Tartışma

Merhaba sevgili danışan,

Yazdıklarınızdan çaresiz hissettiğinizi ve bazı zamanlar öfkenizi kontrol etmekte ne kadar zorlandığınızı tahmin edebiliyorum.. ve her defasında bu öfke yüzünden pişman olduğunuzu görebiliyorum..

Öncelikle şöyle başlamak isterim ki, anlattıklarınızda bir döngü söz konusu gibi, tartışıyorsunuz, yükselen bir öfke söz konusu oluyor, ve sonra da 0’dan 100’e çıkan bir öfke patlaması buna eşlik ediyor, ve bunun farkına vardıktan sonra da özür diliyorsunuz..

Şöyle düşünelim birlikte: Siz aslında kavga olsun istemiyorsunuz. Ama tartışma başladığı anda, sanki beyninizde bir yer devreye giriyor, kontrol elinizden kayıyor, “patlama”.

Burada önemli olan şu: Bu öfke patlamaları, çoğu zaman birikmiş ve ifade edilememiş duyguların, sakin bir anda anlatmakta zorlandıkça ortaya çıkmasıdır. Zaten öfke, aslında tek bir duygudan ibaret değildir; altında hayal kırıklığı, anlaşılmamak, üzüntü, kaygı gibi birçok duyguyu da barındırabilir.

Peki siz eşinizle tartışırken öfke dışında hangi duyguları hissediyor olabilirsiniz? Anlaşılmamışlık mı, hayal kırıklığı mı, kaybetme korkusu mu..? Bunların elbette hiçbiri olmak zorunda değildir, ancak bir anda yükselen öfkeniz, burada başka duyguların da olabileceğini gösteriyor.

Burada yapılacak en önemli şeylerden biri, öncelikle kullandığınız ilacın tek başına yeterli olmayabileceğini fark etmek. Elbette destekleyici bir etkisi vardır, ancak öfke patlamaları genellikle hem bu destekle hem de bazı duygusal farkındalık ve regülasyon becerileriyle daha yönetilebilir hale gelir.

Bunun yanında ise duygularınızı daha iyi anlamaya çalışmak söz konusu olabilir; yani acaba öfkenin yanında hangi duygu size daha ağır geliyor ve siz de kendinizi öfke patlaması yaşarken buluyorsunuz? Ve en önemlisi de, eşinizle bir konu hakkında konuşurken ikinizin de daha sakin olduğu anları seçmek olabilir. Çünkü öfke patlamaları çoğu zaman iki tarafın da birbirini anlamakta zorlandığı anlarda ortaya çıkar.

Eğer tartışma anında yine çok sinirlendiğinizi fark ederseniz, derin bir nefes alıp, “Ben şu an çok öfkeliyim, biraz zamana ihtiyacım var” diyerek kısa bir mola vermek; yürüyüşe çıkmak ya da ortamdan uzaklaşmak gibi yöntemler denemek faydalı olabilir. Hangisinin size iyi geleceğini en iyi siz deneyimleyerek bulabilirsiniz.

Ve aslında, şuna da değinmek isterim ki, kendimizi yeterince iyi ifade edemediğimizde daha çok öfkeleniriz. Acaba siz neyi ifade etmek istiyor ama söyleyemiyorsunuz? Buna da birlikte bakmak önemli olabilir. Bazen kendimizi ifade ederken kullandığımız dil de oldukça önemli bir araçtır. Örneğin, “sen hep böylesin, hep böyle yapıyorsun” gibi ifadeler karşı tarafta savunmayı artırır. Ancak “Ben böyle olduğunda kendimi … hissediyorum” şeklinde bir dil kullanmak, hem duygularınızı hem de ihtiyaçlarınızı daha anlaşılır kılar.

Eğer bunu yapmak tartışma anında zor geliyorsa, önce bunu bir kağıda yazarak, sanki eşinizle konuşuyormuş gibi de deneyebilirsiniz. Daha sonra eşinizle, “kavga anında büyük öfke patlamaları yaşadığım için, düşünce ve duygularımı bugün seninle bu şekilde paylaşmak istedim” diyerek bunu ifade edebilirsiniz.

Şu an yaşadığınız bu zorlanma, aslında ne kadar yorulduğunuzu ve ne kadar çabaladığınızı gösteriyor. Bu değişebilecek bir süreç… adım adım. Ufak da olsa fark edip durmaya çalışmanız bile çok kıymetli.

Tekrardan danışmak istediğiniz bir konu olursa buradan veya profilimden bana ulaşabilirsiniz.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner