suçluluk ve değersizlik hissinden nasıl kurtulabilirim

Merhaba, yaşadığın sürecin zorluğunu anlayabiliyorum. Suçluluk ve değersizlik hissi ''kötü bir insan olduğun'' için değil, çok zor bir sürecin içinde elinden geleni yapamamış olmanın ardından zihninin kendine bir neden arama ihtiyacıdır. Sevdiğin insanın ağır bir hastalık süreci geçirdiği bir ilişkide kendini sürekli hatalı, eksik, borçlu hissetmen çok anlaşılabilir bir durum. Zihninde sürekli tekrar eden ''daha iyi olmalıydım, yanında olmalıydım, yeterince güçlü olamadım'' düşüncesi, süreci tek bir noktaya indiriyor ve tüm bu sorumluluğu omuzlarına yüklüyor. Oysa bir insan özellikle böyle zorlayıcı bir durumda her an doğru davranması mümkün değil. Elinden geleni yapamamış olman ile değersiz olman aynı şey değildir fakat zihin acıyı anlamlandırmaya çalışırken bu ikisini birbirine karıştırabilir. Suçluluk duygusu çoğu zaman geçmişe dönük ''keşkelerin'' içinde yaşar ve beslenir. Bugünkü sen ile geçmişteki seni yargılıyorsun. Ancak o zamanki sen, o anki gücü duygusal dayanıklılığı ve koşullarıyla hareket ediyordu. Bu farkındalığı görmek, suçluluğun sertliğini biraz olsun yumuşatır. Sen sadece yaptığın hatalardan ibaret değilsin. Sen sevdiğin birinin acısını elinden geldiğince o zamanki sen ile hafifletmeye çalıştın ama kendi sınırların içinde. İnsan olabilmek her zaman yeterli olabilmek değil; bazen yetemediğini fark edip bunun farkına varabilmek ve çekilmektir. Son olarak bir metafor kullanmak isterim; fırtınalı bir denizde bir başkasını ayakta tutmaya çalışırken kendi dengesini kaybeden biriydin. Şimdi geriye dönüp ''neden daha sağlam duramadım?'' diye kendini suçluyorsun. Oysa o fırtınada ayakta kalmaya çalışmak bile başlı başına bir çaba değil mi? İlişkiyi onun iyiliği için bitirmiş olmanız, sevgisizlik değil, bazen sevginin daha sessiz ve ağır bir biçimini yansıtır. Belki şu soruyu sorman kendin için bir başlangıç olabilir; ''Aynı durumda sevdiğim bir insan olsaydı ona bu kadar acımasız olur muydum?'' Lütfen unutma, bazı ilişkiler bittiğinde geride yalnızca kayıp değil, taşımamız gereken duygusal bir yük bırakır. Bu yükle yaşamayı öğrenmek zaman alır. Kendine bu zamanı tanımak, iyileşmenin parçasıdır. Umarım yardımcı olabilmişimdir...