Sürekli olarak kötü ihtimalleri, olumsuzlukları, yapamadığımı düşünmeyi nasıl bırakabilirim?

Merhaba,

Şu an yaşadığınız şey tembellik, yetersizlik ya da isteksizlik değil. Bir ay sonra hayatınız için çok önemli gördüğünüz bir sınava hazırlanıyorsunuz ve zihniniz sürekli geleceği kontrol etmeye çalışıyor. Sorun şu ki zihin bunu yaparken sizi korumaya çalışsa da aslında çalışmanız gereken enerjiyi tüketiyor.

Dikkatimi çeken şey, kaygınızın büyük kısmının ya kazanamazsam sorusundan beslenmesi. Bu soru ilk bakışta mantıklı gibi görünür ama aslında cevabı olmayan bir sorudur. Çünkü bugün ne kadar düşünürseniz düşünün, sınav sonucunu öğrenemeyeceksiniz. Buna rağmen beyniniz sürekli aynı senaryoyu tekrar ediyor. Sonuç olarak çalışmak yerine kaygılanıyor, prova yapmak yerine geleceği tahmin etmeye çalışıyorsunuz.

Özellikle sizin geçmişte yaşadığınız aile ilişkilerini düşündüğümde, başarısız olma ihtimalinin sadece bir sınavı kaybetmek anlamına gelmediğini tahmin ediyorum. Bazen insan için sınavı kazanamamak; yetersiz olmak, hayal kırıklığı yaratmak, sevilmemek veya değersiz hissetmek gibi daha derin anlamlar taşır. Bu nedenle yaşadığınız kaygı sadece konservatuvar sınavıyla ilgili olmayabilir. Belki de yıllardır taşıdığınız yeterli miyim sorusu bu sınav etrafında yeniden canlanıyor.

Bir başka önemli nokta da şu: Şu an olumlu düşünmeye çalıştıkça daha fazla yoruluyor olabilirsiniz. Çünkü beyniniz kaygılıyken olumlu düşünmeliyim baskısı ek bir görev haline gelir. Amaç sürekli olumlu düşünmek değildir. Amaç düşüncelerin gelip geçmesine izin verirken davranışlarınızı onların yönetmemesidir.

Örneğin zihniniz Kazanamazsan ne olacak? dediğinde ona cevap vermeye çalışmak yerine şunu söyleyebilirsiniz:

Kazanamayabilirim. Kazanabilirim de. Şu an bunu bilmiyorum. Ama şu anki görevim sonucu düşünmek değil, bugünkü çalışmamı yapmak.

Bu küçük fark çok önemlidir. Çünkü kaygı geleceğe gider, performans ise bugüne ihtiyaç duyar.

Tiyatro sınavlarıyla ilgili bir paradoks vardır. En çok isteyen adaylar bazen aşırı kasılırlar. Çünkü performans sırasında yalnızca karakteri, metni veya sahneyi düşünmezler; aynı zamanda jüriyi, sonucu, başarısızlığı ve geleceği de düşünürler. Zihnin dört farklı yere bölünür. Oysa etkileyici performanslar genellikle kişinin birkaç dakikalığına sonucu unutup yaptığı işe odaklanabildiği anlarda ortaya çıkar.

Önünüzde yalnızca bir ay var. Bu nedenle psikolojinizi düzeltmeye çalışmak yerine enerjinizi korumaya çalışmanız daha faydalı olur.

Bir sayfa daha çalışmak, monoloğu bir kez daha oynamak, ses egzersizi yapmak, beden çalışmak... Bunların her biri sonuca değil sürece yatırım yapmaktır.

Ağlamanıza da değinmek istiyorum. Ağlamak uzun süredir taşınan baskının dışarı çıkış biçimidir. Siz yalnızca sınava hazırlanmıyorsunuz. Aynı zamanda kendinizi kanıtlamaya, hayatınızı değiştirmeye ve belki de yıllardır özlediğiniz bağımsızlığa yaklaşmaya çalışıyorsunuz. Bu kadar anlam yüklenen bir hedef karşısında zaman zaman ağlamak oldukça insani bir tepkidir.

Şu bir ay boyunca kendinizden mutlu olmayı beklemeyin. Çünkü şu anki önceliğiniz sürekli mutlu hissetmek değil. Daha gerçekçi hedefler koyabilirsiniz:

Bugün çalışacağım.

Bugün prova yapacağım.

Bugün kaygılı olsam da devam edeceğim.

Bugün zihnim dağılsa da tekrar döneceğim.

Çünkü sınavı kazanan kişiler genellikle hiç kaygılanmayanlar değil kaygılarına rağmen çalışmaya devam edenlerdir.

Bir ay sonra sınava girdiğiniz gün, sonucu belirleyecek şey son otuz gün boyunca kaç kez ya olmazsa diye düşündüğünüz değil; kaygılı hissettiğiniz günlerde bile kaç kez yeniden çalışmaya dönebildiğiniz olacaktır. Şu an ihtiyacınız olan şey kaygıyı tamamen yok etmek değil, onunla birlikte ilerleyebileceğinizi fark etmektir.