Sürekli sevgimi sorgulama eğilimi içerisindeyim

Merhaba Sevgili Danışan,

Yaşadığınız bu durumu sizinle birlikte masaya yatıralım. Öncelikle şunu bilmenizi isterim: Hissettiğiniz bu yoğun git-geller ve içinizde verdiğiniz o amansız savaş sizi çok yormuş olsa da, yaşadıklarınız aslında ikili ilişkilerde sıkça karşılaştığımız çok insani bir durum. Kendinizi "Seviyor muyum, zorluyor muyum?" diye sorgularken bulmanız ve bu çelişkinin içinde kaybolmuş hissetmeniz oldukça anlaşılır.

Sevgi ve Yakınlık Korkusu Bir Arada Olabilir mi?

Sevgilinizi gerçekten çok sevdiğiniz anların olması, hislerinizin gerçek olduğunu gösteriyor. Ancak ilişki derinleştikçe, yakınlık arttıkça sisteminiz bunu bir "tehdit" gibi algılıyor olabilir. Yakınlık hissi sizi tetiklediğinde ve bunalttığında, beyniniz kendisini korumak için en iyi bildiği savunma mekanizmasını devreye sokuyor: Yalnız kalma ve kaçma isteği. Yani aslında sevgilinizden değil, yakınlığın getirdiği o "yutulma", "özgürlüğünü kaybetme" veya "incinme" ihtimalinden kaçmak istiyor olabilirsiniz.

"Sevgi" Bir Sabit Değildir

Bazen sevginin her an, her saniye aynı tonda hissedilmesi gerektiğine dair gerçek dışı bir inancımız olur. Oysa sevgi stabil bir çizgi değildir; tıpkı deniz gibi dalgalanır. Bazı günler partnerimize büyük bir tutku beslerken, bazı günler sadece kendi alanımızda olmak istememiz çok normaldir. Siz o uzaklaşma anlarını hissettiğinizde "Eyvah, sevmiyor muyum?" diye üzerine aşırı düşündüğünüz (ruminasyon yaptığınız) için bu durum bir kaygı döngüsüne ve çelişkiye dönüşüyor.

Bu Karışıklığı Nasıl Giderebilirsiniz?

1. İki Duyguya da Aynı Anda İzin Verin: Kendinize şu cümleyi kurmayı deneyin: "Ben hem sevgilimi çok sevebilirim hem de şu an kendimle baş başa kalmaya, yalnız olmaya çok yoğun bir ihtiyaç duyabilirim. Bu ikisi birbirini çürütmez." Yalnızlık isteğinizi bir "sevgisizlik" kanıtı olarak görmeyi bıraktığınızda zihniniz rahatlayacaktır.
2. İlişki İçinde "Özerk" Alanlar Yaratın: Kaybetmek istemediğiniz bu insanla aranıza duvarlar örmek yerine, sağlıklı sınırlar koyun. Sevgilinize açıkça, onu sevdiğinizi ama yapınız gereği pillerinizi doldurmak için bazen tamamen yalnız kalmaya ihtiyaç duyduğunuzu anlatın. İlişki içinde kendinize nefes alacak alanlar yaratırsanız, o tetiklenme ve bunalma hissi azalacaktır.
3. Tetiklendiğiniz Anları Not Edin: Tam olarak ilişkinin hangi aşamasında veya sevgilinizin hangi davranışından sonra o yalnız kalma isteği geliyor? Geleceğe dair ciddi bir konuşma mı, çok fazla dip dibe olmak mı, yoksa duygusal olarak fazla açılmak mı? Bu tetikleyicileri bulursanız kafanızdaki karışıklık netleşmeye başlar.

İçinizdeki bu çelişki belki de sadece bir yakınlık korkusu değildir. Gerçekten o kişiyle hayatınızı paylaşmak, onun getirdiği sorumlulukları almak isteyip istemediğiniz konusunda kendi kendinizle bir çatışma yaşıyor olabilir misiniz? Yani yalnızlık isteğiniz, belki de o ilişkinin tarzının veya partnerinizin bazı özelliklerinin sizin özünüze ve ihtiyaçlarınıza tam olarak hitap etmemesinden kaynaklanan sessiz bir çığlık olabilir mi? Kendinizi bu ilişkiyi sürdürmek ve "her şeyi mükemmel hissetmek" konusunda ne kadar zorluyorsunuz?

Bu soruları sakin bir anınızda kendinize sormanızı ve hissettiğiniz o "bunalma" duygusunun altında yatan asıl korkuyu keşfetmeye çalışmanızı öneririm. Kendi düşüncelerinizi izleme konusunda zorlanıyorsunuz bir uzmandan destek alabilirsiniz.

Uzman Klinik Psikolog Aycan GEYİK