. Bizlere sorularını yöneltmek isteyen başka arkadaşlarınız varsa onların da yararlanmasını sağlayabilirsiniz.

Sağlıklı günler dilerim.

Sevgiyle kalın.

Uzman Psikolog Gönül Tanır Durmaz