Terapist seçimi nasıl olmalı

Yazdıkların çok uzun süredir tek başına taşınmış bir ağırlık gibi duruyor. İnsan bir noktadan sonra, hele ki birkaç terapistle görüşüp çözüm bulamadıktan sonra daha da anlaşılmaz hissedebiliyor. Ama bu tablo daha çok, sisteminin fazla yüklenmiş ve yorulmuş olmasına benziyor. Boşluk, anlamsızlık, kopma gibi hisler yerleştiğinde günlük hayatın rutinleri zor gelmeye başlıyor. Ders çalışma zorunluluğu daha fazla yük yüklüyor. Özellikle tıp gibi istikrarlı bir çalışma temposu gerektiren bölümlerde bazen sende olduğu gibi yorgunlukla birlikte boşluk hissinin çoğaldığını, motivasyonun artık tükendiğini görebiliyoruz. Böylece isteksizliğin boşluğa, boşluğun tekrar isteksizliğe yol açtığı bir döngüyü takip ediyoruz. Öncelikle bu anlamda yalnız olmadığını bilmeni isterim.

Dissosiyasyon yaşadığını söylemen de bunu destekliyor. O anlarda sanki kendinden uzaklaşıyor gibi hissetmen endişe verici gelebilir ama aslında zihnin “şu an fazla geliyor” deyip kendini korumaya almaya çalışıyor. Yani bu, kontrol kaybı değil; bir tür aşırı yük sinyali. Böyle anlarda zihnini toparlamaya çalışmak yerine bedene dönmek daha çok işe yarar. Etrafında gördüğün birkaç şeyi saymak, dokunduğun bir nesneye odaklanmak, yediğin meyvenin ağzında bıraktığı tada odaklanmak, ellerini yıkarken suyun sıcaklığına dikkat etmek gibi. Yani burada amaç beş duyu organını uyaranlara odaklayıp "şimdi buradayım" farkındalığını artırmaktır. Çok basit ama gerçekten “geri gelmeyi” kolaylaştıran egzersizlerdir. Bahsettiğim beş duyuyu harekete geçirmeyi günün tamamına yaymaya çalışmak zamanla, deneye deneye mümkün olacaktır. Bazı pratiklerin, tıpkı kaslarımızda olduğu gibi tekrarlandığı takdirde gelişebilmesi mümkündür. Bir şey izlerken ya da dinlerken de ilgili duyuya odaklanmak kopmayı azaltacaktır. Bunları büyütmek değil, sadece fark etmek bile sistemin tekrar açılmasına yardımcı olur.

Şu an en zorlayıcı şeylerden biri de her şeyi aynı anda çözmeye çalışıyor olman gibi görünüyor. “Neden böyleyim, nasıl düzeleceğim, derslerim ne olacak…” Zihnin bu kadar yorgunken bu soruların hiçbirine cevap bulamamak çok normal. O yüzden belki de şu an ihtiyacın olan şey çözmek değil, biraz yükü azaltmak. Mesela kendinden beklentiyi geçici olarak aşağı çekmen gerekebilir. Ders konusunda “iyi yapmak” yerine “tamamen kopmamak” gibi bir hedef koymak daha gerçekçi olabilir.

Terapi tarafına gelirsek, daha önce denemiş olman önemli ama her terapi aynı yerden çalışmaz. Senin anlattığın bu boşluk ve kopukluk hali, daha çok duygularla ve içsel deneyimle çalışan yaklaşımlarda ele alınır. Şema terapi ya da EMDR gibi yöntemler bazen bu tür durumlarda daha derine inebilir. Ama ekolden bile önemli olan, terapistin bu alanlara gerçekten hâkim olması ve seni aceleyle “toparlamaya” çalışmaması. İlk görüşmelerde kendini ne kadar anlaşılmış hissettiğin, sana alan açılıp açılmadığı iyi bir gösterge olur.

Bir yandan da şunu unutmamak önemli: Şu an hissettiğin çaresizlik, durumun değişmeyeceğinin kanıtı değil; sadece ne kadar yorulduğunun göstergesi. “Tutunacak dalım kalmadı” dediğin yerde bile buraya yazabiliyorsan, tamamen kopmuş değilsin. Bazen o küçücük kalan parça, sürecin başlangıcı oluyor.

Özetle; kendini zorla toparlamaya çalışmak yerine, biraz daha kendine yüklenmeyi azaltıp, küçük küçük temaslara dönmek, seni anlayacağını ya da anlamaya çalışacağını bildiğin insanlarla sohbet etmek, duyularına odaklanmak, hareket etmek, yürümek, havayı ciğerlerinde hissederek nefes almak gibi beden odaklı egzersizler sana yardımcı olabilir. Bununla birlikte doğru terapist bu yolda olumsuz hislerinle verdiğin mücadelede sana destek olabilir ve yolunu aydınlatabilir. Bunları yaparken bunları hisseden başkalarının da olduğunu, yalnız olmadığını ve kendini suçlamaman gerektiğini unutmamalısın. Bu yolculukta başarılar dilerim.