Sürekli düşünmeyi nasıl bırakabilirim?

Merhaba Sevgili Danışan,

Satırlarınızda hissettiğim o yoğun duyguları, zihnin o yorucu telaşını ve bedendeki gerginliği derinden anlıyorum. Yazdıklarınız, pek çok insanın zaman zaman deneyimlediği o içsel sıkışıklığın ve yalnızlık hissinin oldukça samimi bir yansıması olmuş.

Sanki zihniniz sürekli bir alarm halinde, "acaba bir şey olacak mı?" düşüncesiyle tetikte bekliyor gibi. Bu durumun sizi günlük hayattan uzaklaştırdığını ve "kendini seven bir insan" imajı çizmenin ne kadar zor olduğunu da anlıyorum. Kendinizle baş başa kalma isteğinizin, özellikle zorlandığınız bu dönemde bir korunma mekanizması olması da oldukça doğal. Kimseye anlatacak gücü bulamamak ya da kimsenin gerçekten anlamayacağını düşünmek... İşte tam da bu noktada yalnızlık hissi derinleşebiliyor ve bazen insan kendinden bile uzaklaşmak isteyebiliyor.

Kaygının ve sürekli endişenin bedensel etkilerini de ne kadar yoğun hissettiğinizi tahmin edebiliyorum. Omuzlarınızdaki o görünmez yük, kaslarınızdaki sürekli gerginlik... Bazen bu hal, çevrenizdeki insanlara bile yansıyabiliyor ve adeta toplu bir huzursuzluk döngüsüne girilebiliyor. Düşüncelerin akışını kendi başına durdurabilmek gerçekten de çoğu zaman düşündüğümüzden çok daha zor. Zihin, "şunu düşünmemeliyim" dedikçe o düşünce inatla daha çok beliriyor. İçsel huzursuzluğunuzun yanı sıra, o sürekli "her an kötü bir şey olacak" endişesi de üzerinizde büyük bir yük oluşturuyor olmalı.

Bir şeyleri paylaşmak istememeniz de gayet anlaşılır. O "zaten kimse anlamaz" hissi, insanı daha da derin bir yalnızlığa sürükleyebiliyor. Belki de çevrenizdeki insanların yaklaşımlarını yeterince sıcak, kapsayıcı ya da güven verici bulmuyorsunuz. Ancak, hiç arkadaşınızın olmaması ya da eğlenceli sayılan sosyal ortamlarda bulunmamanızı büyük bir eksiklik gibi görmemeniz bence çok değerli. Çünkü her birimizin ruhu ve ihtiyaçları farklıdır. Sizin kalabalık ortamlarda bulunmak yerine kendi alanınızda dinginlik arayışınız, kendi özgünlüğünüzün ve ihtiyaçlarınızın farkında olduğunuzun bir göstergesi.

Kendinizi sevmediğiniz yer, belki de şu anki en hassas noktanız. Kimileri içindeki bu boşluğu ya da kendiyle ilgili o soğukluk hissini dışsal yollarla kapatmaya çalışırken, siz bu hali fark etmeye başlamışsınız. Bu, değişim için atılmış çok önemli bir adım aslında. Kendinizi zaman zaman sorgulamanız, "ben kimim, neyim, ne istiyorum?" diye kendinize dönmeniz... Cevapsız kalan sorular olsa bile, bu farkındalık sizi mutlaka bir yere taşıyacaktır.

Şu an hissettiğiniz bu yoğunluğu bir nebze olsun hafifletmek için size küçük bir nefes egzersizi önermek istiyorum. Rahat bir sandalyeye oturun ve ellerinizi dizlerinizin üzerine bırakın. Gözlerinizi kapatın ve burnunuzdan derin bir nefes alın. Birkaç saniye nefesinizi tutun ve yavaşça ağzınızdan verin. Bu basit uygulamayı 5-6 kez tekrarlayarak bedeninize "buradasınız ve güvendesiniz" mesajını göndermeyi deneyebilirsiniz. Bazen bu gibi anlarda kendinize minik bir mola vermek bile büyük bir fark yaratabilir.

Yazmak da size iyi gelebilir. Bir fincan kahvenizi alın ve iç dünyanızla sessizce vakit geçirin. İçinizden geçenleri bir deftere dökmek, zihninizi sakinleştirebilir ve düşüncelerinizi somutlaştırabilir. Kendi içinizde neler olup bittiğine, hangi düşüncelerin daha baskın olduğuna göz atmak, zamanla bu bulutlu havanın dağılmasına yardımcı olabilir. 📔☕️

Unutmayın, bu tür dönemler insanı kendiyle daha derin bir yüzleşmeye götürebilir. Bu süreçte kendinize karşı biraz daha yargılayıcı olmadan, daha nazik bir yaklaşımla kendinizi gözlemlemeye çalışmanız çok değerli. Bazen atılan küçük bir adım, koskoca bir değişimin başlangıcı olabilir. Kendinize iyi bakın.

Sorunuz sizin için bir cevap olabildiyse, puanlayabilir ve görüşünüzü bizimle paylaşabilirsiniz. Bizlere sorularını yöneltmek isteyen başka arkadaşlarınız varsa onların da yararlanmasını sağlayabilirsiniz.

Sağlıklı günler dilerim.

Sevgiyle kalın.

Psikolog

Ayşe Tuba Aksakallı....